2015 het jaar van...

Terwijl de eerste knallen klinken en hier en daar een vuurpijl de lucht in schiet neem ik toch even een moment om terug te blikken. Een jaar voorbij, een nieuw jaar in het verschiet. Als je eventjes door je agenda bladert aan het eind van zo’n jaar dan sta je versteld wat er allemaal gebeurd is en wat je hebt meegemaakt.

2015 was voor mij het jaar van het ziekenhuis. Het begon in februari met een controle bij de dermatoloog gevolgd door twee operaties omdat er toch weer een plekje huidkanker geconstateerd was. Goede vrijdag, eind maart, werd voor mij het begin van een tour door zo’n beetje het hele ziekenhuis. Wat had ik een vreselijke pijn na het eten van een bord spinazie. Wat was ik dankbaar dat de ambulance de straat in reed om mij het verlossende spuitje te geven tegen de pijn. Niets bleek minder waar... de pijn ging niet weg en ik kwam op de spoedeisende hulp terecht waar ik werd platgespoten met morfine wat ook niet hielp. Mijn maag werd leeggehaald via m’n neus. Het hielp! De pijn verdween. Ik mocht naar huis maar moest terugkomen voor verder onderzoek. Ik werd helemaal doorgelicht en het bleek dat door een enorm gat in mijn middenrif mijn maag en een stuk dikke darm op de plek van mijn long waren geschoven. Mijn long was ingedrukt en dat verklaarde meteen mijn kortademigheid. In mei volgde een grote operatie waarin alles in mijn lichaam weer op zijn plek werd gelegd en vakkundig vastgemaakt. Een periode van herstel volgde. Een leerzame tijd voor mij. Opeens afhankelijk zijn van anderen die je huis schoonmaken en voor je koken. Geen vast voedsel mogen. Niet tillen en bukken, geen vaatwasser uitruimen of wassen draaien. Niets. Dat viel niet mee, maar mijn lijf dwong me te luisteren. Toen ik te hard van stapel liep kwam ik weer in het ziekenhuis te liggen met een ontsteking aan mijn darmen. Daarna kalmeerde ik en gaf me over. Wonderlijk hoe goed mijn lichaam zich herstelde en hoe ik vier maanden na de operatie alles weer kon en ook weer normaal kon eten. De blijvende schade was positief: een verkleinde maag en een kilo of 7 kwijt!

Helaas was tijdens alle onderzoeken ook nog een tumor ontdekt in mijn borst. Daar moest ook nog wat mee. Onderzoeken en een biopt lieten zien dat het in ieder geval niet kwaadaardig was, maar wat het dan wel was werd niet duidelijk. Dus dat stukje krijgt nog een vervolg.

2015 stond in het teken van kwetsbaarheid. Kwetsbaarheid omdat mijn eigen gezondheid te wensen overliet. Kwetsbaarheid omdat bij Marije een kindje groeide dat niet zou kunnen leven buiten de baarmoeder. We leefden mee, als kring, als gemeente, persoonlijk. Levi groeide maar we wisten dat zijn bestaan hier op aarde maar heel kort zou zijn. Hij werd geboren en Marije en Richard mochten 33 uur van hem genieten voordat hij naar zijn bestemming ging: thuis bij zijn hemelse Vader. Onvergetelijke momenten om dat kleine, stille, lieve mannetje in zijn bedje te zien liggen, wetend dat hij het goed heeft, maar ook beseffend wat een leegte hij achterlaat. Onwerkelijk en hartverscheurend om een vader het kleine witte kistje met zijn zoon te zien dragen. Kwetsbaar.

Het was niet de enige keer dat de dood dichtbij kwam. Er overleden familieleden en ook de moeder van mijn vriendin. Het zette me stil. Het leven is eindig. Ben ik daar goed op voorbereid?

2015 was voor mij ook een jaar vol leven en uitdaging! Ik werkte met veel plezier in mijn praktijk (Voltooid Verleden Tijd) en volgde cursussen en studiedagen. In september startte ik met een vierjarige opleiding aan het Kempler Instituut. De beste keus die ik dit jaar maakte! Wat een ervaring en wat een bijzondere en inspirerende mensen heb ik ontmoet. Ik geniet van ieder moment en leer ontzettend veel.
Ik schreef regelmatig blogs en werd bemoedigd door de reacties die daarop kwamen. Ik ben dankbaar voor het talent dat ik gekregen heb en wil in 2016 meer tijd nemen om te schrijven. Ik zong mee met Adrian Snell in het prachtige project “The Passion”. Wat een ervaring... wat gaaf om dat te mogen doen en uit de grond van je hart te mogen zingen “Jesus is alive!”

