Ik hou van mij...

"Laten we met liefde omarmen wie we wel zijn en onszelf niet veroordelen om wie we niet zijn"

De eerste regel uit het hoofdstuk dat ik voor komend studieweekend heb bestudeerd. Een zin waar je op zich al een weekend op kunt kauwen en waar velen van ons nog wel wat in kunnen leren. Voor mijzelf ook een heldere spiegel die me bewust maakt van hoe ik in het leven sta.
Onszelf veroordelen om wie we niet zijn, dat gaat ons prima af. Tenminste, laat ik het bij mezelf houden. Het gaat mij prima af. Vroeger was ik er helemaal supergoed in. Het was gewoon een kwaliteit! Ik kon het overal waar ik kwam. Als ik op een verjaardag zat viel ik stil omdat ik keek naar al die anderen die het blijkbaar supergezellig vonden en steeds weer een nieuw onderwerp hadden om over te praten. Logisch natuurlijk want zij hadden allemaal (ja ALLEMAAL) kinderen, een interessante hobby of een topbaan. Ik niet. Ik was kinderloos, vooral depressief en saai.
In de kerk deed ik hetzelfde. Ik keek op tegen de mensen met een taak, vooral een podium-taak, of bewonderde de geestelijke gaven van anderen. Ik voelde me achterblijven in alle opzichten, een stumper en ach, de dingen die ik deed in de kerk stelden ook eigenlijk niks voor.
Ik kon me ook niet voorstellen dat het leuk was om vriendin te zijn met mij. Want wat had je nou aan iemand die om de haverklap in de knoop zat met zichzelf en eindeloos kon piekeren over de dingen van het leven en van het geloof.
Ik werkte bij de sociale dienst en had daar samen met een collega een geweldig werkend systeem waardoor we tijd overhielden. In plaats van achterstanden oplopen werkten wij klussen van anderen weg en bedachten dingen om de afdeling beter te laten lopen. Maar natuurlijk vonden mijn andere collega's mij maar niks en trokken ze vooral naar mijn mede-collega toe. Die was avontuurlijk, zat vol plannen, ging stappen in het weekend en ze zag er ook nog veel vlotter uit.
Toen ik met mijn pleegdochter bij de peuterspeelzaal stond keek ik naar al die leuke moeders die elkaar allemaal al kenden. Ik kon niet bedenken hoe ik een praatje moest aanknopen...

Misschien herken je dit ook wel bij jezelf. Ben je voortdurend naar de ander aan het kijken en focus je je vooral op de dingen die jij niet hebt maar die je in de ander wel ziet. Die ander is altijd vriendelijk, zit boordevol energie, kan geweldig goed met kinderen omgaan, gaat iedere week zijn moeder helpen of op bezoek bij zijn vader die in het verzorgingscentrum zit. Die ander kan beter plannen, lekkerder koken, is modebewust en haar huis is altijd netjes. Die ander heeft een universitaire studie, een fulltime baan en gaat ieder jaar twee keer op vliegvakantie. Die ander is intelligenter, gezelliger, opener, creatiever, flexibeler en zo invoelend. Die ander leest elke dag uit de bijbel, bidt onophoudelijk, stuurt bemoedigende kaarten en helpt bij iedere activiteit in de kerk...

Des te meer je kijkt naar wat die ander heeft, des te minder waardevol lijkt alles wat jij hebt te worden. En om dat te verdoezelen proberen we ons zo goed mogelijk aan de ander aan te passen, op de ander te lijken, de ander te imiteren en rekening te houden met de ander. (Of de ander dat ook doet richting ons doet niet ter zake...). Als we daar maar lang genoeg mee doorgaan raken we onszelf langzaam maar zeker steeds meer kwijt en worden we afhankelijk van wat anderen van ons vinden en over ons zeggen. We groeien als we complimenten en aandacht krijgen en we voelen ons afgewezen als iemand onze inzet niet ziet of op waarde schat. Als iemand ons passeert terwijl wij stonden te popelen om iets goeds te doen worden we van binnen woedend. Een gevaarlijke situatie die uitermate ongezond is.

