Vakantie soap (Epiloog)

Inpakken en wegwezen

Als ik vanmorgen mijn ogen open doe weet ik het meteen! Vandaag gaan we naar huis. Heerlijk. Ik heb geen idee hoe laat het is, want Damian logeerde vannacht bij mij en heeft een knuffel voor de wekker gezet. Hij slaapt nog lekker en ik ga er heel stilletjes uit. In de woonkamer kijk ik op de klok. Half zeven! Ha, dat is mijn ‘thuis-ritme’. Mijn lijf weet het blijkbaar al. 

 

Ik start rustig op. Even een kopje koffie, kijken of er nog wat gebeurd is op facebook, even wat lezen en dan ga ik alvast inpakken. Systematisch gaat alles weer in de kratten en de tassen. Als de jongens wakker zijn en ontbeten hebben doen we alles in de auto en om kwart over 9 rijden we ‘De Leistert’ af. 

 

Terugblik

In de auto hebben de jongens het over de vakantie. Ze hebben er allebei van genoten. Ieder op hun eigen manier hebben ze het leuk gehad. Ze hebben meegedaan met activiteiten van het animatieteam, contact gemaakt met andere kinderen en met de leiding van de activiteiten. 

 

‘Ik weet hoe die ene jongen van het animatieteam heet!’ zegt Mike. Damian puzzelt even welke hij bedoelt maar weet dan over wie hij het heeft. ‘Jurk!’ zegt Mike overtuigd. Ik kom niet meer bij achter het stuur. ‘Ik denk dat je Jörg’ bedoelt.’ probeer ik. Ha ha... dat klopt inderdaad. Het was iets met jurk, maar precies wist hij het niet meer. 

 

Damian heeft maar één klacht. De wifi. Die haperde af en toe waardoor hij met regelmaat uit zijn spelletje werd geknikkerd. Des te beter is het thuis weer!

 

Mijmeren

Terwijl de jongens in een Donald Duck pocket verzonken zijn laat ik ook mijn gedachten over de vakantie gaan. Het is omgevlogen. Ik heb een prima vakantie gehad. Afscheid nemen van JW was echt niet leuk, maar gelukkig kwam Pauline me al snel daarna gezelschap houden. Maar ook van de dagen alleen met de jongens heb ik genoten. Ik heb heerlijk kunnen lezen, puzzelen, nieuwe ideeën gekregen, blogs geschreven en ontdekkingen gedaan waar ik mee verder kan. 

 

Ik heb het best goed gedaan zo in m’n uppie met de jongens. In gedachten geef ik mezelf een schouderklopje. Ik hoop dat ik het vakantietempo en vooral de zijn-modus nog even kan vasthouden als ik thuis ben. Nog negen dagen te gaan en dan komt Jan Willem weer thuis! 

 

Home sweet home

Om kwart voor elf rijden we onze straat in. Het blijft een gekke gewaarwording. Alsof je nooit bent weggeweest. Er valt net een heftige regenbui, maar we kunnen voor de deur parkeren. Ik doe de voordeur open en de katten komen luid miauwend op ons af. Mijn verstand weet dat het ze alleen om eten te doen is, maar de rest van mijn zijn weet zich heel erg welkom

 

Wat een heerlijk groot huis hebben we toch! Op de tafel ligt de post netjes op een stapel. De buren hebben voor onze katten gezorgd en de post bij de deur weggehaald. We halen de belangrijkste dingen uit de auto en doen de rest als het later droog geworden is. 

 

‘Ik heb verbinding!’ roept Mike binnen no time. Kijk dat bedoel ik... thuis is waar je wifi automatisch verbinding maakt. 

 

Groei

Als de regenbui gestopt is moet ik echt even in mijn tuintje kijken. ‘Hoe zou het met de komkommer zijn?’ vraagt Damian zich af. Er groeit een komkommer aan de andere kant van het hek... erdoorheen gekropen op zoek naar de zonnigste kant denk ik. We kijken om het hoekje! Wow! Hij is super groot geworden. Vanavond eten we hem op! Ook de tomaatjes zijn rood geworden en de drie appels aan mijn boom hangen er nog en zien er goed uit. De meloenplant staat opeens in bloei en een late aardbei is voorzichtig rood aan het worden. 

 

Ik realiseer me dat je groei veel beter opmerkt als je er niet op gefocust bent. Als je een tijdje niet kijkt dan lijkt het veel harder te gaan. Elf dagen geleden was er nog geen één tomaatje gekleurd en was de komkommer nog een stuk kleiner. Een mooie les die wel past bij de afgelopen weken. Soms moet je het leven gewoon z’n gang laten gaan. 

 

De keerzijde is er ook want mijn enige kamerplant, die al behoorlijk depressief was toen ik vertrok, heeft nu echt de geest gegeven. Gestorven aan een chronisch aandachtstekort. Tragisch. Gelukkig heb ik de cactus van Majorie nog!!! Gekregen bij mijn boekpresentatie en absoluut de plant met de grootste overlevingskans bij mij thuis. 

 

Eind goed, al goed

Ik app met JW dat ik weer thuis ben. Stuur een paar mailtjes naar voogden die met vakantie gaan, blader de post door, en ga op m’n gemak uitpakken. Ik haal boodschappen, doe een wasje, alleen de pyjama’s en de handdoeken van vandaag hoeven nog, want de rest heb ik allemaal op vakantie al gewassen. 

 

Ik haal de pakketjes op bij de buren. Ik heb mezelf nog drie boeken cadeau gedaan om in de vakantiestemming te blijven. Tas na tas raakt leeg en als het piepje van de droger klinkt ligt de rest al in de kasten. Ik vouw de was op, bel m’n schoonmoeder even om te zeggen dat we veilig thuis zijn en maakt eten. De komkommer heb ik geplukt en serveer ik bij de maaltijd. Hij smaakt nog lekker ook! 

 

Ik zit aan tafel. Mijn laatste vakantieblog. Ik ga het missen. Het was weer leuk om te doen. Schrijven is gewoon heerlijk en het ruimt mijn hoofd op. Ik kijk de kamer rond. Er is weinig meer zichtbaar van onze vakantie. Maar ik voel me wel anders dan voor ik vertrok. Rustiger, ontspannen, opgeladen, energiek en uitkijkend naar wat de komende tijd ons gaat brengen. 

 

Maar wat er ook op ons pad gaat komen, van één ding ben ik deze vakantie overtuigd geraakt:

Als dit het is, dan is het goed!

Vakantie soap (11) Doen of zijn

Voluit leven

Deze vakantie heb ik bijna elke dag een stuk gelezen in het boek ‘Voluit leven’. Een boek waarin je wordt meegenomen door het leven en waarin de kunst van het aanvaarden (want aanvaarden klinkt makkelijk maar ga het maar eens doen...) en mindfullness (opmerkzaam zijn voor wat er in het hier en nu gebeurt) centraal staan. 

 

Voluit leven zo zegt het boek, betekent dat je geniet van de mooie dingen in het leven, maar dat je de mindere kanten en gevoelens ook aanvaard. Ofwel: Stop het gevecht tegen jezelf, wees mild naar jezelf en accepteer dat het leven niet altijd uit hoogtepunten bestaat. 

 

Knop omzetten

Het is geen kwestie van een knop omzetten. Was het maar zo makkelijk. Ik ben iemand die vooral vanuit z’n hoofd leeft, alles wil kunnen begrijpen, beredeneren en verklaren. Ik vind van veel dingen iets, ben kritisch op mezelf (ofwel: ik (ver)oordeel mezelf makkelijk) en vergeet in mijn sneltreinvaart waarmee ik door het leven raas met aandacht te leven en te genieten van het moment. 

 

Komend jaar ga ik in het kader van mijn studie in leertherapie. Ik heb het al twee jaar voor me uit geschoven, mezelf voorhoudend dat ik al genoeg therapie heb gehad in mijn leven. Waar zou ik het over moeten hebben? Eerlijk = eerlijk... ik was gewoon bang voor de confrontatie met mezelf en met de dingen die ik misschien wel moet veranderen. 

 

Maar na het laatste studieweekend is er iets bij mij veranderd. Ik zie leertherapie niet langer als een mogelijke confrontatie met mezelf. Maar ik zie het vooral als middel om mezelf beter te leren kennen en te begrijpen. Een manier om te groeien in zelfcompassie en om veel meer vanuit mijn innerlijk te gaan leven dan vanuit mijn hoofd. Voluit leren leven dus. Het klinkt gek, maar ik heb er zin in! In ga in therapie en ik kijk uit naar mijn eerste afspraak in september. 

 

Doe-modus of zijn-modus

Vandaag las ik in het boek over de ‘doe-modus’ en de ‘zijn-modus’. De doe-modus is een actiemodus, en ontstaat altijd op basis van evaluatie. Je merkt iets op dat ongewenst is, of teveel, of te weinig en je vindt dat er iets moet gebeuren. Er moet een oplossing komen. Je hebt een onbevredigend gevoel en je basishouding is: ‘Het is niet goed zoals het is’. 

