(Ver)wonderen

Hoe gaat het? 

Donderdagmiddag half 5. Ik bel aan bij Aat en Lia. Eén keer in de twee weken op donderdag ga ik bij Lia langs. Ze zit in haar rolstoel bij de eettafel. Aat schenkt koffie in en we kletsen even over hoe het gaat. Raar trouwens om de vraag ‘Hoe gaat het?’ te stellen aan iemand die lijdt aan MS en die niet veel meer kan dan haar hoofd gebruiken. Vrijwel alle lichaamsfuncties zijn uitgevallen in de loop van vele jaren. Eten en drinken kan Lia nog, als er tenminste iemand in de buurt is die haar helpt om het voedsel in haar mond te krijgen.

Geen grappen God

Aat vertrekt na de koffie richting het centrum en Lia en ik praten met elkaar. ‘Ik ben een boek aan het lezen’, vertelt Lia. Ik realiseer me dat een boek lezen voor mij iets heel anders betekent dan voor Lia. Ik ga vaak als een malle door een boek heen. Mijn ogen vliegen over de regels, ik sla stukken over die ik niet interessant vind, soms val ik in slaap als ik lees en ga ik de volgende dag weer verder waar ik gebleven was.

Als Lia een boek leest staat het boek op een leesplankje voor haar en moet ze na iedere pagina vragen of iemand de bladzijde wil omslaan. Lia leest ‘Geen grappen God’ van Corlien Doodkorte. Ik ken het boek, heb het toen het nog maar pas uitgekomen was, in één adem uitgelezen. In het boek vertelt Corlien hoe ze door een wonder van God voor de dood wordt weggerukt en voor 90% geneest van inmiddels vergevorderde Parkinson. Ik stel voor om een stuk voor te lezen, pak het boek uit de boekenkast en kijk waar de bladwijzer ligt.

Leven na een wonder

In ‘Geen grappen God’ is Lia aangekomen bij het gedeelte na het wonder. De artsen hebben het wonder bevestigd, Corlien kan allerlei dingen die ze jarenlang niet meer kon, medicijnen worden afgebouwd en toch... Ze voelt zich verward, vervreemd. Leven met een ernstige ziekte, afscheid nemen van vrienden en familie, daar had Corlien haar weg in gevonden. Maar nu opeens is alles anders. Er is weer levensverwachting, maar dat leven weer omarmen, durven geloven dat het wonder blijvend is, dat er weer tijd hier op aarde is, dat blijkt moeilijk te zijn.

Ik lees voor en af en toe stop ik even. Dan praten we samen over wat we gelezen hebben. Hoe zou het zijn als je zo’n wonder meemaakt? Stel je voor dat Lia morgen weer zou kunnen lopen en haar handen weer zou kunnen gebruiken. Het is niet voor te stellen en we kunnen ons de moeite van Corlien met het wonder goed indenken.

Ik lees verder. Over de worsteling met het wonder. Natuurlijk is er dankbaarheid, ook van mensen om haar heen. Tegelijk zijn er ook zoveel vragen. Waarom zij wel, en zoveel anderen niet? Hoe kan het dat er voor iemand jaren gebeden wordt en er niets gebeurt en bij haar wel? En wat als de ziekte terugkomt?
We praten er samen over door. Wat is er ook voor Lia veel gebeden. Wat heeft ze zelf gebeden en is er door anderen gebeden. En nog steeds. Wat een teleurstelling kan dat ook opleveren. Of twijfel. Bid ik wel goed genoeg? Geloof ik wel genoeg? Het zijn allemaal menselijke vragen waar geen sluitend antwoord op komt.

Verwonderen

Voor mij is Lia een voorbeeld. Wat heb ik in de loop van de tijd dat ik bij haar kom diep respect gekregen voor deze gelovige vrouw. Zo zou zij zichzelf nooit beschrijven, maar ik ben onder de indruk van dit prachtige mens. Zoals zij haar ziek zijn draagt, hoe ze langzaam maar zeker haar zelfstandigheid heeft in moeten leveren, nu volledig afhankelijk is van de zorg van anderen en hoe door alles heen haar geloof in God stand heeft gehouden.