Tijdens het vorige studieweekend kwam op een gegeven moment een liedje van Harrie Jekkers aan de orde. Ik kende het liedje niet (misschien dat sommige religieuzen nu ook afhaken... het zij dan zo...) maar werd getroffen door een zinnetje: "Ik hou van jou heeft pas betekenis als je eerst kunt zeggen: "Ik hou van mij"" Thuis gekomen zocht ik de tekst op. Laat het eens op je inwerken (ik heb het iets verkort):

Ik hou van ... mij

hoor je nooit zingen
ik hou van mij
wordt nooit gezegd
maar ik hou van mij
ga ik toch zingen
want ik hou van mij, van mij alleen
en ik meen het echt

Ik hou van mij
want ik ben te vertrouwen
ik hou van mij
van mij kan ik op aan
ik hou van mij
op mij kan ik tenminste bouwen
ik hou van mij
en ik laat mij nooit meer gaan

Ik blijf bij mij
en niet voor even
ik blijf bij mij
voor eeuwig en altijd
ben zelfs bereid
m'n leven voor mezelf te geven
ik blijf bij mij
totdat de dood mij scheidt

Ik hou van mij, van mij, van mij
en van geen ander
want ik ben verreweg de leukste die ik ken
ik hoef mezelf zo nodig
voor mij niet te veranderen
ik hou van mij, mezelf
gewoon zoals ik ben

Dat hou van een ander,
dat heb jij alleen maar nodig
omdat je niet genoeg kan houden van jezelf
hou van jou joh,
maak de ander overbodig
ware liefde, geloof me, begint altijd bij jezelf.

Want ik hou van jou
is niet de sleutel tot de ander
maar ik hou van mij
al klinkt het bot en slecht
want wie van zichzelf houdt
die geeft pas echt iets kostbaars
als hij ik hou van jou
tegen een ander zegt.

"Ik hou van mij...", het klinkt wat onwennig. En zeker als je in een christelijk klimaat bent groot geworden is het bijna als vloeken in de kerk.  Maar toch... ik schreef er al eerder over... zo'n gekke gedachte is het niet! Zeker niet als je naar het belangrijkste christelijke gebod kijkt: Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf! Heb je dat ooit wel eens goed tot je door laten dringen? Die laatste twee woorden... als jezelf... als jezelf. Of heb je er, wellicht door wat je hebt meegekregen en wat je bent gaan geloven, van gemaakt: "Heb God lief boven alles en je naaste ten koste van jezelf..." 

Laten we met liefde omarmen wie we wel zijn...
Inderdaad! Laten we daar nou eens een beginnetje mee maken. Het hoeft niet in één keer perfect, maar het valt te proberen. Haal je ogen van die ander af en richt ze eens naar binnen! Wie ben jij eigenlijk? Wat wil je? Wat vind je belangrijk? Wat zijn je dromen? Waar ben je goed in? Waar haal je plezier en voldoening uit? Wat siert jou? Wat is een waardevolle karaktereigenschap? Waar ben je trots op of tevreden over? Wat waren onvergetelijke momenten waar je dankbaar op terug kijkt? Kijk eens naar alles wat je wél hebt, en wie je wél bent... 