 

Hey! Wat schreef ik gister in mijn blog? ‘Als dit het is, dan is het goed...’ Kijk, dat is dus precies wat de zijn-modus inhoudt. Die richt zich op het accepteren en toestaan van wat er is. Gedachten, gevoelens, gebeurtenissen... ze zijn er en je observeert ze. Er is geen oordeel, geen goed of fout. De basishouding is: Het is zoals het is. Het geeft ruimte en het maakt je zachter waardoor je dingen veranderen kunt. 

 

Onze neiging is om vooral in de doe-modus bezig te zijn, maar eigenlijk ben je dan voortdurend bezig om de slechte kanten van het leven en van jezelf te bestrijden. Een deel mag er niet zijn, is niet wenselijk of acceptabel. Je leeft maar half. 

 

Weer acceptatie

Is het dan zo dat je niets meer moet doen? Moeten we allemaal in kleermakerszit de dag doorbrengen, gewaarwordend wat er is? Het zou wat zijn... ik denk dat je mij na een halve dag al weg kunt dragen. Of van de slappe lach of van een diepe depressie. 

 

Het is zoals in dat mooie gebed staat:  

God, geef mij de kracht om te veranderen wat ik kan veranderen. De moed om te verdragen (accepteren) wat ik niet kan veranderen. De wijsheid om het verschil te zien. (Theresa van Avila)

 

Modder

Soms gebeuren en dingen in je leven waardoor je levenswater troebel wordt. Er wordt geroerd in je leven en de modder komt omhoog. Modder en troep waarvan je misschien niet eens wist dat dat op de bodem van je leven lag. 

 

In de doe-modus gaan we zo snel als we kunnen aan de slag om te zorgen dat het water weer helder wordt. We zeven de grofste zooi eruit, voegen misschien wat chemische middelen toe om de bacteriën te doden, pompen het water tijdelijk weg zodat we de bodem kunnen reinigen en hopen door hard te werken snel helder water te krijgen. 

 

In de zijn-modus wordt je je bewust van het troebele water. Ervaar je dat het leven pijnlijk is en anders is gelopen dat je verwacht had. Maar je bent er nog, en je weet dat ook de goede momenten geweest zijn en weer gaan komen. Je bent zorgzaam voor jezelf, zoekt steun bij anderen en deelt je moeite en de verwarrende emoties. Je durft erop te vertrouwen dat het slechts een kwestie van tijd is voordat de modder weer naar de bodem zakt en het water weer helder wordt. 

 

Eind in zicht

Het eind van onze vakantie komt in zicht. Een vakantie die ik begon in de doe-modus en waarin ik onderweg ben gegaan naar de zijn-modus. Zo af en toe ben ik daar. En dat bevalt goed. 

 

Vandaag was zo’n ‘zijn-dag’. Ik genoot van nog een een half uurtje in bed liggen in de ochtend. Ik was me bewust van het zonnetje dat vandaag weer heerlijk scheen na een paar regendagen. Ik voelde heimwee naar Jan Willem toen ik een stukje live mee kon kijken met de kerkdienst in Indonesië. Maar ik voelde ook trots, omdat hij aan zo’n gaaf project mag meewerken. En ook trots op mezelf omdat het me gelukt is, een vakantie alleen met de jongens. 

 

Ik voelde het frisse water van het zwembad op mijn huid en daarna de warme douche. Ik genoot van het geklets van de jongens tijdens onze laatste maaltijd in het zwembad. Zij genoten, en in plaats van me druk te maken over wel of niet douchen, handdoeken die over de grond slepen, natte spullen die bij droge kleren worden gestopt genoot ik van het moment. 

 

Terwijl de wasmachine in ons huisje zijn laatste was draait ga ik nog een paar uur genieten van niets. Die doe-modus... die komt morgen wel weer!

Vakantie soap (10) Als dit het is...

Raak

Gisteravond. Ik geniet samen met Damian van een rustig avondje in de bungalow. Mike is naar een programma van het animatieteam. Damian zit met een bakje pinda’s naast ‘m een potje minecraft te spelen en ik met een schaaltje noten achter m’n laptop. Er klinkt een piepje dat ik een privé berichtje heb.

Ik kijk meteen, hoewel ik denk dat Jan Willem al wel diep in slaap zal zijn, je weet het nooit. Het berichtje is niet van JW, maar van Linda. Ze stuurt me een lied dat ze hoorde en waarbij ze aan mij moest denken. Ik ken het niet en ga het meteen luisteren.

De moeilijkste genade, is genade met mezelf; 

En hoe meer ik dat besef, hoe minder hoog ik doelen stel. 

Er komt altijd wel een kans voorbij,

die ik niet missen mag. 

maar laatst liet ik er toch een lopen, en ik had een prima dag. 

En ik dacht: Als dit het is, dan is het goed. 

’t is op z’n minst vandaag genoeg. 

En ik weet ook niet hoe het leven moet. 

Maar als dit het is, dan is het goed. 

Dus als ik nu gebeld word, neem ik lang niet altijd op. 

Het zal vast heel belangrijk zijn, maar dat is het dan morgen nog. 

Niet alles te bereiken, is mijn onbereikbaar streven.  
Want het leven past niet vandaag, als ik vandaag nog wat leven. 

En ik dacht heel even: 

Als dit het is, dan is het goed. 

’t is op z’n minst vandaag genoeg. 

En ik weet ook niet hoe het leven moet. 

Maar als dit het is, dan is het goed.

Kijk mij m’n zegeningen tellen, op een klapstoel in de tuin.  

En misschien ligt morgen heel mijn leven, wel grandioos in puin. 

Of misschien ook niet, God weet het en dat is me wel genoeg. 

Misschien ook niet, God weet het en dan komt, dan komt het ooit weer goed.

Dan komt het ooit weer goed. 

Vanzelf wel goed, echt waar, 

dan komt het ooit weer goed. 

Hier of aan de overkant weer goed.

Als dit het is, dan is het goed. 

Als dit het is, dan is het goed.

(Matthijn Buwalda, CD Lichtjes in de mist https://www.youtube.com/watch?v=yHL_CPMXxxI&feature=youtu.be)

De zinnen raken me en ik draai het nummer een paar keer achter elkaar. Als dit het is... dan is het goed. Het blijft in mijn hoofd hangen en vanmorgen word ik ermee wakker.

Groei

‘De moeilijkste genade is genade met mezelf.’ Ik ken Matthijn Buwalda alleen van naam maar als hij dit zinnetje zelf bedacht heeft, dan moet ie een beetje op mij lijken. Genadig zijn voor mezelf, zelfcompassie hebben, goed voor mezelf zorgen en mezelf net zo liefhebben als ik een ander liefheb, dat staat (nog) niet op mijn lijstje sterke kanten.

Goed, ik ben groeiende, en ik heb de afgelopen jaren mooie stappen gemaakt, maar met iets meer liefde en geduld met mezelf omgaan kan geen kwaad.

‘Het leven past niet vandaag, als ik vandaag nog wat wil leven.’ Het is bijna een pijnlijke confrontatie met mezelf. Alsof ik even in een spiegel kijk. De spiegel die ik tijdens het laatste studieweekend van het tweede jaar Kempler kreeg voorgehouden. (Lees er meer over in: http://judithstoker.blogspot.nl/201...)

Als een malle kan ik door het leven vliegen. Alsof alles wat ik nog wil doen echt vorige week al af had moeten zijn. Bevlogen, energiek, vol passie, maar als een dwaas... mezelf voorbij rennend. Dat is echt helemaal niet oké!

Het is goed

‘Als dit het is, dan is het goed.’ Misschien moet ik dat zinnetje op een vel papier boven mijn bureau hangen, en boven m’n bed, en in de badkamer en op het toilet. Ik hoef niet nog meer te presteren. Ik hoef me niet te bewijzen. Ik hoef niet nog meer mensen te helpen, of meer vrienden te hebben. Ik hoef niet een veelgevraagd spreker te worden. Ik hoef geen 15 boeken te schrijven.

Als dit het is, dan is het goed. Vandaag heb ik het tientallen keren tegen mezelf gezegd. Een nieuw mantra. Ha ha... maar het werkt enorm rustgevend. Probeer het ook eens.

Het haalt alle druk bij je weg. Het ontspant. Het werkt stressverlagend. Vanmiddag las ik de laatste hoofdstukken van het boek ‘Telefoon uit de hemel’ van Mitch Albom uit. Op de stapel boeken liggen nu nog twee boeken en ik heb nog een boek online dat ik voor deze vakantie heb bewaard.