Nog een paar dingen om niet over het hoofd te zien uit 2015:
- Anja en ik gingen op stilteweekend! Hoewel iedereen om ons heen ten zeerste twijfelde aan het slagen van een dergelijk project was het een mooie ervaring.
- We kochten een airfryer en deden de frituurpan weg. Beste aankoop ever!
- We solliciteerden bij het Leger des Heils, werden ook aangenomen, maar stellen het starten van het MTFC-opvoedouder zijn uit tot later.
- Ik werd meer christen, maar minder kerkmens.
- De gezinssamenstelling wijzigde. Er vertrok een kind en door de bezuinigingen werd de lege plek niet permanent opgevuld maar genoten we van wisselende logés.
- De woonkamer overstroomde maar mede dankzij de verzekering hebben we er een prachtige vloer voor in de plaats gekregen.
- Ik heb een nieuw persoonlijk record gevestigd als het gaat om het houden van kerstbomen. De boom dit jaar staat al bijna een maand en ik heb me er nog niet één keer aan geïrriteerd.

2015... nog een paar uurtjes en dan sluiten we het jaar af. Wat mij betreft staat de samenvatting van dit jaar prachtig verwoord in één van mijn favoriete bijbelboeken (Prediker 2):

Er is voor alles in het leven een geschikte tijd.
Er is een tijd om kinderen te krijgen,en er is een tijd om te sterven.
Een tijd om planten in de grond te zetten,
en een tijd om planten uit de grond te trekken.
Een tijd om mensen te doden,
en een tijd om mensen beter te maken.
Een tijd om dingen af te breken,
en een tijd om dingen op te bouwen.
Een tijd om te huilen,
en een tijd om te lachen.
Een tijd om verdriet te hebben,
en een tijd om te dansen.
Een tijd om samen te slapen,
en een tijd om in je eentje te slapen.
Een tijd om iemand te omhelzen,
en een tijd om afstand te houden.
Een tijd om iets te zoeken,
en een tijd om iets te verliezen.
Een tijd om dingen te bewaren,
en een tijd om dingen weg te gooien.
Een tijd om iets los te scheuren,
en een tijd om iets heel te maken.
Een tijd om stil te zijn,
en een tijd om te praten.
Een tijd om lief te hebben,
en een tijd om te haten.
Er is een tijd voor oorlog,
en er is een tijd voor vrede.

God zorgt ervoor dat alles op de juiste tijd gebeurt. En hij heeft de mensen geleerd om dat te begrijpen. Toch begrijpt een mens nooit helemaal wat God doet. Daarom zeg ik: Je kunt maar het beste vrolijk zijn en van het leven genieten. Als je lekker eet en drinkt en geniet van al je bezit, dan is dat een geschenk van God.

Ik wens jullie allemaal een gezellige jaarwisseling en bedankt voor het lezen van al mijn hersenspinsels afgelopen jaar!!!

Revalideren

Ruim een week geleden. Woensdagochtend in alle vroegte was het zover. Met mijn trolley vol pyjama's, boeken, toiletspullen, sloffen en zelfs een badjas bracht Jan Willem me naar het Groene Hart Ziekenhuis. We werden vriendelijk ontvangen en na de gebruikelijke plichtplegingen mocht ik op mijn kamer het allerelegantste operatiejurkje aantrekken. Licht gespannen kroop ik in het bed, wachtend tot ik opgehaald zou worden. Na de pijnlijke belevenis op goede vrijdag dit jaar, en de onderzoeken die daarna gevolgd waren zou het vandaag zover zijn: mijn maag en een deel van mijn darm die door mijn middenrif naar boven gekropen waren en zich daar in mijn borstholte op de plek van mijn linkerlong genesteld hadden zouden weer op hun plek worden teruggebracht. De maag zou worden vastgemaakt aan de slokdarm en het gat in het middenrif zou gesloten worden. Een forse operatie, maar wel noodzakelijk om ergere problemen in de toekomst te voorkomen.