Ik ben het ook aan het leren. Dat is lang geleden begonnen toen ik nog volop gesprekken had met Henry en Trudie en met de psychologe. Ze daagden me uit om zelf keuzes te maken. Om dingen te gaan doen die ík wilde. Echt, ik kon ze niet bedenken, want ik was gewend om alleen maar datgene te doen waar ik het een ander mee naar de zin maakte. Maar ze lieten het er niet bij zitten en ze geloofden in mij. De psychologe had het op de één of andere manier helemaal in zich om mij aan het eind van ieder gesprek het gevoel te geven dat ik echt heel veel in mijn mars had. Meestal ging ik opgewekt en vol vertrouwen naar huis.
Ik begon schoorvoetend en nam pianoles. Iets wat ik heel graag wilde maar waar ik nooit aan was begonnen omdat ik toch nooit zo muzikaal was als al die anderen. Ik ben geen top pianist geworden, maar wat heb ik genoten van de uren dat ik mezelf kon begeleiden bij het zingen van allerlei liederen. Zingen... ook iets dat ik graag deed. Ik gaf me op om mee te doen met een uitvoering van de Choir Company. Het was geweldig... ik ging compleet uit mijn dak! Ik zong in een koor, en niemand, echt niemand had me raar aan staan kijken!
Ik ging schrijven. Dat deed ik al natuurlijk, in mijn dagboeken, maar nooit publiek. Ik kreeg mooie reacties en drie jaar geleden kwam mijn eerste boek uit! 
Inmiddels ben ik een zelfstandige praktijk gestart waar ik (relatie)therapie geef. Het was ondenkbaar voor me geweest tien jaar geleden. Natuurlijk trap ik ook nog regelmatig in de valkuil dat ik kijk naar de ander en mezelf afbrand om wat ik niet heb. Dan hoor ik iemand met een eigen praktijk die een wachtlijst heeft en dan is mijn eerste neiging mijn toko maar te sluiten omdat ik na twee jaar nog niet eens vol zit! Of... wat me pas nog overkwam toen ik mocht spreken op de vrouwendag van onze kerk en ik de deelnemerslijst bekeek... Ik zag de naam van een (door mij zeer gewaardeerde) zangeres ertussen staan en het eerste wat ik dacht was: Tjeetje... zij heeft al twee cd's uitgebracht (en ik pas één boekje...), wat heb ik eigenlijk te vertellen aan haar??? 
Gelukkig heb ik een heerlijke nuchtere vriendin die me heel snel weer in een normaal denkspoor duwde en kon ik er ook hartelijk om lachen toen ik de zangeres (die ook echt gewoon een mens is) ontmoette. 

Ik hou van mij! Ik omarm met liefde wie ik wel ben...
Met vallen en opstaan, met soms een blinde vlek, met hier en daar een hapering en vooral met humor. Want humor relativeert alles wat ik niet ben (en soms wel had willen zijn). Heel voorzichtig begin ik te begrijpen wat Jekkers bedoelt als hij zegt:  
"Want wie van zichzelf houdt
die geeft pas echt iets kostbaars
als hij ik hou van jou
tegen een ander zegt."

Hoe meer ik van mezelf kan houden en kan accepteren dat ik ben wie ik ben, ook al is dat niet in alle opzichten volmaakt en zijn er tekorten of gebreken, hoe meer ik ook het unieke en het waardevolle in die ander kan zien. Ik ga anders kijken. Niet meer op de manier van: "Zo moet ik ook worden.." of "Had ik dat maar..." maar ik kan genieten van de ander als net zo'n uniek mens als ik! Ik hoef niet langer meer te vergelijken en mijn leven naast dat van een ander te leggen. Ik ben oké, en die ander ook! 

Ik heb God lief boven alles. Ik hou van mij. Ik hou van jou. 

Heb je naaste lief... als jezelf!

Een tijdje terug las ik een uitspraak die me trof: 

"Het is vaker een te grote zorg voor anderen waardoor mensen in de problemen komen, 

dan een gebrek aan zorg."

Voor jezelf zorgen, van jezelf houden, zelfontplooiing, tijd nemen voor jezelf... het klinkt al snel een beetje, hoe zal ik het zeggen, egoïstisch. Zeker als je bent groot gebracht met een christelijke overtuiging. Ik leerde bijvoorbeeld dat God van je vraagt de minste te zijn, de ander uitnemender (belangrijker) te zien als jezelf en vooral te dienen. Net zoals Jezus, ons grote Voorbeeld, deed. 

Dienen, zorgen, er zijn voor de ander... belangeloos en zonder grens. 

Ik kom ze regelmatig tegen in mijn praktijk, maar ook in mijn omgeving, of in de kerk: mensen die opgebrand zijn. Burn-out, of misschien nog niet helemaal uitgeblust, maar er wel heel dichtbij. 

Jarenlang hebben ze met passie en voldoening gezorgd, gediend, uitgedeeld, gegeven, (over)gewerkt, mantelzorg gegeven, en dan opeens lukt het niet meer. Of er komen irritaties. Je stoort je aan je baas die onuitgesproken verwachtingen heeft van jouw werk, je baalt van je oude vader die zichzelf verwaarloost en maar wacht tot jij met een oplossing komt, je kunt de verhalen van je vriendin die midden in een echtscheiding zit niet meer aanhoren of al je haren gaan overeind staan als er in de kerk weer een oproepje komt voor kinderdienstleiders of koffieschenkers. 