Ik zit lekker in het zonnetje met het boek ‘Telefoon uit de hemel’ nog in mijn handen. Nog even nagenieten voor ik aan mijn volgende boek begin. En dan is daar het zinnetje weer: ‘Als dit het is, dan is het goed.’ Ik moet hardop lachen. Wat ben ik toch een streber. Hoezo moet ik die andere drie boeken per se deze vakantie lezen? Moet ik zelfs met lezen presteren? Ik doe het gewoon niet. Ik laat die boeken voor wat het is. Ik ga een super zinloze lijnpuzzel maken! Heerlijk!

Dromen

Moet ik dan al mijn dromen en plannen en verlangens laten schieten? Oh nee, dat ben ik niet van plan. Dat geeft mij energie en levenslust. Er is nog zoveel wat ik zou willen en waar ik warm voor loop. Maar ik mag ontspannen en één dag tegelijk leven. Soms alvast een beetje voorpret hebben en genieten van een leuk vooruitzicht, maar vooral stilstaan bij het leven vandaag.

Vandaag. Een relaxte dag. Een beetje gelezen, gemijmerd, wat dingen opgeschreven die voor een blog of boek kunnen dienen, lekker gezwommen met de jongens en uit eten geweest in een all-you-can-eat restaurant.

Nu genieten van de stilte, want de jongens zijn nog even naar de speeltuin. Ik kan niet anders zeggen:

Als dit het is, dan is het goed!

Thanx Linda Riemsdijk!

Vakantie soap (9) Tradities en Trends

Aftellen

Vanaf vandaag tel ik af. Het allermooiste van vakantie is naar huis gaan en dat is nog maar drie nachtjes! Dat betekent dat we er acht nachten op hebben zitten.

Ooit hadden we drie weken vakantie geboekt en waren we na drie dagen weer thuis. Het was niet te doen. De kinderen ontspoorden volledig en dat we drie weken betaald hadden kon me echt helemaal niets schelen. 

 

De volgende poging was twee weken. Op het Beloofde Land, een aantal jaar geleden alweer. Ik was er na één week al wel klaar mee, vooral omdat ik gék werd van de veel te kleine stacaravan, het hele gezin hoofdluis had en omdat we aan het eind van de eerste week een sterfgeval op de camping hadden wat erg aangrijpend was. Uiteindelijk hielden we het op één dag na vol. 

 

Daarna vonden we de ideale vakantieperiode voor ons en de kinderen: Een week en een midweek, of een week en een weekend. Zo’n 11 nachten is perfect voor ons. Dus die houden we er nu al een paar jaar in. 

 

Tradities

Wij zijn nogal van de structuur en daarmee samen hangen een aantal tradities. De kinderen in ons gezinshuis doen het over het algemeen het best als we rust, regelmaat, reinheid en ritalin als basis hebben. En in die regelmaat zitten een paar tradities. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik een aantal van die tradities gewoon klakkeloos overgenomen heb uit mijn eigen jeugd. Niet echt origineel dus, maar ze gaven mij een fijn gevoel, dus ik denk dat ze voor onze kinderen ook prettig zijn. 

 

Een traditie is dat je op oudejaarsavond spelletjes doet en de oudjaarconference kijkt (als die voor kinderoren geschikt is, dus afhankelijk van de cabaretier). Een andere traditie is het uithangen van de vlag als je jarig bent. Of het vieren van de woondagen van de kinderen (de dag dat ze in ons gezinshuis zijn komen wonen). 

 

Maar ook op vakantie hebben we tradities. Dan ga je midgetgolfen. En zwemmen. Laat naar bed. Uit eten in een buffetrestaurant als dat in het park is. En wat dacht je van bowlen?! 

 

Fanatiek

Als ik vroeger met mijn ouders op vakantie ging, zat bowlen in het standaard pakket. Ik was fanatiek, al was ik niet de beste. Het was frustrerend hoe mijn moeder met haar flutballen die nergens over gingen de meeste kegels om kreeg. Dat kon ik niet op me laten zitten. Mijn vader was linkshandig maar wel goed. En als hij een keer niet goed was, dan lag dat aan de baan, of aan de ballen, of desnoods aan de schoenen. 

 

Goed, vandaag gaan we bowlen. Baan vier. Van drie tot vier uur. Natuurlijk met een glaasje frisdrank. We stellen de baan in, Damian begint, daarna Mike en dan ik. Het eerste potje win ik glorieus. Maar dan komt Mike los. Het begint met een spare in de tweede beurt. 

 

Ik gooi de armen uit mijn lijf want ik kan toch niet een veertien jarige puber van mij laten winnen??? Tot ronde zeven houd ik het vol, ik blijf exact gelijk aan Mike. Maar dan die strike van Mike... 

 

‘Yessss!’ Uit de grond van zijn hart. Hier kan ik niet tegen op. We maken het potje af en dan is de tijd om. Mike is blij. Als goed gezinshuisouder moet ik nu natuurlijk trots op hem zijn. Zucht. 

 

Kop van jut

Als we de bowlingbaan uitkomen zien we dat er op de camping een soort markt is. We lopen er even over heen. Damian wil stenen kopen bij het Oosterse kraampje op de hoek. Ik voorkom het. Mike heeft zijn oog laten vallen op een trampoline waar je in een soort harnas aan een elastiek op kunt springen. ‘Mag ik dat doen?’ vraagt hij. Prima, hij heeft nog geld op zak. ‘Maar ik wil het zonder dat elastiek doen. Ik wil gewoon trampoline springen.’ Ha ha... dat mag dus nou weer net niet. 

 

We slenteren verder. Halverwege staat een mini-kop-van-jut. Speciaal voor kinderen. Een jongetje van een jaar of 8 begint net aan zijn eerste slag. We blijven staan en kijken toe. De lichtjes van de paal gaan een klein beetje branden. Tweede poging. Iets hoger. Nog één slag te gaan. Het knulletje zwaait de hamer uit alle macht naar beneden en ja hoor... ‘Olé, olé, olé, olé...’ begint het apparaat te zingen. Prijs! Wij liggen in een deuk. Het is vermakelijk. Mike wil ook wel maar ik zie de attractie van de mevrouw in rook opgaan als Mike met al zijn kracht de hamer gaat bedienen. 

 

Dan maar een suikerspin. Mike vindt op de grond een muntje van 10 cent. Hij is duidelijk voor het geluk geboren. Het begint te regenen en we eten de suikerspin in de plaza op. Daar is net de kinderdisco begonnen. Ook dat is traditie, maar ik heb geen meiden meer in die leeftijd die dat leuk vinden. 

 

Trends

Op naar het zwembad. Ook dat is aftellen voor mij. Zeven keer geweest (een mooi volmaakt getal om te stoppen lijkt me) nog drie keer te gaan. Degenen die mij een beetje kennen weten hoe ik over het zwembad en zwemmen denk. Maar op vakantie zwem je. Dus. 

 

Ik kleed me om, doe mijn badslippers aan mijn voeten, dat scheelt viezigheid en haren tussen mijn tenen, en we zoeken een plekje om onze tassen neer te zetten. 

 

De jongens duiken met een bommetje het water in. Aan de kant hangen bordjes ‘Verboden te duiken, verboden bommetjes te maken’. Ik ga via de trap. Ik ben lief voor mijn lijf en laat het langzaam wennen aan het koele water. Mike maakt salto’s vanaf de kant en Damian doet ook een poging. Ik drijf een beetje in het water en kijk om me heen. 

 

Er valt me iets op. Een nieuwe trend. Een paar jaar geleden hadden we de trend van jongens die een onderbroek én een zwembroek hadden. Dit jaar zijn het badpakken. Echt, het merendeel van de dames én de meisjes hebben badpakken aan. Niks bikini’s of tankini’s, gewoon oerdegelijke badpakken. Net als ik. Ik wist het, ik ben gewoon hartstikke modern. De uitzondering zijn de pubers en jong volwassen meiden. Die hebben bikini’s. Voor de rest zijn het vooral badpakken. Speedo zie ik het meest, maar ook Adidas, Protest, een verdwaalde Beach Wave (Wehkamp), O’neill, en nog wat merken die ik niet thuis kan brengen of kan ontcijferen. 

 

Ik zie nog een trend. Opa’s en oma’s met hun kleinkinderen in het zwembad. De ouders kan ik nergens vinden. Zouden dit de oppasopa’s en oma’s zijn die hun kleinkinderen meenemen op vakantie zodat ouders kunnen doorwerken? Of zijn dit gewoon de super opa’s en oma’s die we allemaal wel zouden willen hebben, die leven voor hun kinderen en kleinkinderen en voor wie geen moeite te veel is... Hoe dan ook, het ziet er wel grappig uit. De opa’s en oma’s genieten van hun kleinkinderen en de kleinkinderen genieten duidelijk ook. 