Bij de lift namen we afscheid... ik ging met bed en al naar boven, naar de OK-afdeling, Jan Willem ging naar beneden en terug naar huis waar het lange wachten voor hem zou beginnen. Terwijl de deuren van de lift sluiten en in nog één keer "tot vanmiddag!" zeg, trekt er even een rilling door mijn lijf. Zou het allemaal goed gaan? Ik besluit niet teveel na te denken en daar heb ik ook geen tijd voor, want op de zaal waar iedereen wordt klaargemaakt voor de OK is het een drukte van belang. Acht patiënten, inclusief mezelf, liggen met muts op in bed, krijgen een infuus, hebben een praatje met de assistent van de anesthesist of met de arts die nog even komt kijken en worden bevraagd op wie ze zijn en waar ze straks aan geholpen worden. Ik kijk mijn ogen uit. Het is een komen en gaan van mensen. Nieuwsgierig als ik ben probeer ik in een mum van tijd uit te vissen waar iedereen voor komt. De jongen tegenover me heeft een probleem met zijn trommelvlies, de oude dame daarnaast uit 1934 krijgt een nieuwe heup, en daarnaast ligt een Aziatische vrouw die iets met plastische chirurgie krijgt (de details krijg ik niet te zien, want het gordijn wordt dichtgetrokken). En dan, als knipoog van de hemelse Vader Zelf, staat daar Greet aan mijn bed. Zij is vandaag de assistent op mijn OK voor de anesthesist. Ik ken haar niet heel goed, maar goed genoeg om een vertrouwd gevoel bij te hebben. We wisten dat ze zou werken op woensdag, maar ja... er zijn acht operatiekamers... klein kansje dus... Wat bijzonder dat uitgerekend zij vandaag op OK8 mag helpen! Ik word meegenomen naar de OK, waar de dokter er helemaal klaar voor is, en waar ik verder word aangesloten op allerlei apparatuur. Ik laat het maar gebeuren. Het gaat snel en voor ik het weet is daar het gezicht van Greet die zegt: "Nog minder dan 20 seconden en dan slaap je." Ik neem een diepe teug lucht, kijk haar in de ogen en geef me over aan de narcose. Het is 8.15 uur.

"Mevrouw Stoker, bent u wakker? Heeft u pijn?" Verdwaasd doe ik mijn ogen open. Iemand in een wit pak rommelt wat bij mijn bed, ik hoor piepjes, voel iets raars, pijnlijks in mijn buik en dan valt mijn blik op de klok: 13.20 uur. Opeens weet ik het weer: Ik ben geopereerd! En... oh... 13.20 uur... dat betekent dat ik mijn weddenschap verlies. "Ik ben om 13.00 uur terug op zaal", had ik overmoedig gezegd voordat ik het ziekenhuis in ging. Jan Willem gokte op 14.00 uur en Henry, die ik natuurlijk als zwartkijker bestempelde, was overtuigd van 15.00 uur. We hadden er een fles wijn op gezet.
Er wordt tegen me gepraat, ik ben suf, val af en toe weg, beantwoord de vragen maar heb weinig idee van wat er gebeurt. De pijn is fors en al snel krijg ik een morfinepomp waar ik zelf op kan drukken als de pijn te erg is. Dat is fijn. Ik hoor de witte jassen tegen elkaar praten, weet dat het over mij gaat, maar vind het niet boeiend. Mijn hartslag is te hoog hoor ik ze zeggen. 't Zal wel meevallen, ik voel me superduf. Dan mag ik terug naar de zaal. 14.45 uur... Henry wint...
Ik word naar mijn kamer gebracht, een tweepersoonskamer die ik deel met een man die later die dag naar huis mag. Weer pratende witten jassen aan mijn bed, vragen: "Bent u gespannen, mevrouw?" Huh... gespannen? Laat me slapen! "Uw hartslag is erg hoog, maakt u zich erg druk?" Volgens mij niet, ik weet het niet, maak ik me druk? Nee, behalve de weddenschap die ik zojuist verloren heb heb ik volgens mij verder niets te klagen, hoewel... hoe zou de operatie eigenlijk gegaan zijn? "Zullen we uw man bellen? Dat hij even komt?" Ja, dat lijkt me wel wat. Ik dommel nog wat weg en dan staan opeens Jan Willem en Damian aan mijn bed. Wat fijn om hen te zien! Ik doe m'n best voor Damian zo goed mogelijk over te komen, want ik weet hoe spannend hij het vindt om zijn pleegmoeder in het ziekenhuis te hebben. Ik ben moe en val bijna in slaap. Toch is het heerlijk om even JW te voelen en te zien. Het is goed gegaan, ik ben er nog, het is voorbij!