Wat maakt het toch zo moeilijk om "nee" te zeggen tegen een ander, en "ja" te zeggen tegen jezelf? Ik denk dat er verschillende dingen een rol kunnen spelen. In het ene zul je je meer herkennen dan het het andere. 

Het eerste heeft te maken met je eigenwaarde, je zelfbeeld. Hoe zie jij jezelf, hoe denk je over jezelf, hoe tevreden ben je met jezelf? Als ik terugdenk aan mijn eigen kinder- en jeugdtijd kom ik tot de pijnlijke conclusie dat ik jarenlang geleefd heb vanuit de gedachte dat het beter zou zijn geweest als ik nooit geboren was. Mijn moeder zei op een dag, terwijl ik met de Lego op de grond zat te spelen, dat het eigenlijk helemaal niet de bedoeling was geweest dat ze na mijn (veel) oudere broer en zus nog een kind zou krijgen. 

Het was vast niet alleen die opmerking, maar ook de sfeer in huis en de gebeurtenissen in mijn leven, die mij overtuigden dat de wereld eigenlijk beter af was zonder mij. Mijn bestaansrecht lag vooral in mijn daden: Zolang ik maar van betekenis zou zijn voor de ander, zou ik geaccepteerd worden. Dus zorgde ik dat ik van betekenis was. Ik deed de strijk, zorgde voor mijn veel jongere zusje en broertje, hielp mee als er een verjaardag was bij een vriendin thuis, paste overal op, werkte in de weekenden in het verzorgingshuis, deed in de vakanties Dabar werk en zorgde dat mensen gebruik konden maken van mijn huiswerk of uittreksels. 

En weet je, ik had er nog plezier in ook. Want ik werd aardig gevonden, kreeg complimenten, was nodig en mensen keken naar me uit. 

Tot ik op mijn 22e instortte en overspannen raakte. Opeens kon ik niets meer, wilde ik niets meer, durfde ik niets meer en raakte ik zwaar depressief. Ik was in mijn ogen alleen maar tot last van anderen en een blok aan het been van Jan Willem, mijn man, en van vrienden. 

Hoe kijk jij naar jezelf? Wat heb je meegekregen van huis uit? Was je onvoorwaardelijk geliefd? Of heb je net als ik geleerd dat je er vooral bent om aan andermans verwachtingen te voldoen? Of misschien werk je wel zo hard, of ben je altijd maar aan het zorgen om aardig gevonden te worden of om erbij te horen. Natuurlijk zeg je dat niet hardop, maar kijk eens eerlijk naar je motieven? 

Iets anders dat meespeelt is de balans tussen autonomie (zorgen voor jezelf) en verbondenheid (zorgen voor de ander). Beiden zijn onmisbaar en belangrijk in ons leven. We zijn gemaakt voor relaties, voor verbondenheid. Kijk maar naar het scheppingsverhaal. De schepping was pas echt compleet toen Eva geschapen was. We horen bij elkaar en hebben elkaar nodig. Tegelijk zijn we ook allemaal uniek gemaakt. Iedereen is anders, heeft eigen kwaliteiten en karaktereigenschappen. En die mag je ontwikkelen! Zorgen voor jezelf en zorgen voor de ander mogen in balans zijn. Helaas wijst de praktijk uit dat die balans vaak verstoord is. We kennen ze allemaal wel, mensen die zoveel tijd nodig hebben voor zichzelf, of zo druk zijn met zichzelf dat de ander er niet toe doet. Ze hebben weinig vrienden, werken meestal hard, of gaan voor carrière (soms ten koste van een ander) en weten het gesprek altijd op zichzelf te brengen. Ook als de weegschaal de andere kant doorslaat is het plaatje herkenbaar. Ik noemde het hierboven al. Mensen die zichzelf altijd maar wegcijferen, zich voor alle klusjes opgeven, drie keer per week hun oude ouders bezoeken (terwijl de rest van de familie bijna nooit hun gezicht laat zien), en die als gast op een feest de hele avond in de keuken te vinden zijn om af te wassen. 

Het is niet erg als de balans tussen zorgen voor jezelf en zorgen voor de ander een tijdje verstoord is. Dat is hoe het leven is: soms moet je er zijn voor een ander omdat het nodig is, en soms heb je zelf even tijd nodig. Het geeft niets als je tijdens een intensieve periode van ziekte van je beste vriendin daar meerdere keren per week te vinden bent om te helpen, samen te huilen, te praten of te zorgen. Daar word je niet overspannen van! Het gaat mis als de weegschaal van "tijd voor jezelf" en "tijd voor de ander" structureel en langdurig doorslaat. 