 

Toch weer die potvispenis

We zwemmen een uurtje en Damian snorkelt zeker een half uur lang zijn duikstaven op die ik door het zwembad heen gooi. Dan douchen we en eten we in onze handdoeken een patatje in de zwemmersbar. Ook traditie, lekker makkelijk eten op vakantie. 

 

‘Zullen we zo nog even in de sauna?’ oppert Damian terwijl hij het laatste stuk frikandel wegwerkt. Ik vind het best, maar dan ga ik geen moeite doen om me aan te kleden. Het is de hele dag al regenachtig en we zijn met de auto naar het begin van het park gereden waar de bowling en het zwembad zijn. 

 

In onze handdoeken gewikkeld lopen we door de regen naar de auto. ‘Jongens, je moet gewoon zeggen: ‘Het is zomer! Het is warm!’, dat blijven herhalen en er vooral heel erg in geloven...’ roep ik terwijl bijna uitglijd in mijn slippers. De jongens kijken me aan alsof ik gek ben en moeten lachen. Dan zet Damian een liedje in. Zingen helpt altijd... Over de parkeerplaats klinkt het:

 

Ik ben een kopje 

Ik ben een theepot 

Ik ben een lepel 

Ik ben een kom 

Ik ben een diep bord

Ik ben een plat bord 

Ik ben een scherp mes 

Ik ben een vork 

Ik ben een zoutvat 

Een potje suiker 

Een keukenmixer 

Een snelkookpan 

(Echt een aanrader... https://www.youtube.com/watch?v=O5B...)

 

Mike ligt in een deuk want dit liedje klinkt hier op vakantie regelmatig en met de zwembaddisco vorige week kon hij het niet laten om toch even mee te doen... 

 

We zitten inmiddels in de auto. Damian begint vrolijk overnieuw... ‘Ik ben een...’ ‘Potvis’, vul ik aan. ‘Ik ben een...’ zingt Mike al grinnikend. ‘Penis!’ Ha ha ha... daar gaan we weer. De huizenhoge potvispenis van twee meter... 

 

Gijs, jongen, we missen je en je verhalen!!! Maar we houden je in ere! 

 

Thuisgekomen duiken we de sauna in, in badkleding wel te verstaan en ondertussen laten we het bubbelbad vollopen. 

 

Lang leve de vakantie! Weer een dag voorbij. Nog drie nachtjes slapen!

Vakantie soap (8) Wees niet bang

Een lange nacht

Gisteravond. Mike en Damian doen mee met ‘De jongens tegen de meiden’ en ik heb een stil avondje in de vakantiebungalow. De wind staat de goede kant op en dus hoor ik flarden van een enthousiast spel vanuit de plaza. Ik lees wat, teken wat en breng een poosje op facebook door. Nu het onrustige gevoel verdwenen is geniet ik vooral van de stilte. Ik voel me een gezegend mens. 

 

Als de jongens thuis komen, dat mag want ze hebben gewonnen, eten en drinken we nog wat. Ik besluit een nachtje bij Damian te logeren. Nu Gijs naar huis is ligt hij alleen op een kamer en hij vindt het juist zo gezellig als er iemand bij hem is. Dan ook maar tegelijk met de jongens naar bed. Om 22.15 uur liggen we erin. We kletsen nog eventjes maar vallen al snel in slaap. 

 

Als ik mijn ogen open doe moet ik me even oriënteren. Waar ben ik nu weer beland? Oh ja, dat is waar ook, ik sliep een nachtje op een andere kamer. Ik kijk op de klok: 8.13 uur. Heerlijk! Bijna 10 uur geslapen! Dat is lang geleden... Damian wordt ook wakker en samen gaan we naar beneden. 

 

Wees niet bang

Ik start de dag met een cappuccino. Ik heb van thuis de melkopschuimer meegenomen, en mijn eigen mok. Die vakantiekopjes zijn altijd zo klein... Damian vindt het maar gek, maar ik heb zo mijn eigen manier van vakantie vieren. 

 

Vandaag lees ik verder in het Lucas evangelie. Ik ben inmiddels ruimschoots uit de kerstsfeer en zit midden in de tijd dat Jezus op aarde rondliep. Ik heb wel eens gedacht dat het makkelijker zou zijn om te geloven als ik in dezelfde tijd als Jezus zou hebben geleefd. Maar ik kom er steeds meer op terug. Jezus deed dingen die absoluut niet oké waren in de ogen van de geestelijke leiders van die tijd. Hij ging om met hoeren, afzetters, bezetenen. Hij deed dingen die tegen de tradities van de kerk (de synagoge in die tijd) ingingen. Hij genas op de sabbat en zijn discipelen plukten aren en aten ervan, ook al op de sabbat. 

 

Misschien had ik Jezus wel met argusogen bekeken, net als de Farizeeën uit die tijd. Hoe kan dat de Messias zijn, als Hij zich niet eens aan de wet houdt? 

 

Ik lees de rake uitspraken van Jezus en ben ontroerd door hoe Hij omgaat met mensen die door anderen zijn uitgespuugd. Zo wil ik ook zijn! Zo bewogen en betrokken bij anderen. Ik lees het verhaal van Jaïrus die nog maar één hoop heeft voor zijn doodzieke dochtertje van 12: Jezus kan haar genezen. Maar Jezus wordt opgehouden onderweg en komt te laat. Het meisje is gestorven. En dan staan daar weer de woorden die mij in het hele boek van Lucas opvallen: 

 

‘Wees niet bang, maar geloof, dan zal ze worden gered...’ (Lucas 8:50)

 

Vrouwendag

Ik zet een streep met mijn groene pen onder de woorden. In de kantlijn van de bijschrijf-bijbel die ik gebruik, schrijf ik de woorden nogmaals op: Wees niet bang! Ik denk er even over na. De engel zei deze woorden tegen Zacharias, en Maria. Jezus zei deze woorden tegen zijn discipelen en nu zegt hij het tegen Jaïrus. 

 

Mijn gedachten gaan terug naar de vrouwendag in Waddinxveen op 1 april dit jaar. Voor alle vrouwen was er een kaart met een tekst uit de Bijbel. Je mocht een kaart uit het mandje halen en we hadden gebeden dat de tekst een speciale betekenis zou krijgen voor de desbetreffende vrouw. 

 

Omdat ik die dag aan elkaar mocht praten had ik voor de dag begon al een kaart eruit gehaald. Er stond een tekst op die me raakte en die de afgelopen maanden regelmatig in gedachten kwam. Ook vandaag weer bij het lezen van de woorden: ‘Wees niet bang...’. 

 

‘De liefde laat geen ruimte voor angst; volmaakte liefde sluit angst uit, want angst veronderstelt straf.’ (1 Johannes 4:18)

 

Controle

In mijn blog van gisteren schreef ik ook over angst. Angst die mij opjaagt en aandrijft om maar bezig te blijven en om altijd zinvol en goed bezig te zijn. Vandaag, nu ik weer de woorden ‘Wees niet bang’ lees, lijkt er een kwartje te vallen. 

 

Het zijn geen loze woorden van de engel, en van Jezus. Alle keren worden ze gesproken in situaties die toch echt wel paniek oproepen. Er zou maar opeens een engel midden in je woonkamer staan met een boodschap uit de hemel. Of je zult maar in je bootje in een woeste storm terecht komen en geen idee meer hebben hoe je het land moet bereiken. Je dochtertje van 12 zal maar net gestorven zijn... 

 

Opeens begrijp ik het. Jezus zegt niet: ‘Hey, stel je niet zo aan zeg! Angsthaas!’ Maar Hij zegt vanuit zorg en bewogenheid: ‘Wees niet bang, heb maar vertrouwen in Mij. Ik ben erbij. Ik weet wat Ik doe. Ik help je hierdoor heen.’ Hij stelt gerust, kalmeert en laat vervolgens zien dat Hij alles onder controle heeft. Wij zijn misschien in paniek, maar Hij is het niet! 

 

Geruststelling

Ik voel een diepe vrede van binnen als ik het verhaal van Jaïrus uit lees. Het dochtertje staat op uit de dood. Ik weet dat lang niet altijd zulke spectaculaire wonderen gebeuren. Maar ik weet wel dat waar ik ook in terecht kom, wat ik ook mee maak, hoe mijn leven er ook uit ziet, wie ik zal verliezen in mijn leven, wat mijn gezondheid doet, dat steeds die woorden van Jezus zullen klinken: ‘Wees niet bang...’

 

Vandaag zegt Jezus het tegen mij en tegen jou. ‘Wees niet bang, heb vertrouwen, Ik ben heel dicht naast je en ik ben er altijd! Ik houd zielsveel van je.’

 

Laat je geruststellen zodat de liefde die God voor jou heeft jouw angst kan laten wegsmelten. Zodat je kunt leven en genieten, ook al zijn de omstandigheden paniek-waardig. 