Mijn hartslag zakt langzaam maar zeker en de volgende dag is het acceptabel. De eerste, bijna slapeloze nacht, zit erop. De morfinepomp geeft een storing, het infuus zit verstopt en ik word losgekoppeld. Ik mag over op tabletjes. Ook prima. Als het maar helpt tegen de pijn! Ik eet mijn eerste bakje vla met veel stress: "Hoe zal het vallen? Zal het door mijn slokdarm heen willen? Hoe gaat mijn maag reageren op eten?" Het gaat goed. Als de diëtiste even later een praatje komt maken stort ik in. Alle emoties komen er in één keer uit... alle spanning van de weken wachten, de onzekerheid, het opzien tegen de operatie, het weer moeten eten... ik huil even heel hard, en dat mag. Het is normaal, zegt de vriendelijke vrouw aan mijn bed. Het is niet niks wat ik heb meegemaakt.
Het huilen lucht op en ik ben het meeste kwijt.
De dagen verstrijken. De pijn wordt met pijnstillers hanteerbaar gehouden, er komt bezoek, ik mag mijn bed weer uit, ik was me bij de wastafel en ga weer zelf naar het toilet en zaterdagmiddag mag ik naar huis.

Het lijkt het einde te zijn van een verhaal, maar de afgelopen dagen, sinds ik thuis ben, heb ik gemerkt dat het nu eigenlijk pas begint! Nu komt het erop aan. Laat ik mezelf verzorgen? Luister ik
naar mijn lichaam? Neem ik mijn pijn serieus? Mogen anderen het huishouden doen? Forceer ik mezelf niet? Ik merk na de eerste dag al dat ik aan het streven ben... zo snel mogelijk weer uit bed, zo snel mogelijk weer beneden, zo snel mogelijk... en dan word ik terug gefloten. Eerst door Jan Willem die vindt dat ik veel te hard van stapel loop en veel te snel ga. Dan door een vriendin op afstand die heel subtiel schrijft: "Let je op je valkuil van negeren?" en omdat ik het blijkbaar nodig heb, vandaag ook nog voor een derde keer door iemand die ik erg serieus neem omdat ik weet dat zij ontzettend veel ervaring heeft met operaties en hersteltrajecten... (bedankt Linda!!!).
Ik moet revalideren ofwel, weer gezond worden, mijn kracht weer terug krijgen. En dat kan alleen maar als ik luister naar wat mijn lichaam en psyche en geest tegen mij zeggen. Waar ik normaal gesproken tegen mijn klanten zeg dat ze zichzelf serieus moeten nemen en hun grenzen aan moeten geven, mag ik dat nu tegen mezelf zeggen. Makkelijk? Nee... niet echt eenvoudig voor een bezige bij als ik. Maar het is nodig en ik heb me voorgenomen om er een mooie tijd van te maken. Niet zeuren of klagen over dat het te langzaam gaat of dat ik iets niet kan, maar om me heen kijken en opmerkzaam zijn. Wat kan ik hiervan leren? Wat ik, in deze periode, doen waar ik anders misschien niet aan toe kom? En dan niet zozeer doen in de zin van bezig zijn. Misschien mag ik wel meer stil worden, of meer voor mensen bidden. Of meer schrijven en delen. Of lezen. Of telefoneren. Of... of... misschien wel even helemaal niets... gewoon rust... pas op de plaats... tijd voor mezelf, tijd voor JW, tijd voor God. Genieten.
Weer helemaal gezond worden, daar ga ik voor! Niet volgens mijn uitgestippelde route (snelweg), maar via een avontuurlijk toeristisch weggetje waarop ik vast een hoop onbekende dingen tegen zal komen die ik met jullie zal delen!

Bananasplit...?!