Hoe is dat bij jou? Ben je altijd maar aan het rennen voor een ander, of voor je baas, of voor de kerk? Wanneer ben je voor het laatst met je vriend een avondje naar de bioscoop geweest, of uit eten geweest met je vriendin? Wanneer heb je voor het laatst een dagje met jezelf gehad? Of een avondje alleen op de bank? Of, als je je meer herkent in de andere kant, wanneer heb je voor het laatst je vader bezocht die al jaren in een verpleeghuis zit, of heb je dat bevriende stel uitgenodigd nadat je gehoord hebt dat hun bedrijf failliet is gegaan? 

Maak eens een weegschaal op paper en verdeel "zorgen voor jezelf" en "zorgen voor de ander" over de beide bakjes. Kun je een conclusie trekken? 

Dan heb je nog de waarden en normen, het gedachtegoed, waar je mee groot bent geworden. Dat heeft wel te maken met de twee punten die ik hierboven noemde. Toch is het goed om eens kritisch te kijken naar jouw ideeën over zorgen voor jezelf en de ander. Wat maakt dat jij je zo verantwoordelijk voelt voor het welzijn van de ander? Of misschien leef je juist wel vanuit de gedachte dat iedereen z'n eigen boontjes maar moet doppen en ben je er een meester in om dingen van jouw bordje te schuiven. Iedereen is tenslotte zelf verantwoordelijk voor zijn leven! 

Ik leef vanuit een christelijke levensovertuiging en zoals ik schreef kan ook die wel op een bepaalde manier misvormd zijn. Wat een verademing toen ik nog niet eens zo heel lang geleden getroffen werd door de "christelijke geboden". 

Misschien ken je ze wel: God liefhebben boven alles, en je naaste als jezelf!

Wellicht heb je ze net als ik zondag in zondag uit gehoord, soms wel twee keer per zondag. Maar heb je er wel goed naar geluisterd? Ik niet... je naaste liefhebben als jezelf klonk voor mij als een zware klus. Vorig jaar november mocht ik tijdens een vrouwendag spreken over vriendschap. Ik deelde het thema in drie delen op: Vriendschap met God, vriendschap met jezelf, en vriendschap met anderen. Tijdens de voorbereiding gebeurde het. Opeens zag ik wat er niet stond: "Gij zult uw naaste liefhebben ten koste van uzelf... of... ondanks uzelf." Ik bladerde in de Bijbel door de evangeliën waarin het leven van Jezus beschreven stond. Daar zag ik hetzelfde. Ook Jezus was niet alleen maar bezig met die ander. Ook niet alleen met Zichzelf. Hij was in balans. Na een drukke bijeenkomst met veel wonderen en tekenen, trok Hij zich terug om alleen te zijn. Tijdens een boottochtje over het meer, ging Hij slapen terwijl Zijn discipelen vochten voor hun leven...
Ik voelde me bevrijd! Je naaste liefhebben als jezelf... niet ten koste van jezelf. 

Leg jouw leven er eens naast? Hoe is het bij jou? Heb je jezelf lief ten koste van die ander? Of die ander ten koste van jezelf? Of ben je wel redelijk in balans? 

Jij mag voor jezelf zorgen! Je mag er ook voor een ander zijn. Maar let op je weegschaal... blijf in evenwicht! Daarmee voorkom je dat je kaarsje langzaam maar zeker uitdooft, of dat je uiteindelijk geïsoleerd in het leven komt te staan. 

Mocht je na het lezen van dit stuk ontdekken dat je al veel te lang uit balans bent, en heb je geen idee hoe je ooit weer in evenwicht kunt komen, zoek dan hulp! Praat over je eigenwaarde, over je waarden en normen, over je verwachtingen en je behoeften met iemand die je vertrouwt of zoek hulp buiten je vertrouwde omgeving. Jij mag er zijn, van jezelf houden en er voor een ander zijn, maar wel in balans!   

Zwembad en zelfbeeld...