 

Hij is erbij

Misschien moet je ‘s een momentje nemen om naar dit lied te luisteren en jouw leven ernaast te leggen. Hij is erbij... bij jou! 

 

Opwekking 729 https://www.youtube.com/watch?v=xsX...

 

Soms brengt God de storm tot stilte, 

Soms leidt Hij ons er doorheen. 

In de stormen van het leven 

Zijn we niet alleen.

 

Soms geneest Hij ons van ziekte, 

Soms laat Hij het lijden toe.

Hoe het ook zij, 

Hoe het ook zij, 

Hij is erbij.

 

Soms tilt God ons over bergen, 

Soms voert Hij ons er omheen. 

Maar hoe zwaar de weg ook zijn zal, 

Wij gaan niet alleen.

 

Soms draagt Hij ons in zijn armen, 

Soms laat Hij ons even gaan.

Hoe het ook zij, 

Hoe het ook zij, 

Hij is erbij.

 

Telefoon uit de hemel

Ik neem een uitgebreide douche, ruim het huisje een beetje op en pak mijn volgende boek van de stapel. ‘Telefoon uit de hemel’ van Mitch Albom. Ik moet lachen om de titel. Ik heb mijn telefoongesprek met boven al gevoerd vandaag. ‘t Was dit keer meer eenrichtingsverkeer van boven naar beneden, en ik was de luisteraar. 

 

We eten een bolletje, ik krijg ondertussen een brainwave die mijn hart sneller laat kloppen. Ik pak mijn notitieboek en maak een woordspin. Wie weet... een nieuw boek... het eerste idee is geboren...

Ik pak de zwemspullen in en ben vandaag blij met mijn duik in het water. Even uitstuiteren zodat ik later vandaag nog even rustig kan brainstormen...

 

Vakantie is toch best leuk! 

 

Vakantie soap (7) Onthaasten

Onthaasten

‘Kijk eens, deze krijg je van ons erbij.’ Jenny die me helpt bij de kassa van mijn favoriete winkel, Burger in Waddinxveen, stopt een dun boekje bij mijn net afgerekende tijdschriften en notitieboeken. Het is een paar dagen voor ik op vakantie ga en ik loop al een paar weken met een cadeaubon op zak. Die moet nu toch hoognodig omgewisseld worden. 

 

‘Oh, leuk voor een verloren momentje!’ zeg ik. ‘Alsof jij die hebt...’ grapt Jenny terug. Daar heeft ze een punt. Er zijn niet zoveel lege momenten in mijn dag. Als ik thuis kom kijk ik wat ze me eigenlijk heeft mee gegeven. Ik schiet in de lach. ‘Vier de zomer, 9 tips op te onthaasten’. Heel toepasselijk. Het boekje gaat op de stapel bij de vakantieboeken. 

 

Tot rust komen

Vakantie is bedoeld om tot rust te komen. Onder andere. Dat valt nog niet mee voor mij. Ik ben het liefst altijd bezig. Misschien is het een oude gewoonte die erin gesleten is. Dat je je tijd nuttig moet besteden, vooral dingen moet doen die zin hebben en dan nog het liefst op anderen gericht. En laat ik daar nou net heel goed in zijn!

 

Zelfs deze vakantie lukt me dat prima. Zeker na het vertrek van Jan Willem, kan ik me uitleven. Ik heb Pauline en Sara op bezoek gehad, heb een extra logé bij me waar ik op let en wil dat de jongens een vakantie hebben om nooit meer te vergeten. Ik wil ook het huisje nog een beetje schoon houden en de was bijhouden zodat alles straks weer schoon mee terug kan. Lekker bezig dus. Natuurlijk lees ik tussen de bedrijven door ook boeken, doe ik puzzeltjes en gun ik mezelf ook wel een mijmer momentje. 

 

Heimwee

Gisteravond. We hebben een rustig avondje. Mike is opgehaald door zijn vader omdat zijn oma 80 wordt en haar verjaardag viert. Hij blijft een nachtje weg. Gijs zit op de play station en Damian op de computer. We hebben een paar potjes jeu de boules gedaan en misschien moeten we een beetje op tijd naar bed vandaag. Gijs loopt naar de gang. Ik hoor geen wc deur en vraag me af wat hij doet. Ik roep naar de gang of het goed gaat en ik krijg een snikkend antwoord... ‘Nee, ik mis mijn eigen huis!’ Ach, wat sneu... 

 

We kletsen even en ik overleg met Gijs’ moeder. Hij wil het liefst naar huis. Nou, dat mag natuurlijk, maar dat wordt dan wel morgen. Het idee dat hij nog maar één nachtje hier hoeft te slapen is al goed genoeg. De jongens gaan rustig naar bed en slapen lekker. 

 

Vanmiddag is Gijs opgehaald en blijven Damian en ik samen over in ons 7 persoons vakantiehuis. Damian gaat computeren en ik pak een boek. 

 

Ongedurig

Opeens is er niets meer om voor te zorgen. Damian vermaakt zichzelf, de was is gedaan, het huis is netjes, de vaatwasser uitgeruimd en de bedden opgemaakt. Ik lees het boek dat ik heb gepakt snel uit. Het is makkelijk leesbaar en eerlijk gezegd vind ik het niet zo’n heel interessant boek. (Gelukszoeker, Gor Khatchikyan) Ik had het boek gekocht omdat ik onder de indruk was van de toespraak van Gor tijdens de Opwekkingsconferentie. Z’n toespraak vond ik indrukwekkender dan z’n boek. Ach, verschil moet er zijn. 

 

Het boek gaat op de stapel ‘gelezen’ en ik los een paar puzzels op. Dan loop ik een rondje door het huis en de tuin. Ik ben ongedurig. Ik pak een stapel tijdschriften en blader daardoor heen. Sommige artikelen vind ik boeiend, de meeste niet. Nog een prijspuzzel dan. Ook klaar. ‘Zullen we een boswandeling maken?’ vraag ik aan Damian. Maar die is niet te porren voor iets actiefs. Hij is in een Donald Duck pocket verzonken. 

 

Ik word hoe langer hoe onrustiger. Gelukkig, de bel gaat. Mike komt terug. Even een praatje met vader en dan vertrekt hij weer. Mike heeft het leuk gehad. Hij gaat even op de computer. 

 

Experiëntiële vermijding

Zucht... weer niks te doen... ik pak een ander boek erbij waar ik elke dag een hoofdstuk uit probeer te lezen. ‘Voluit leven’ heet het. Een boek over mindfullness en de kunst van het aanvaarden. Een werkboek... ha ha... heb ik iets te doen... Ik moet er zelf om grinniken. 

 

In het hoofdstuk dat aan de beurt is gaat het over onze neiging om negatieve emoties, pijn, onrust etc. niet te willen ervaren. We proberen ze uit ons leven te bannen door ze te vermijden. We leiden onszelf af, proberen ze te voorkomen of vluchten ervan weg, of we verdoven ze met middelen of door hard te werken. Experiëntiële vermijding, een prachtwoord voor wat ik al de hele vakantie (en een groot deel van mijn leven) aan het doen ben. 

 

De conclusie is meesterlijk: Vermijden werkt prima, alleen slechts tijdelijk en als je het toch langer volhoudt leef je maar half. 

 

Oké... bingo. Ik zucht eens diep. Waar ben ik eigenlijk voor op de vlucht? Wat maakt mij zo gedreven? Waarom moet ik altijd zinvol bezig zijn? 

 

Angst

Het antwoord is eenvoudig en terug te voeren op één woord: Angst. Angst om niet aardig gevonden te worden, angst om niet te voldoen in de ogen van anderen of God, angst om net niet goed genoeg te zijn, angst voor kritiek, angst dat ik het leven niet aankan, angst dat er misschien nog oud verdriet zit waar ik wat mee moet, angst om in een groot zwart gat te vallen als mijn adrenaline peil te veel daalt. 

 

Ik adem eens goed in en uit, heel mindfull ook, en laat mijn gedachten een poosje de vrije loop. Het is fijn om te ontdekken dat er dan niets gebeurt en sterker nog, het onrustige, opgejaagde gevoel verdwijnt langzaam maar zeker. En dat terwijl ik niks doe! 

 

Ik pak mijn boekje over onthaasten erbij, een doos stiften en potloden en ga lekker kleuren. Zinloos, ik dien er niemand mee, het betekent niets maar ik geniet ervan. 

 

Sauna

Na het eten ga ik met Damian in de sauna. Nog nooit gedaan, logisch, want dat is absoluut een zonde-van-je-kostbare-tijd-activiteit. Het wordt langzaam heter en Damian kletst honderduit over alle keren dat hij al met Mike en Gijs in de sauna is geweest. Ondertussen loopt het bubbelbad vol. Na een kwartier zijn we echt oververhit en gaan we het bad in. Hilariteit alom als ik plaats neem in het bad. Het waterpeil stijgt dusdanig dat de stop uit het bad moet... Damian komt niet meer bij van het lachen en als het water gezakt is komt hij ook in het bad. 

