Er te zwaar aan tillen...

M’n rug doet raar en dat is lastig. Ik ken het wel van eerdere perioden in mijn leven, maar nog nooit was het zo heftig en bleef de pijn meerdere dagen aanhouden. Van m’n 8e tot m’n 14e had ik wekelijks fysiotherapie vanwege scoliose. De oefeningen kwamen m’n neus uit en eigenlijk werd er dan ook nog van je verwacht dat je thuis iedere dag oefende. Niet dus. Fysiotherapie, mensendieck, massage... het kwam echt mijn neus uit. Maar het voorkwam dat er meer ingrijpende maatregelen moesten worden genomen. Ik had een draak van een kinderarts die mij op 10-jarige leeftijd foto’s liet zien van wat er zou gebeuren met mijn rug als ik niet trouw alle oefeningen zou doen... Ronduit schokkend... en wat mij betreft ook niet pedagogisch verantwoord. 

 

Uiteindelijk besloot ik, als min of meer opstandige puber, dat ik niet meer naar de fysio zou gaan. Klachten had ik nooit, en het voelde dan ook zinloos. De jaarlijkse foto van de bocht in mijn rug liet nooit verbetering of verslechtering zien, dus ik vond het wel geborsteld. Ik weet niet zeker of de scoliose de oorzaak is van de latere rugklachten. Ik denk het eerlijk gezegd niet. 

 

Ik weet nog de dag dat we van Ede naar Boskoop verhuisden, nu zo’n 17 jaar geleden. We hadden alles uitgepakt, de mensen die ons geholpen hadden waren naar huis en ik ging nog snel even naar de supermarkt om wat te halen voor het avondeten. Ik pakte een winkelwagentje uit de rij en liep de voor mij onbekende winkel in. Ik weet niet meer wat ik wilde pakken, maar wel dat ik me moest buigen omdat het onderin stond. Toen schoot het erin! Au! Mijn rug! Ik kon me niet meer bewegen. Gelukkig had ik me aan het karretje vast kunnen grijpen en kon ik hangend op de stang van het karretje nog overeind blijven. Een mobieltje had ik niet in die tijd, dus ik vroeg me half grinnikend, half in paniek af hoe ik ooit thuis zou komen. Ik hing een poosje over de kar heen, zogenaamd zwaar geïnteresseerd in de producten in het schap, hopend dat niemand zou vragen of er wat aan de hand was. Na een minuut of vijf kon ik mijn benen weer bewegen en strompelde ik verder de winkel door. Ik kwam thuis, en de pijn trok weg. 

 

Jan Willem weet precies wanneer het zover is, want ik moet altijd vreselijk lachen als het er weer in schiet. Het gebeurt op de meest rare momenten. Als ik de vaatwasser uitruim, of een keer toen ik de auto aan het stofzuigen was. Ha ha... daar hing ik... de stofzuiger zoog vrolijk door, en ik kon geen kant meer op tot JW me redde door me min of meer uit de auto te trekken. Het is altijd binnen een uur weer over.

Maar nu niet. Ik denk dat ik ruim een week pijn heb en hoewel de intensiteit wisselt, is de gemiddelde pijnscore toch zeker wel een 8-. De dokter vermoedt dat er een spier vast zit. Morgen mag ik naar de fysio en hoop ik wat meer duidelijkheid te krijgen. Want prettig is anders en het is vermoeiend. Vooral omdat je je de hele tijd schrap zet voor de volgende pijnscheut. 

 

Gistermiddag lag ik even te rusten. Even ontspannen en niet bewegen, even geen risico op pijn of onverwachte bewegingen. Ik dacht na over mijn eerdere lichamelijke klachten dit jaar. Ik weet dat ik er nogal pissig van werd toen mensen mijn lichamelijke klachten probeerde te koppelen aan mijn psychische gesteldheid. Het feit dat ik kwaad werd zegt natuurlijk al dat er ergens een kern van waarheid geraakt was. Ik dacht na over mijn rug. Toch wel een centraal deel van van mijn lijf. Nu mijn rug het laat afweten merk ik dat nog het meest als ik dingen moet tillen. Ik liet zelfs de snoepdoos, die toch echt niet heel zwaar is, bijna uit m’n handen vallen. De wasmand heb ik door de jongens laten leegkiepen op m’n bed, want tillen is riskant. Opeens schoot er een gezegde door mijn hoofd: ‘Ergens te zwaar aan tillen’. 

 

Tja. Daar heb je een puntje. Misschien is dat het wel. Behalve dat er heus wel een spier of een zenuw in het nauw zit, zou dit toch wel serieus mee kunnen wegen. We hebben rare maanden gehad. Eigenlijk zitten we vanaf mei al in spanning en staat ons leven op z’n kop. Kwam er nog bij dat ook mijn fijne kantoorruimte waar ik praktijk houd verkocht is en ik op zoek moet naar iets anders. Waar het me normaal best goed lukt om per dag te leven en te relativeren heb ik daar nu moeite mee. Misschien omdat dit allemaal dingen zijn waar ik zelf de controle niet over heb? 