"Volgens mij zitten we in een aflevering van bananasplit...", zeg ik tegen Jan Willem die naast mij in de stoel zit. We zijn een kwartier geleden, bijna direct nadat we ons gemeld hebben aan de balie van route 11, door een vriendelijke gastvrouw van het ziekenhuis opgehaald en in de spreekkamer van de dokter geplant. Met de woorden "De dokter komt er zo aan!" trok ze de deur van de kamer achter zich dicht en liet ons alleen. Ik heb de kamer uitgebreid bestudeerd en kom tot de conclusie dat er in het plafond een minuscuul cameraatje zit dat ons observeert. Waarschijnlijk gaan ze ons hier uren laten zitten om te kijken wat wij gaan doen als het te lang duurt. Jan Willem gelooft er wel in en maakt vreemde gebaren naar de vermeende camera, roept dat we eindeloos geduld hebben en ons niet gek laten maken en ik krijg de slappe lach. Mijn fantasie slaat volledig op hol en Jan Willem helpt me een handje.
"Zullen we de kamer versieren met die blauwe latex handschoenen?", opper ik. Die kun je zo leuk opblazen en op allerlei plekken ophangen. JW stelt voor er één te vullen met water en die op het randje van de deur te leggen. Klassieke grap, die leuk blijft.
"Of we maken een surpriseparty voor de dokter!", bedenkt JW die meteen de lichten van de kamer uitdoet en voorstelt om ons te verstoppen op de behandeltafel en dan het gordijntje dicht te trekken.
Ik lach onbedaarlijk, zie het voor me, bedenk hoe leuk het moet zijn voor een arts om eindelijk eens een gestoorde patiënt in de spreekkamer te krijgen en ben ondertussen blij dat de afgrijselijke pijn van vrijdag gereduceerd is tot minimaal en prima uit te houden. We doen de lichten toch maar weer aan, bedenken dat we ook wel iets leuks kunnen doen met het vergroot-apparaat dat naast het bed staat en dan gaat de deur open.
Een verpleegkundige in een wit pak steekt haar hoofd om het hoekje van de kamer en zegt: "Jullie zijn in beeld hoor... de dokter is hiernaast nog even bezig!"
Ja... nu verraadt ze zichzelf... we zijn in beeld. Zie je... ik heb gelijk. JW zwaait even naar de camera in het plafond en we fantaseren verder. "We zouden ook kunnen doen dat wij de artsen zijn en iemand uit de gang ophalen..." Hilariteit alom, maar bij gebrek aan een witte jas voeren we het plan niet uit.
"Of dat ik op die behandeltafel ga liggen en jij net doet of je gaat opereren..." Ik zie het hoofd van de dokter al voor me als ze binnenkomt en JW net zijn eerste incisie wil maken...

JW vertelt zijn ideeën over hoe het er in een ziekenhuis aan toe gaat. Volgens hem liggen alle badges van de doktoren in een grote bak. Als een arts 's morgens binnenkomt pakt hij een willekeurige badge, kijkt wat erop staat en gaat aan de slag. "Ah... vandaag ben ik plastisch chirurg." Of de ene arts tegen de andere: "Nee, niet weer die gynaecologenbadge ertussenuit vissen he..." We hebben vreselijk veel lol en bedenken van alles.
De tijd verstrijkt, we zitten zeker al een half uur in dat kamertje. Geen arts te zien. Ik suggereer dat de kaartjesautomaat straks bij de garage waarschijnlijk wel zo'n "Fransie-paal" zal zijn (kijk maar eens een aflevering van bananasplit met Frans Bauer als je niet weet wat dat is). Op tafel ligt een map. Wat zou daarin staan? Voorzichtig doe ik hem een beetje open. "Daar komt ze aan hoor!", sist JW. Ik trek mijn hand direct terug en JW ligt onder de stoel van het lachen: "Geintje! Jij schrok!" We overwegen het balletje uit de muis te halen, de kruk in te smeren met iets van echo-gel, en tegen de dokter te zeggen, als ze binnenkomt: "U heeft het zo druk, we komen een andere keer wel terug..."
Jan Willem zet de handschoenenbakjes nog even op scherp. Waarschijnlijk als de arts er later vandaag één uit de doos trekt, komt de hele inhoud eruit rollen...
En dan gaat toch de deur open. Een alleraardigste dokter verontschuldigd zich voor het lange wachten. Wij zeggen dat we ons prima vermaakt hebben en vertellen haar dat we inmiddels weten dat we in een aflevering van banasplit zitten... Ze kan er hartelijk om lachen. Wat heerlijk... lachen in het ziekenhuis... en dat zonder cliniclowns... die hebben wij niet nodig :)