Ik gun Lia ook zo’n wonder, zo’n Goddelijk ingrijpen. Tegelijk besef ik dat een wonder van genezing misschien spectaculair lijkt, maar dat het getuigenis van Lia, hoe zij leeft met God ondanks haar ziekte misschien nog wel een veel groter wonder is. Wij denken zo menselijk, zo ‘als het met ons maar goed gaat’. We vergeten dat juist in de moeilijke periodes van ons leven we bijzondere ontmoetingen met God hebben. Dat hoe donkerder het in ons leven is, hoe helderder het Licht kan schijnen in ons leven. Nee, niet altijd, lees de psalmen maar. Maar eerlijk is eerlijk, als het ons voor de wind gaat, we succesvol zijn en alles van een leien dakje loopt, hebben we God helemaal niet nodig en vergeten we maar al te snel hoeveel we aan Hem te danken hebben.

Al lezend en pratend verwonder ik me. Wat hebben wij een supergave, trouwe, onnavolgbare, verrassende, genadige, liefdevolle God die betrokken is bij ons leven. Eén van mijn favoriete bijbelteksten komt in mijn gedachten:

Want mijn gedachten zijn niet uw gedachten en uw wegen zijn niet mijn wegen, luidt het woord des Heren. Want zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen en mijn gedachten dan uw gedachten. (Jesaja 55:8-9)

Een tijd om te dansen

Als Aat weer thuis komt ronden we ons gesprek af. Ik ga op huis aan en zal over twee weken weer terug komen. Zal er in de tussentijd een wonder gebeuren? Op de fiets gaan mijn gedachten terug naar bijna een jaar geleden. Mijn boek ‘Adem in, Adem uit’ kwam uit en op een feestelijke avond mocht ik het eerste exemplaar én een ingesproken versie aan Lia overhandigen. Ik wilde mijn boek aan haar opdragen. Als dank voor wie zij is, en als bemoediging omdat ik zeker weet dat ook voor Lia er een dag komt dat zij weer gezond zal zijn. Misschien hier op aarde, misschien straks, thuis bij onze God en Vader.

Als ik thuis ben haal ik mijn boek uit de kast en sla het open op de eerste pagina:

‘Voor Lia, 

Er komt een tijd 

dat ook jij kunt dansen.’ 

Tot die tijd wil ik doen wat ik kan, dankbaar zijn met hen die een wonder meemaken, meeleven en meelijden met hen die op wat voor manier ook lijden en vol verwachting en verwondering dit leven leven.

Meer lezen?

Geen grappen God. Worstelen met wonderen (Corlien Doodkorte)
Adem in, Adem uit. Leven in het ritme van Prediker 3 (Judith Stoker)

Beide boeken zijn te bestellen in de webshop van Vrij Zijn.

Boekpresentatie

Presentatie Adem in Adem uit

Gisteravond was het zover... de presentatie van mijn boek. In de sfeervolle Remonstrantse kerk kwamen familie, vrienden, buren, studiegenoten, gemeenteleden, kennissen binnendruppelen. Gezelligheid alom, weerzien van mensen die we al jaren niet gezien hadden, of zelfs nog nooit ontmoet, maar via facebook verbonden geraakt. Onder het genot van een kop koffie of thee, met een heerlijk cupcakeje startte de avond.

Lia

Mijn speciale gast voor deze avond was Lia. Ik zal een klein stukje uit mijn toespraak weergeven zodat jullie nog een klein beetje kunnen meegenieten:

Bijzonder welkom aan Lia en Aat. Daarmee kom ik meteen bij waar het vanavond allemaal om draait: Adem in Adem uit…. ‘Wil je het boek aan iemand opdragen?’ vroeg Theo (de uitgever) tijdens één van onze appjes op een avond. Daar had ik nog niet eerder bij nagedacht maar in de loop van de weken begon er iets te kriebelen. Ja, ik wilde mijn boek opdragen aan iemand. En niet zomaar aan iemand. Voor alles is een tijd. Er is een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen. De tijd om te rouwen, daar heb ik de afgelopen twee jaar vaak bij stilgestaan met Lia. (Ja Lia, ik weet dat je niet graag in het middelpunt staat… maar vanavond mag dat best een keer). 