Zo, na tien dagen een Bijbeltekst, ga ik nu even los over mijn vakantie tot nu toe.
We zijn in Center Parcs, Heijderbos om precies te zijn. Nu is dat voor de gemiddelde Nederlander vast één van de vele vakantiemogelijkheden, maar bij mij is Center Parcs absoluut gekoppeld aan mijn pubertijd. De parken waren toen net geopend en mijn ouders, die werkelijk waar nooit op vakantie gingen, hadden het opeens ontdekt: Center Parcs was het. 's Morgens broodjes aan de deur laten hangen, kinderen het zwembad in, traditiegetrouw midgetgolfen en bowlen en natuurlijk het park verkennen en rondhangen op de Plaza in de winkeltjes. We gingen ieder park af, en toen ik verkering kreeg met Jan Willem ging hij mee.
Ook naar het Heijderbos. Ik schat in dat we een jaar of 21 geleden hier ook waren.
Toen nog zo'n lekker verliefd, klef stelletje, die je nu overigens ook in het zwembad ziet. Hoewel ik me bij het zien van het zoveelste tongzoenende paar wel afvroeg of wij toen ook dachten dat niemand het verder in de gaten zou hebben dat we elkaar innig kusten... Van die 18/23-jarigen die helemaal in elkaar opgaan en volgens mij denken dat de rest van het zwembad leeg is of dat iedereen zijn hoofd wel even een beetje bijdraait...

Nou goed, zo klef zijn we nu dan niet meer (misschien dat het me daarom ook opvalt). Center Parcs is voor Damian "iedere dag zwemmen". Ik haat zwemmen en zwembaden, maar in de vakantie is dat mijn offer. Ik zwem iedere dag. Tot groot plezier van Damian. Nu ben ik sinds onze aankomst hier op het park dus 9 keer in het zwembad geweest. Met nog 2 keer te gaan. Ruim over de helft, wat zeg ik... een te verwaarlozen aantal rest mij nog. En ik moet zeggen: ik heb een voordeel ontdekt aan het zwembad!
Het kan je zelfbeeld namelijk een enorme boost geven!
Vind je dat je te dikke billen hebt? Te platte borsten? Een te overhangende buik? X-benen? Een te bol hoofd? Geen gespierde benen of bovenarmen? Schoonheidsvlekken op de verkeerde plek? Denk je dat je obesitas hebt of anorexia? Kortom... ben je niet helemaal tevreden met jezelf? Boek een week Center Parcs en ga iedere dag naar het zwembad! Zwem, snorkel, ga van de glijbaan, wildwaterbaan, in het bubbelbad of de sauna, maar vooral: Kijk!!! Observeer!!! Pak een stoel, stel je verdekt op, beker koffie erbij of een ijsje en kijk uit je doppen... Overtuig jezelf dat het echt, echt waar, nog vele malen erger kan dan bij jou! Ik heb vrouwen gezien waar ik drie keer in pas, benen die volledig uit vorm zijn, met bubbelende vetranden, dijen die veel te dik zijn als je de billen erboven bekijkt, konten waarvan ik zeker weet dat als die in de wildwaterbaan op me komen, ik een verhoogd risico heb op een hersentrauma, buiken die volgens mijn tienerpleegdochter over de bovenbenen heen hangen en armen waarvan ik denk dat het al gewichtheffen op zich is als ze die in de lucht zouden steken tijdens een samenkomst of popconcert.
En de mannen doen er echt niet voor onder! Maar ik heb ook andere dingen gezien, waar ik echt niet jaloers op kan zijn. Vrouwen die zowat plat zijn van voren, gewoon niet ontwikkeld, of die echt ongezond mager zijn, geen grammetje vet op hun huid hebben en waarbij het badpak dan zo'n beetje om het lijf sliert.
Echt... het kan altijd erger!!! Het valt echt mee met ons! Ik ben overtuigd. Ik heb m'n ogen uitgekeken. De één is schaamteloos en heeft een bikini aan waar het vet aan alle kanten overheen bulpt, de ander verhult nog wat door een goed zittend badpak te dragen of een elegant badjurkje eroverheen aan te trekken. De jongens tussen de 15 en 25 dragen allemaal een short met daaronder een onderbroek van tenminste Bjorn Borg, waar je dan de rand precies nog van kan zien boven de zwembroek uit.  De meisjes van 15-25 hebben vrijwel allemaal een bikini, meestal in zwart-tinten, af en toe iets fluoriserends. Wat verder opvalt zijn de tatoeages. Ik heb er echt niks op tegen, begrijp me goed. Maar je kunt het ook overdrijven! Een naam, misschien een datum, iets met een kostbare herinnering... maar om nou je hele lijf onder te laten kalken met allerlei schilderijen, monsterachtige draken en vreemde tekens... ik vind 't zonde. Maar dat is persoonlijk... dat snap ik. Er loopt ook iemand rond met blauw haar. Natuurlijk snap ik dat best, iets met identiteitscrisis en smurfin...