 

We genieten samen, gaan nog even terug de sauna in en daarna neem ik in mijn eigen badkamer nog een verfrissende douche. 

 

Ik voel me volledig onthaast voor dit moment!

Vakantie soap (6) Brandnetelthee

Andere wereld

Vanaf een stoel in de kring kijk ik met ingehouden adem toe. Zal het psycholoog Lars lukken om Emma aan de praat te krijgen? Gaat ze vandaag, tijdens de groepspsychotherapie iets laten zien van wat ze achter die grappen en soms cynische opmerkingen verbergt? 

 

Ik waan mezelf op de behandelgroep van de PAAZ en zit helemaal in het verhaal dat ik aan het lezen ben. Het boek ‘PAAZ’ geschreven door Myrthe van der Meer geeft een kijkje in de wereld van de psychiatrie. Ik kan me er helemaal in inleven, ook al is een opname mij bespaard gebleven. Emma is met een ernstige depressie en zelfmoordneigingen opgenomen op de PAAZ en het boek volgt haar in haar zoektocht en ontdekkingsreis naar zichzelf. 

 

Suïcide

De afgelopen tijd kwamen er steeds mensen op mijn pad die met gedachten aan zelfmoord rondlopen. Het heeft me veel bezig gehouden misschien ook wel omdat ik het van binnenuit begrijp. Het is inmiddels heel wat jaar geleden, maar ook ik heb tijdens een vakantie nota bene, een poging gedaan. Ik begrijp wat het is om niet meer verder te kunnen, geen andere uitweg meer te zien. 

 

Emma, uit het boek, worstelt er ook mee. En met haar diverse medepatiënten die zijn opgenomen. Mijn gedachten over suïcide zijn misschien te mild. Ik heb er geen oordeel over. Ik kan maar één ding denken. Mensen die nadenken over zelfmoord willen niet dood, maar ze willen het leven dat ze hebben niet meer! En de enige uitweg daaruit lijkt de dood te zijn. 

 

Soms voel ik me wat beschaamd of verlegen als ik zeg dat ik nu, vandaag, blij ben dat ik nog leef, dat mijn pogingen mislukt zijn. Maar het is echt zo en omdat ik weet uit welke diepe, schijnbaar bodemloze, zwarte, zuigende, modderige put ik gekomen ben, heb ik hoop voor iedereen! Ik leef echt, voluit (soms een beetje té zelfs, maar dan word ik weer teruggefloten), geniet, heb moeilijke momenten maar ook heel veel gelukkige. 

 

Humor

Ik hoor mezelf hardop lachen omdat Emma een foute grap maakt over een psychische aandoening, en grinnik om de opmerkingen die tussen patiënten heen en weer gaan. Ik zou echt de perfecte psychiatrische patiënt zijn, dat weet ik zeker. Ik zou zelfs de verpleegkundigen en psychiaters gek krijgen. 

 

‘Hoe zit het met de brandnetelthee?’ Met een doffe dreun land ik in één keer van de binnentuin van de PAAZ, op het terras van ons vakantiehuisje. ‘Brandnetelthee??? Huh... Oh ja... dat is waar ook...’ Ik had Damian beloofd om brandnetelthee te maken. Daar heeft hij het al weken over en die verfoeide planten staan aan de kant van de opgedroogde greppel achter in onze tuin. Sara is er eergisteren vol met haar kar ingereden en het arme kind zat onder de blaasjes. 

 

Brandnetelthee

Ik knip een paar brandnetels af en kook water. Ik stop alles in de theepot en we laten het een minuut of vijf trekken. Het water krijgt een mooi kleurtje. ‘Prikt het in je mond?’ vraagt Gijs zich af. Ik denk van niet. ‘Proef jij het maar eerst’, zegt Damian. Ik schenk twee kopjes thee in. Gijs waagt zich er niet aan. Ik ruik er eerst voorzichtig aan. Getver, echt smerig. Ik laat het Damian ruiken in de hoop hem af te schrikken. Tevergeefs. ‘Wat je ruikt is niet wat je proeft’, aldus Damian. Ik neem dapper een slok. Brr... ik vind het vies. Damian proeft ook. ‘Het smaakt naar planten’ (alsof we thuis geraniums en varens bij de koffie nemen). We besluiten het toch maar niet op te drinken. 

 

Goed, we hebben het geprobeerd. Ik ga gewoon voor de verse munt uit mijn eigen tuin thuis. Ik kook een nieuwe kan water en maak cup a soup. Dat is een stuk beter. 

 

Actie

Er moet echt een beetje actie in mijn lijf komen. Het liefst wil ik weten hoe het verder met Emma gaat, maar ik heb ook nog twee jongens rondlopen. Mike is vanmorgen opgehaald door zijn vader want zijn oma wordt 80. Hij gaat een nachtje bij haar logeren en komt morgen weer terug. 

 

Damian aan slag... Gijs beraadt zich op zijn tactiek

Ik ga met Gijs en Damian midgetgolfen. ‘t Is ronduit frustrerend hoe Damian tot drie keer toe een hole-in-one slaat terwijl ik mijn uiterste best doe en steeds weer op 3 of 4 slagen kom. Gelukkig win ik met één punt verschil. 

 

Gijs, die bij iedere nieuwe baan grote verhalen heeft over tactiek en strategie komt op de derde plaats uit. 

 

We hebben het er warm van gekregen en dus duiken we nog even het zwembad in. ‘Alweer zwemmen?’ vraagt Gijs zich verbaasd af. Ja, wij zwemmen elke dag. Het water is verfrissend en de jongens vermaken zich met allerlei trucjes en kunsten. Gijs gaat nog een paar keer op z’n hardst de glijbaan af. 60 km per uur volgens zijn schatting. Wow, de maximum snelheid op het park is 5 km per uur. Vooruit maar, op vakantie... mag alles!

 

Lazy avond

Moe en een beetje loom komen we het zwembad uit. We eten een patatje bij de snackbar, halen een milkshake als toetje en gaan naar het huisje. Nog een paar potjes jeu de boules, even badminton spelen (maar het waait te hard) en dan is het tijd om even lekker relaxt op de bank te hangen. Gijs doet een spelletje op de play station, Damian speelt Mine Craft op de computer en ik... ik schrijf mijn vakantie soap op het terras. 

 

En straks, dan duik ik met een glaasje wijn de PAAZ weer op!

Vakantie soap (5) Respect

Wisseldag

Vandaag is het vrijdag, dat betekent dat het wisseldag is op het park. Mensen vertrekken omdat hun verblijf erop zit. Huisjes worden schoongemaakt en de volgende groep mensen staat alweer klaar om aan hun vakantie te beginnen. Wij mogen nog een week blijven, maar toch is het ook in ons huisje wisseldag. 

Mijn vriendin Pauline met haar zesjarige dochter Sara vertrekken vandaag weer naar huis. Ze hebben twee nachtjes bij ons gelogeerd. De jongens vonden het geweldig, want die mochten met z’n drieën op één kamer slapen. Bovendien is Pauline altijd wel in voor een spelletje of een potje badminton, dus een extra spelpartner, én een fanatieke! 

Vanzelfsprekend

Ik heb enorm genoten van de dagen met Pauline en Sara. Ik ken Pauline van de opleiding aan het Kempler Instituut. We zitten bij elkaar in de groep en we hebben een geweldige klik met elkaar. We lachen wat af, want humor houdt je op de been als het leven soms tegenzit. 

Pauline heeft een prachtige dochter, Sara. Ik ben dol op haar. En tegelijk heeft Sara me stil gezet bij de kwetsbaarheid van het leven. Want waar andere zesjarigen naar groep 3 gaan, gaat Sara een paar dagdelen per week naar een speciale opvang. Sara krijgt sondevoeding en kan niet gewoon naar het toilet. Ze heeft altijd zorg nodig en toezicht. Ze kan niet lopen of praten en altijd moet Pauline alert zijn omdat epileptische aanvallen op de loer liggen. 

Met Sara is niets vanzelfsprekend. Ook in deze dagen heb ik dat zo vaak gemerkt. Je kunt haar niet even op de bank zetten en zelf wat anders gaan doen, om maar een voorbeeld te geven.

Sara doet me vaak denken aan Lia, de vrouw aan wie ik mijn boek Adem in, adem uit heb opgedragen. Lia die MS heeft alleen haar hoofd nog kan gebruiken. Ook voor Lia is niets vanzelfsprekend, en dus ook niet voor haar man en de mensen om haar heen. 