Ik denk dat wij ons er geen voorstelling van kunnen maken hoe het is als langzaam maar zeker al je lichaamsfuncties het laten afweten. Lia kan je erover vertellen. De MS, waar zij al meer dan 20 jaar aan lijdt, heeft in de loop van de jaren al haar bewegingsvrijheid en zelfstandigheid afgenomen. Met als dieptepunt, nu zo’n twee jaar geleden, dat ze ook haar handen niet meer kan gebruiken. Niet even je neus kunnen snuiten, of kriebelen op je hoofd als je jeuk hebt. Je rolstoel niet kunnen bedienen, de telefoon niet meer opnemen. De televisie of een cd niet kunnen aanzetten. Geen kerstkaartje meer kunnen schrijven. Je kleinkind niet meer kunnen oppakken en knuffelen. Geen aai over de wang van je geliefde echtgenoot of zijn hand vastpakken. Zelfs… de bladzijden van je boek niet meer kunnen omslaan…

Maar ondanks dat aftakelende lichaam, ondanks de steeds toenemende afhankelijkheid van anderen, bleef het geloof in God. Jouw houvast, mijn houvast. Wat hebben we vaak gesproken met elkaar Lia over de vragen en twijfels waar we tegenaan lopen. Waarom stopte God de ziekte niet? Waarom ook je handen? Hoe lang nog? Wat zal er nog meer gebeuren? We weten het niet. Maar één ding weet ik wel, en jij ook Lia, er komt een dag dat ook jij weer kan dansen!!!

Ik draag mijn boek aan jou op. Het eerste exemplaar lieve Lia is voor jou! En omdat ik weet dat een boek lezen er voor jou niet in zit, heb ik het voor je voorgelezen en krijg je m’n boek op deze toepasselijke vlinder-stick mee. 

Lia, Adem in en laat je vullen met frisse lucht, nieuwe energie, hoop en de liefde van God. Adem uit en blaas de pijn en de zware kanten van het leven weg zodat er weer ruimte ontstaat in je binnenste. Het beste komt nog! Er komt een dag dat ook jij weer kunt dansen! 

Verrassingen

Na mijn toespraak volgde er een speech van Theo, de uitgever. Wat is het een feest geweest om de afgelopen maanden met hem samen te werken! Wat hebben we plezier gehad en wat ben ik trots op het eindresultaat, dit prachtige boek! Theo liet het niet alleen bij woorden, maar ik kreeg een bijzonder cadeau. De boom die voor op het boek staat als schilderij!

De boom met alle seizoenen erin. Net als in ons leven alle seizoenen voorbij trekken. Een boom vol leven ook, want als je van dichtbij kijkt zit er een scala aan vlinders, vogels, bloemen, eekhoorns etc. in.

Tijd voor een toast, dacht ik... maar Theo bleek een aantal verrassingen in petto te hebben. 

Mijn lieve echtgenoot had een speech voorbereid! Wow, wat gaaf was dat! Ik was verbluft... ik wist van niks en ik weet dat Jan Willem daar echt niet van houdt. Wat supercool dat hij dit op deze avond doet. 

Maar dat was nog niet alles. Henry, die al zoveel jaren bij ons betrokken is en die mijn herstel van dichtbij heeft meegemaakt en samen met Trudie zo oneindig veel voor mij gedaan heeft had ook een speech! Wat indrukwekkend... Even terugkijken naar waar het ooit begonnen was, hoe diep heb ik gezeten... wat een wonder is vandaag! 

En nog was het niet klaar. Geheel onverwacht, blijkbaar ook pas op de dag zelf bedacht, kwam ook Reijer, een geweldige vriend, nog het podium op. Nog meer woorden... wow, wat kostbaar is vriendschap!

Ontmoeting

Dan toch eindelijk de toast! Op het leven! Er volgt een gezellige tijd waarin mensen elkaar ontmoeten en ik in heel veel boeken iets mag schrijven. Ik ben blij en dankbaar. Al deze mensen hebben op de één of andere manier een link met mij. Ergens is er een verbondenheid ontstaan, een vriendschap, een gedeeld leed of een gemeenschappelijke interesse. Ik heb mooie gesprekken en geniet met volle teugen! Wat een avond, wat een avontuur! 

Voldaan, tevreden, volledig overprikkeld en onder de indruk rijden we om een uur of half 11 naar huis. Dankbaar voor zoveel moois op één avond! Dankbaar voor Gods cadeau aan mij, dat ik schrijven kan, en vol verwachting uitkijkend naar wat de komende weken en maanden gaan brengen als het boek gelezen wordt!

Adem in Adem uit

Wil je het boek bestellen? Dat kan! Je mag het bij mij thuis ophalen (stuur even een PB), of je kunt het bestellen bij: www.tripleboeken.nl 

€ 19,95

288 pagina’s

Geschikt voor het gebruik in (kleine) groepen door de vragen die in ieder hoofdstuk staan.