Genoeg over alle uiterlijkheden... wat ook heel leuk is om te observeren is hoe kinderen en ouders met elkaar omgaan (en vice versa). Sommigen vegen letterlijk de vloer aan met hun ouders. Respect, gehoorzaamheid, iets van gezag... ho maar. De kinderen bepalen en de ouders sloffen er achter aan. Natuurlijk zie je ook de hele leuke en gezellige gezinnetjes (tenminste wat ik ervan zie in het zwembad...), soms met drie of vier generaties bij elkaar. Enig hoe ze met elkaar omgaan, gezellig zitten de kletsen of dollen in het water.
Het kan allemaal in Center Parcs. Tenslotte zitten wij er ook :) Ik geef toe, niet met ons gebruikelijke turbulente gezin, maar met een vrij aangepast gezelschap dat best normaal oogt...
Hoe zou de rest eigenlijk naar ons kijken??? Ik zeg je dit: het interesseert me werkelijk waar geen zier! Ik loop daar vrolijk rond, in een goed zittend badpak, met nog steeds een behoorlijk overgewicht, maar ongelofelijk tevreden met mezelf! En als ik even een momentje heb dat mijn lijf me niet aanstaat... dan kijk ik om me heen... dan is het zo over :)

Hoera! Ik mag fouten maken!

Maandagochtend 30 maart 2015...

Genietend van een kop koffie ga ik op in een boek dat ik mezelf voor mijn verjaardag cadeau heb gedaan: "Negatief zelfbeeld". Het lijkt een goede koop te zijn. Een duidelijk boek met niet alleen de theorie maar ook opdrachten om mee aan de slag te gaan.
Terwijl ik zelf even snel de Rosenberg Self-Esteem Scale invul (een test om te kijken hoe jouw zelfbeeld is) en ik tevreden tot de conclusie kom dat het met mij wel goed zit, gaat mijn werk-mobieltje. Vriendelijk neem ik op (het zou tenslotte zomaar een potentiële nieuwe cliënt kunnen zijn): "Goedemorgen, met Judith Stoker...". Het is geen nieuwe cliënt, ook geen instantie of verkoopbedrijf. Het is één van mijn cliënten die voor de deur van mijn kantoor staat te wachten en zich afvraagt wie zich vergist heeft...
Ik kijk nog even snel in mijn agenda. Die is leeg, maar ik herinner me wel dat we een afspraak hebben gemaakt. Misschien niet goed genoteerd, of geen internetverbinding gehad toen ik hem plaatste... ik zeg dat ik er binnen 5 minuten ben, hang op, zet mijn koffie weg, stop mijn laptop in m'n tas en spring op de fiets. Dankbaar dat ik een kantoor zo vlak bij huis heb en dat mijn cliënt zo vriendelijk is om te wachten... De voorbereiding die ik normaal op kantoor doe, moet vandaag iets sneller en al fietsend. Maar het lukt me.

Achttien jaar eerder, ergens in 1997...