Pure liefde

Je zult misschien denken dat mensen als Sara of Lia vooral zorg vragen. Maar niets is minder waar. Ja, ze hebben zorg nodig. Ze hebben continu hulp nodig en een toeziend oog. Handen, armen en benen die doen wat hun handen, armen en benen niet kunnen doen. Maar de afgelopen dagen heb ik vooral ook zoveel van Sara gekregen! Ze praat niet, maar ze maakt contact. Op haar manier, met haar geluiden en bewegingen. Ze is altijd in voor een grap of iets geks. Ze vraagt de aandacht van de jongens als die haar even links laten liggen en ze weet precies wat ze wil. Wat heb ik genoten van dat heerlijke mensje die zo op haar eigen manier liefde geeft. Die laat merken dat ze het gezellig vindt dat je er bent. Of die aangeeft dat ze de dag zat is. 

Pure liefde, er is niets onechts aan. Ze is gewoon helemaal zichzelf. Niet alleen maar lief, leuk en aardig, maar ook nukkig of gefrustreerd/gespannen als haar lijfje haar in de weg zit. 

Respect

Rond het middaguur vertrekken Pauline en Sara. Een auto vol spullen voor twee personen. Er kan weinig meer bij. De buggy, de aangepaste loopkar, verzorgingsspullen, een verzwaringsdeken, speelgoed... We hebben het gezellig gehad. Maar Pauline heeft twee halve nachten gemaakt omdat Sara vanaf 3.00 uur wakker was. En gisteravond was er toch een insult dat Sara vloerde. Ik was blij dat ik er even kon zijn voor Pauline, maar besefte me dat in negen van de 10 gevallen ze er alleen voorstaat. Alleen dealen met de spanning die het oproept, alleen besluiten nemen, alleen Sara observeren en de medicatie pakken die nodig is. 

Ik heb respect voor Pauline, maar ook voor al die ouders die een kindje hebben waarbij het opgroeien niet vanzelfsprekend is. Waar zorg is, waar soms levensbedreigende ziektes zijn, waar een volgende verjaardag niet logisch is. Respect ook voor ouders die het alleen moeten doen. Die de zorg voor hun kinderen niet kunnen delen met een partner. Die iedere nacht en elke dag moeten klaar staan en niet even hun man of vrouw kunnen vragen. 

Omzien naar elkaar

Misschien heb jij in je omgeving ook zo’n Sara, of zo’n Lia. Of misschien ken je iemand die er alleen voorstaat. Dan zou ik je willen vragen om eens te bedenken wat jij kunt doen. Het hoeft niet groot te zijn. Het hoeft geen dagen te kosten. Het hoeft niet wekelijks. Maar als we nou allemaal een heel klein stukje zorg zouden meedragen van elkaar, wat zou de wereld er dan beter uit komen te zien!

Paulines, Sara’s, Lia’s... ze zijn niet zielig! Allerminst. Het zijn de beste mensen om mee op te trekken en om in je leven te hebben. Om in te investeren en aan te geven. Om tijd mee door te brengen. Zielig, nee, absoluut niet, maar ze kunnen wel een paar extra handen gebruiken! 

En weet je wat het mooie is, je krijgt er zoveel voor terug! Het is precies dat zinnetje uit het boek van Mitch Albom dat ik van de week citeerde: Ik dacht dat me werd gevraagd iemand een dienst te bewijzen, maar eigenlijk werd me een gunst verleend. (Uit: ‘Heb vertrouwen’)

Ik kan niet anders zeggen: Bedankt dat jullie er waren Pauline & Sara! We hebben enorm van jullie genoten, heerlijk gelachen, gezelligheid gehad en samen kunnen zorgen. Voor nu en nog eens!

Vakantie soap (4) Potvispenis

Trage start

Kwart voor negen vanmorgen, en nog (of moet ik zeggen: ‘weer’) stil in huisje 72. Mijn nacht was wat gebroken omdat Sara, onze logé, haar draai duidelijk nog niet kon vinden in het vreemde bed na een dag vol indrukken. Maar een overheerlijk Paulinees ontbijt met verse blauwe bessen, cruesli en vruchtenkwark én een cappuccino wekt me langzaam tot leven. De jongens slapen uit vandaag. Logisch na zo’n nacht, denk ik, maar niets blijkt minder waar. De drie knullen hebben geslapen als een roos en niets gehoord. 

 

Gisteravond hebben ze meegedaan met ‘vlaggenroof’ en kwamen ze enthousiast om kwart over tien terug bij het huisje. Wat is het toch genieten dat ze al zo groot en zelfstandig zijn! 

 

Pittige bui

Aan het eind van de ochtend besluiten we even een wandeling te maken en meteen een paar boodschappen te doen. Pauline wil graag pannenkoeken bakken en dat vinden de jongens een top idee. Behalve Damian, die gaat voor een broodje rookworst (ach... op vakantie... nee, ik ga het niet meer zeggen...). Als we de supermarkt uitlopen is er net een ware wolkbreuk. Het gaat flink te keer. Nog een staartje van gisteravond wellicht. Maar, goed voor de natuur. We wachten geduldig tot het droog is en wandelen dan naar huis. 

 

Luie middag

De middag start met overheerlijke pannenkoeken. Onder het eten worden de meest fantastische verhalen uitgewisseld en het is gezelligheid alom. 

Ik ben best wel moe, en ook Pauline en Sara zijn bek af, maar die hebben er al een complete dag opzitten omdat Sara al vanaf 3.00 uur in de weer was. Zij gaan na het eten even lekker op bed liggen en ik veeg het huis even en ga op de bank liggen met een boek. De jongens doen een spelletje. Ik dommel even weg en dan is het tijd om te zwemmen. 

 

Damian is blij met z’n nieuwe snorkel, Gijs heeft de duikbril die we reserve hadden inmiddels ingewijd en ik probeer mijn oren boven water te houden omdat ik er wat last van heb. Thuisgekomen maak ik soep warm en snij ik een stokbrood aan stukken. 

 

Potvispenis

Kippensoep en tomatensoep met ballen eten we. We praten over van alles en de onderwerpen gaan van de hak op de tak. En dan opeens komt Gijs om de bocht: ‘Ik heb een huizenhoge potvispenis gezien.’ Mike stikt bijna in zijn soep, Damian krijgt de slappe lach en ik probeer nog een serieuze vraag te stellen. Maar het is al te laat. Pauline heeft het verkeerd gehoord en denkt dat Gijs potvispenis gegeten heeft en vraagt in welk restaurant dat was. Het einde is zoek... letterlijk en figuurlijk... Natuurlijk moet ook de pot-vis-pis-tongbreker nog even passeren, gevolgd door nog een heel aantal anderen. 

 

Omdat het vakantie is... en dan mag het... Gijs belooft plechtig dat hij als hij de potvispenis weer ziet hij er een foto van zal maken. Deze maaltijd moeten we echt afronden. Voor iedereen beter... maar lol hebben we. 

 

Vakantie is leuk! Kinderen zijn leuk, vrienden zijn geweldig! Tijd voor een potje jeu-de-boul (als we toch over ballen en zo bezig zijn...) 

 

Vakantie soap (3) Anders dan anders

Vakantieritme

Het is nog stil in huisje nummer 72. Kwart voor acht... het kan slechter. Thuis is Damian meestal al voor half 7 wakker, echt wakker. Maar op vakantie hebben we een ander ritme. Sommige mensen hebben geen ritme op vakantie. Wij wel. De kinderen hebben dat nodig om enigszins in hun goede doen te blijven. En, toegegeven, ik vind het zelf ook prettig. 

 

De jongens gaan laat naar bed, waar we thuis een zeer strakke bedtijd (die niet ter discussie staat) hanteren, en slapen dus ook langer uit. Naarmate ze vermoeider raken staan ze later op. Heerlijk voor mij, dan begint mijn dag ook iets later. 

 

We hebben nog wel meer ritmes in de vakantie. Drie maaltijden, ‘s morgens lekker rustig lezen of computeren / play station, ‘s middags zwemmen (een dag niet gezwommen is een dag niet geleefd) en ‘s avonds tijd voor bad/sauna en gezelligheid of spelletjes. 

 

Op vakantie mag dat!

De eerste dag van de vakantie maakte ik een opmerking waar de jongens dankbaar gebruik van maken. Ik zei op een gegeven moment: ‘Op vakantie doe je dingen die je thuis niet doet!’ Nou, die heb ik vandaag al diverse keren gehoord... Hij wordt om mijn oren geslingerd als iemand kaas én jam tegelijk op brood wil, als de jongens iets willen kijken op tv terwijl ik vind dat de tvtijd er echt op zit, als ze in hun zwembroek naar huis willen in plaats van aan te kleden, als ze in het bubbelbad willen mét sop, als ze op het dakje willen klimmen om een shuttle eraf te halen, als ze het verschrikkelijke boerspelletje met fruit aan tafel doen (en ik natuurlijk steeds te laat ben en dus de klappen opvang)...