Voorverkoop gestart ADEM IN ADEM UIT

Wat is er veel werk verzet en wat wordt het prachtig... mijn nieuwe boek is bijna klaar! De laatste hand wordt aan de vormgeving gelegd en dan is het tijd voor de proefdruk.
Vanaf nu is het mogelijk mijn boek te bestellen in de voorverkoop!

Er zijn twee manieren om mijn boek te bestellen:
1. Bij de uitgever in de webshop via deze link: http://www.tripleboeken.nl/winkel/
Je bestelt (vanaf € 25,00 zonder verzendkosten, dus bestel er meteen 2 :) ) en zodra het boek verschenen is wordt het opgestuurd.
2. Bij mij, als je het boek bij mij wilt ophalen nadat het verschenen is. (Binnenkort volgt de datum van een boekenfeestje voor deze gelegenheid, maar daarna bij mij thuis ophalen mag ook). Stuur een email aan judith@jwstoker.nl met daarin je naam en het aantal boeken dat je wilt reserveren.

Verwachte levering: Tussen kerst en oud en nieuw en heel misschien een weekje eerder!

Schiet 's op!

Op de tafel in het vakantiehuisje ligt een dik pak papier. ‘Adem in, adem uit’ staat er op de bovenste pagina. Het is het resultaat van maanden hard werken. Een dikke 200 pagina’s vol getypt met dingen die ik meemaakte, waar ik over nagedacht heb, waar ik van onder de indruk ben, wat ik geleerd heb en waar ik nog mee worstel. Het einde komt in zicht en Theo is bijna klaar met redigeren. Nu ben ik weer aan zet. Alles mag weer doorgelezen worden en gecontroleerd worden op grotere en kleinere foutjes. Ik weet dat er nog vier anderen zijn die door dezelfde stapel heen gaan en mee speuren.

In de kast liggen ook nog drie boeken die ik in de vakantie wil lezen. Twee boeken over het thema ‘homoseksualiteit en de kerk’ en mijn studieboek. Waarmee zal ik beginnen? Eerst maar zwemmen met de jongens. Damians vakantiepret is op z’n grootst als hij in het zwembad is. Gelukkig is het water van het zwembad niet al te warm en zitten we anderhalf uur later lekker bij de gashaard in het huisje.

Ik wissel het af. Een hoofdstuk lezen, een hoofdstuk corrigeren, ook nog even appen en facebooken tussendoor en mijn studieboek blijft voorlopig aan de kant liggen. De week verloopt soepel en we hebben met elkaar een goed vakantieritme. We doen een paar activiteiten, ik bezoek elke dag het zwembad met de jongens en we maken het ons makkelijk met eten. Toch voel ik me onrustig en opgejaagd. Dat is al begonnen tijdens het laatste studieweekend. Toen ik bij het inmiddels beruchte rondje opsomde waar ik allemaal mee bezig was en hoe druk ik was en ik er vervolgens in één adem achteraan zei: ‘Maar binnenkort ga ik ff drie dagen in een klooster om me te bezinnen!’ Ik kreeg lik op stuk van één van mijn medestudenten die fijntjes opmerkte: ‘Even drie dagen bezinnen... volgens mij kun jij makkelijk dat programma in twee dagen afwerken, dan kun je zaterdagavond al weer thuis zijn...’.

Daar had hij een punt. Waar ben ik toch allemaal mee bezig? Waarom hol ik zo hard? Alsof ik word achterna gezeten. Ik vind ook alles leuk en nee zeggen is er niet bij. Als mensen aan mij vragen hoe ik het toch allemaal combineer, een gezinshuis runnen, een eigen praktijk hebben, een boek schrijven, de gewone ‘sociale verplichtingen’, in twee besturen zitten, een studie volgen en tussendoor ook nog ergens slapen, haal ik m’n schouders op en zeg ik meestal dat ik volop geniet van het leven. Ik heb wat in te halen vind ik. Ik moet opschieten... ik ben al over de veertig!