Het lampje van kamer 4 springt aan. Dat is mijn afspraak. Ik rommel even tussen de dossiers die op mijn bureau liggen en haal de papieren van de betreffende familie tevoorschijn. Een wettelijke hercontrole in het kader van de bijstandswet. Voor mij een routineklus, zeker als het zoals nu gaat om een echtpaar zonder arbeidsplicht. Het enige waar ik goed op moet letten is dat ik de juiste bankafschriften kopieer als bewijsstuk voor de kwaliteitsmedewerker die mijn rapportage zal beoordelen. Ik werk nu ruim een jaar als bijstandsconsulent. Begonnen via een pool van het uitzendbureau, op de eerste de beste vacature gesolliciteerd en aangenomen. Ik werk hard en plichtsgetrouw. Sinds kort wordt er gewerkt met "productiecijfers". Iedere week krijg je een overzicht van hoeveel je gedaan hebt, hoeveel rapportages je hebt ingeleverd om wat voor soort aanvragen dat ging, en hoe snel je het hebt afgehandeld. Natuurlijk zorg ik dat ik het meeste produceer van mijn hele blok en dat ik alles wat binnenkomt bijna dezelfde dag afwerk. Ik heb collega's geholpen met het wegwerken van hun achterstand en heb mijn eigen caseload helemaal op orde.
Als ik zo af en toe een complimentje krijg van mijn teamleider ga ik nog harder aan het werk...
Ik loop met mijn spullen de trap af en begroet mijn klanten. Ik neem het formulier door, vraag de bewijsstukken die daarbij horen en neem de hele stapel mee om te kopiëren. Volgens mij heb ik alles wel. Ik geef de originelen terug, zeg de mensen gedag en kijk daarna op mijn gemak nog even alles door. Dan zie ik het... ik ben een bankafschrift vergeten te kopiëren. Of misschien ligt hij nog onder het apparaat. Ik ga terug naar de gang en til het deksel van de kopieermachine op... leeg. Erom heen liggen ook geen losse papieren. Een gevoel van paniek maakt zich van mij meester. Nu kan ik vandaag het rapport niet afmaken en inleveren, daar gaat mijn strakke planning. Ik zal die mensen moeten bellen en vragen of ze nog een keer komen met al hun bankafschriften. Ik schaam me al bij de gedachte daaraan. Ik heb een fout gemaakt... tranen komen omhoog terwijl ik terugloop naar het kamertje. Zie je wel, ik kan gewoon niks... ik ben slordig, te snel, te... ik ben niet geschikt voor dit werk, ik ben dom. Ik nog nog niet eens kopieën maken! Op de terugweg naar de spreekkamer loop ik een collega tegen het lijf. "Wat is er met jou aan de hand?" vraagt ze bezorgd... Ik barst in huilen uit en kraak mezelf volledig af.
Die middag meld ik me ziek en de komende maanden zal ik thuis zitten... door de mand gevallen, gefaald, nutteloos en ongeschikt...

Maandagmiddag 30 maart 2015...

Thuis na een paar gesprekken op kantoor. Even kijken of er nog iets op facebook is gebeurd, mijn mail checken en m'n "boerderij op hay day" bijwerken. Mijn werk mobiel gaat. Hij zit ergens onder in mijn tas en voor ik hem heb is de voicemail al ingeschakeld. Jan Willem kijkt me hoofdschuddend aan: "Oh... die tassen van jou... het is maar goed dat ik je baas niet ben! Vanmorgen een afspraak vergeten en nu je mobiel niet opgenomen..." Ik grinnik en dan dringt het tot me door: ik ben veranderd! Ik kan fouten maken zonder dat ik instort, zonder zelfs maar een tikkeltje twijfel aan mezelf. Zonder te bedenken wat anderen nu wel zullen denken over mij. Ik realiseer me dat ik zelfs geen moment heb bedacht dat de cliënt van die ochtend nu wel op zoek zal gaan naar een andere, betere, stiptere, trouwere hulpverlener. Ik voel me vrolijk worden. Dit biedt perspectief. Je kunt dus blijkbaar echt anders over jezelf leren denken, anders naar jezelf leren kijken! Goed, ik geef toe, bij mij was het een proces van jaren, maar toch... met resultaat! Wat een heerlijk vrij gevoel is dit: ik mag fouten maken, ik mag steken laten vallen, ik hoef niet perfect te zijn! Ik ben gewoon een mens met goede en minder goede kanten. Ik ben niet langer slaaf van mijn perfectionisme, nee, ik doe dingen graag goed, maar als het een keer niet lukt, dan stort mijn wereld niet in!
Ik voel me niet langer gewaardeerd om wat ik doe, maar om wie ik ben. Wat een verademing! Mijn mobieltje piept, er is een voicemailberichtje. Ik luister hem af en toets een nummer in: "U had mij zojuist gebeld... mijn mobieltje zat onder in mijn tas, dus ik dacht: ik bel u meteen even terug..." In mijn hoofd zingt het: Hoera! Ik mag fouten maken!