 

Ach, wat maakt het uit... ik vind mezelf eigenlijk wel slim. Want ik heb het goed afgebakend: ‘Op vakantie mag dat!’ Straks zijn we weer thuis, en dan zijn we niet meer op vakantie. Ik moet het goed zeggen, want ik word gevangen op mijn woorden. Wat ik niet moet zeggen is: ‘Als het vakantie is mag dat!’ Want dat is een veel te ruim begrip! 

 

Anders dan anders

Ik heb zelf ook een ander ritme in mijn dag. Waar ik normaal gesproken veel facebook, werk en van die geestdodende spelletjes doe, start ik nu de dag met een een stuk lezen. Ik begin met het evangelie van Lucas (en heb de afgelopen dagen dus een beetje in kerstsfeer gezeten), en daarna pak ik een boek van mijn stapel. Gebroken Wilskracht is uit, en nu ben ik bezig in een boek van Mitch Albom. Eén van mijn favoriete schrijvers. ‘Mijn dinsdagen met Morrie’, van dezelfde auteur staat op mijn top tien van boeken. En nu lees ik ‘Heb vertrouwen’. 

 

Een mooie zin waar ik vanmorgen even over nagedacht heb was deze: ‘En zoals met het geloof zo vaak gaat, dacht ik dat me werd gevraagd iemand een dienst te bewijzen, terwijl me eigenlijk juist een gunst werd verleend.’

 

Als ik genoeg voeding voor m’n brein heb gehad en lekker ben weggezakt in het verhaal van iemand anders, pak ik een puzzelboekje en doe ik onzinnige puzzels. Af en toe een prijspuzzel en dan fantaseer ik dat ik de hoofdprijs win en wat ik ermee ga doen. Vakantie is tenslotte toch een beetje leven in de onwerkelijkheid, dus daar past dat wel bij. 

 

Visite

Vandaag zijn Pauline en Sara gekomen. Gezellig! Na het vertrek van JW gister, is het fijn om iemand te hebben om gezellig mee te kletsen. De jongens genieten er ook van. Gezelligheid alom. En, Pauline had badschuim bij zich, dus het bubbelbad werd vanavond dankbaar gebruikt! Zwitsal schuimt stukken beter dan badolie! 

 

Terwijl Pauline Sara in bed legt, geniet Damian van zijn schuimbad, speelt Mike een spelletje op de computer en bouwt Gijs een meesterwerk op Minecraft.

En ik? Ik schrijf mijn vakantie soap. Dat doe ik alleen op vakantie! 

 

 

Vakantie soap (2) Oog voor detail

Ochtendzon

Mijn ultieme vakantiemoment... ‘s morgens buiten, kopje koffie erbij, vers brood en een goed boek. Vandaag was zo’n moment. Een cadeautje zo op de eerste hele vakantiedag. Ik geniet in onze ruime tuin op het grasveld voor het huis. Zojuist heb ik de eerste hoofdstukken gelezen van ‘Gebroken wilskracht’. Een boek van psycholoog Jeffrey Wijnberg over depressie. Zo op het eerste gehoor misschien niet zo’n opbeurend thema voor de vakantie, maar ik heb al heel wat keer gegrinnikt. Herkenning alom. 

 

Depressie

‘Depressie is een gezonde reactie op een ongezonde situatie!’ zegt Wijnberg ergens in z’n boek. Ik denk er even over na. Behalve met een gevoel van herkenning lees ik het boek ook met een gevoel van ‘had ik dit maar 20 jaar geleden geweten...’. Wijnberg heeft zelf twee zware depressies doorgemaakt. Hij weet waar hij het over heeft. Ik benijd zijn manier van kijken naar depressie en omgaan met deze nare ziekte. Hij zegt wat ik laatst in mijn blog over verlies schreef: ‘Om te herstellen van een depressie moet je hem accepteren.’ Ik denk na over mijn gevecht tegen mijn depressies. Wat heb ik gevochten tegen mezelf, wat moest ik sterk zijn. Ik moest gewoon blijven functioneren, vooral doorgaan met alles waar ik mee bezig was, pleegmoeder zijn, actief in de kerk en vriendschappen onderhouden. 

 

Kostte wat het kostte ging ik door om te voorkomen dat ik opgenomen zou moeten worden. Het toppunt van falen, zo zag ik dat toen. Ach het is gegaan zoals het gegaan is, en ik ben trots op mezelf dat ik vandaag de dag, met hulp van medicatie, stabiel ben. Ieder z’n weg. En mocht de depressie op een dag toch weer om de hoek komen dan pak ik zeker weten dit boek erbij! 

 

Waar kijk je naar?

Al mijmerend over wat ik zojuist gelezen heb dwaalt mijn blik over het grasveld. Een paar vogeltjes, het soort dat bij mij in de tuin niet rondvliegt, huppen over het gras en happen hier en daar een vlieg of mug uit de lucht. Goed zo! Dat scheelt weer werk voor mij vanavond. 

In het gras staan kleine witte bloemetjes. 

Madeliefjes denk ik. Lief zijn ze zeker. Vroeger reeg ik er kettingen van. Dan valt mijn oog op iets paars/bruins en geels. Zie ik het goed? Ja, in het gras groeien minuscule paddenstoelen. Ik pak mijn telefoon en maak van heel dichtbij een foto (zie boven). Waarschijnlijk worden ze één dezer dagen platgetrapt door onze voeten bij het tennissen... 

 

We lopen even met de jongens naar een speeltuin verderop.

Terwijl zij met een vlot heen en weer over de vijver gaan, zie ik een prachtige vlinderstruik in bloei. Ik loop ernaar toe en zie dan een dagpauwoog neerstrijken op één van de bloemen. Wat is de natuur toch prachtig! Ik houd van vlinders. Voor mij zijn ze het symbool van voluit leven, op je bestemming komen, van ontwikkeling, maar ook van kwetsbaarheid. 

 

Echt lang de tijd om ervan te genieten heb ik niet, want Jan Willem en ik moeten mee op het vlot. Ach ja, doe ‘s gek... zou hij het houden? Wiebelig is het wel, maar de jongens hebben lol, en als zij genieten, geniet ik ook. 

 

Afscheid

‘s Middags gaan we zwemmen. Jan Willem zal als wij naar het zwembad gaan naar huis vertrekken. Hij zal morgen naar Indonesië gaan voor tweeënhalve week. Ik zie er niet echt tegenop, maar wel tegen afscheid nemen. Dat is niet mijn ding. Ik pak de zwemtassen in en we kruipen met z’n allen in de huurauto. 

 

Bij het zwembad stappen we uit. Gijs zegt gedag ‘Ik ga u missen!’, hoe schattig! Mike en Damian geven een knuffel en dan is toch ook voor mij het moment aangebroken. Daar zijn de tranen... nou ja, niks aan te doen. Een dikke knuffel, een paar woorden, nog een kus en dan staat Damian al weer aan mijn shirt te trekken. ‘Gaan we zwemmen?’. Ja, laten we gaan zwemmen. Opeens schiet er iets door mijn gedachten. Heb ik mijn eigen zwemspullen wel bij me? Ik rommel in mijn tas en zie dat mijn badpak ontbreekt... natuurlijk... detail... 

 

Gelukkig is JW er nog. De jongens gaan vast zwemmen, JW en ik gaan weer terug naar het huisje met de auto, want het is een eind lopen. Aan het wasrek hangt inderdaad heel eenzaam mijn badpak. Ik pak meteen een zakdoek en snuit even goed mijn neus en droog m’n tranen. Het is alweer over.

 

Nu echt afscheid nemen, nog een knuffel, een zwaai en daar gaat JW. Ik zucht eens diep en ga dan het zwembad in. Even koppie onder, dan vallen de tranen niet meer zo op. En zeg nou zelf, bij een goede soap hoort ook een tranentrekker... 

 

Funnies

We eten vanavond makkelijk. Bolletjes met knakworst. En voor de liefhebbers is er ook nog ander beleg. ‘Hebben we saus?’ vraagt Mike. ‘Nee, maar dat is detail’, zegt Damian, ‘het gaat om de worst’. Zo is het. We zijn op vakantie. Sommige dingen hebben we extra, en andere dingen minder. Gijs gaat voor nog een extra boterham met Minions Vlokken. Het gaat ‘m natuurlijk om de ‘Funnies’ die erin zitten. Kleine figuurtjes van witte chocolade die samen met de vlokken uit de doos vallen. Er vallen er drie uit. Bingo! 

 

We hebben het gezellig met elkaar en na het eten verdwijnen de jongens in de badkamer. Ze gaan afwisselend in het bubbelbad (met sop) en in de sauna. Ik geef zo streng mogelijk instructies en ga zelf heerlijk buiten zitten. 

 

Even m’n soap schrijven in de avondzon!