Adem in, adem uit... Een geniaal bedachte titel, al zeg ik het zelf. Maar, hoe zit het met mijn eigen ademhaling? Volgens mij is het op dit moment meer: hijg, hijg, puf, puf. We komen terug van vakantie. Ik voel me brak, heb keelpijn, hoofdpijn, spierpijn en ben moe. Tuurlijk, daar ga ik weer... ik voel de irritatie al toenemen... mijn lijf weer in de bocht... Ik ga stug door met waar ik mee bezig ben en dan kom ik met corrigeren bij het hoofdstuk waarin ik stil sta bij ‘lief lijf’ en ‘ik hou van mij’. De woorden roepen naar me vanaf het witte blad en ik luister: ‘Lief lijf, ik zal je weer behandelen zoals je bedoeld bent: als een tempel! (1 Korinthe 6:9).’

Oké, het is me duidelijk. De keuze is aan mij. Ga ik op deze manier doorleven, hollend, druk, verslaafd aan adrenaline en mezelf slopend, of ga ik op de rem trappen? Ik ben me ervan bewust wat eronder zit, ofwel, wat mijn niet toegestane deel is. Ik mag van mezelf geen nee zeggen omdat ik vind dat ik me moet bewijzen. Iedereen mag zwakke momenten hebben, maar ik niet. Iedereen mag moe zijn en het te druk hebben, maar ik moet alles aankunnen en aanpakken. Want anders voelt het als falen, en dat mag niet.

Ik ga achter mijn computer zitten en bestudeer mijn agenda. Er gaat geschrapt worden. Structureel. Jammer dan voor die anderen. Ik stuur een mail naar de kring dat ik tot en met december in ieder geval afhaak. ‘Kan ik dat maken?’, vraag ik me af. Waarom niet eigenlijk... ik doe het. Ik verwijder de kringavonden uit mijn agenda. Dat ruimt al op. Dan gaan er nog wat mailtjes de lucht in die orde scheppen in de komende week en komen er denkbeeldige kruisen in mijn weken de komende periode te staan. Die dag geen afspraken.

Het meest lastige vind ik dat ik op maandag drie cliënten moet afzeggen omdat ik ziek ben. Als ik ga praten, begin ik te hoesten en ik heb nu eenmaal een pratend beroep. Het is niet anders. Zo vroeg mogelijk verstuur ik de mails. Ik krijg mailtjes terug met beterschapswensen en zelfs iemand die schrijft dat het eigenlijk wel goed uitkomt... Wat? Ben ik niet eens cliënten kwijtgeraakt omdat ik ze heb afgezegd?

Ik breng de dag, gister, grotendeels in bed door. Ik lees wat, slaap, hoest mezelf weer wakker, ga er even uit en herhaal daarna het rondje. ‘s Avonds voel ik me redelijk. Goed, adem in, adem uit... graag in een rustig tempo anders ga je hyperventileren en dat levert angstige momenten op!

Ik moet denken aan Wiggler, de rups uit één van de Mario-spellen. Ik vind hem geweldig, vooral in dat gedeelte waarin zijn segmenten een eigen leven zijn gaan leiden en hij alleen zijn hoofd nog maar heeft...

Wiggler is woest terwijl de rest van zijn lijf op de verschillende plekken van het bos een feestje viert. Aan Mario de taak om Wigglers onderdelen weer te vinden en terug te brengen. Ik lijk wel op Wiggler. Mijn hoofd wil het allemaal bepalen en regelen en ik vind het dan wel zo handig als de rest van mijn zijn, mijn lichaam en mijn emoties, zich daar zeer gedwee bij aansluiten.

Maar dat is niet hoe het werkt. Het is een samenwerking tussen alle delen en geen dictatuur. Ik weet inmiddels wat er gebeurt als ik mijn hoofd de macht en regie geef over mijn leven. Het ziet er geweldig uit, ik ben multifunctioneel, grenzeloos in energie en ideeën, maar uiteindelijk hollen mijn lijf, emoties en misschien ook mijn geest heel hard weg om in het bos ver weg hun eigen feestje te vieren... Niet handig.

Vandaag was een goede dag. Ik heb het rustig aan gedaan, mezelf een bezoekje aan de kapper cadeau gedaan, eens goed in de spiegel gekeken toen ik daar toch zat en bedacht dat alleen een hoofd ook niks waard is. Ik wil wel graag compleet door het leven gaan. Misschien mag ik het komende kloosterweekend wel even gebruiken om als rups in een cocon te kruipen om daarna als een vlinder weer verder te fladderen. ‘t Zal heus niet in één keer goed gaan, maar je kunt het altijd weer opnieuw proberen.