 

Toen ik gisteravond aan deze blog begonnen was ging de telefoon. Het was Henry. Of hij en Trudie een bakkie konden komen doen. Ik zag het als knipoog. Henry die mij erg goed kent en die weet hoe ik eindeloos over mijn grenzen kan gaan met mezelf. Eén van de weinigen ook van wie ik het kan hebben als hij er een opmerking over maakt. We drinken koffie en thee, hebben het over de vakantie en als de kinderen naar boven zijn hebben we het, onder het genot van een goed glas wijn, over de stress en de zorgen van dit moment. Het is fijn. Lost het wat op? Nee, niet echt, maar het geeft helderheid in mijn hoofd en er is niemand die zegt dat ik me aanstel of te druk maak. En bovendien... gedeelde smart is halve smart... Opgelucht ga ik naar bed. Ik slaap goed en als ik vanmorgen wakker word schijnt de zon en de woorden van Jezus schieten door mijn hoofd: 

 

Maak je dus geen zorgen. Zeg niet: ‘Hoe komen we aan eten?’ of: ‘Hoe komen we aan drinken?’ of: ‘Hoe komen we aan kleren?’ Met die dingen houden de mensen zich bezig die God niet kennen. Je Vader in de hemel weet echt wel dat je al die dingen nodig hebt. Houd je bezig met Gods nieuwe wereld en doe wat God van je vraagt. Dan zal God je al die andere dingen ook geven. Maak je geen zorgen over morgen. Bewaar die zorgen maar voor morgen. Je hebt het al moeilijk genoeg met vandaag. (Uit Mattheüs 6)

Leven bij de dag! Er niet te zwaar aan tillen. Er wordt op ons gelet, er wordt voor ons gezorgd. Eén dag tegelijk! Vandaag is het maandag, mag ik naar de fysio en weer aan het werk! In mijn eigen fijne kantoortje. En dat terwijl de zon schijnt, we genoeg te eten en drinken hebben, een dak boven ons hoofd, kleding om aan te trekken en elkaar! Oké, ik heb weer een lesje geleerd. Een les van mijn lieve lijf dat tegen mij praat! Het duurde even, maar... ik luister!

Mijn... Bijbeltekst (6)

In het kader van mijn 10-daagse nominatie om een Bijbeltekst te plaatsen vandaag: "Mijn meest praktische Bijbeltekst."

"Daarom zeg Ik (Jezus) jullie: maak je geen zorgen over jezelf en over wat je zult eten of drinken, noch over je lichaam en over wat je zult aantrekken. Is het leven niet meer dan voedsel en het lichaam niet meer dan kleding? Kijk naar de vogels in de lucht: ze zaaien niet en oogsten niet en vullen geen voorraadschuren, het is jullie hemelse Vader die ze voedt. Zijn jullie niet meer waard dan zij? Wie van jullie kan door zich zorgen te maken ook maar één el aan zijn levensduur toevoegen? Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last." (Uit Matt. 5)

Hier in het vakantiepark genieten Damian en ik iedere dag van de dieren die zomaar door ons tuintje lopen. Een konijntje huppelt steeds heen en weer van de ene naar de andere kant van het grasveldje en verdwijnt dan tussen de struiken. 's Morgens gooien we brood neer en komen er een stuk of 10 eenden de grootste stukken opeten, gevolgd door de familie meerkoet, vader, moeder en vier jonkies, die zich tegoed doen aan de kleinere stukjes. De kleine meerkoetjes proberen zelf het brood op te pikken, maar krijgen ook met regelmaat wat toegestopt van hun vader of moeder.
Als wij dan denken dat alles op is en we weer rustig op de bank zitten, vliegen de koolmeesjes en roodborstjes af en aan. Zij pikken de kruimels uit de voegen van het terras en tussen het gras vandaan. De eigenwijze beestjes zijn blijkbaar gewend aan mensen om zich heen want als we de schuifdeur open laten huppen de koolmeesjes zo naar binnen om daar nog een graantje mee te pikken van de op de grond gevallen etensresten.
Dacht je nou echt dat de koolmeesjes elkaar 's morgens wakker maken en tegen elkaar fluiten: "Jongens kom op... we moeten echt op pad gaan, want anders is het eten straks op en gaan we misschien wel dood van de honger!"? Welnee! Als 's morgens de eerste zonnestralen het donker van de nacht verdrijven en het eerste vroege vogeltje begint te fluiten wekken ze elkaar. Een fluitconcert, omdat er weer een nieuwe dag is aangebroken, een soort ode aan het daglicht volgt. En dan, als de dag begonnen is vliegen ze wat rond, gaan op zoek naar bouwmateriaal voor hun nestje, naar eten, misschien wel naar een geschikte partner. Ze maken zich geen zorgen dat ze wat tekort komen.

Jezus wijst ons op de vogels. Kijk naar hen, zegt Hij... maak je niet bezorgd! Ik zorg voor jullie! Je zorgen maken over dingen die nog komen, en waar je meestal toch niets aan kunt veranderen, heeft geen zin! Het is vergeefse moeite!
Ik oefen erin. Het gaat me steeds beter af, en soms ook helemaal niet. Dan lukt het niet en blijf ik malen over dingen. Maar als ik dan weer zo'n koolmeesje zie, of zo'n meerkoet... dan weet ik het weer! Ik hoef me geen zorgen te maken. Mijn hemelse Vader zorgt voor mij!

Mijn... Bijbeltekst (5)

In het kader van 10 dagen lang een Bijbeltekst, met af en toe een onderbreking doordat ik op vakantie ben, vandaag mijn favoriete Bijbeltekst in de ochtend.

Here, des morgens hoort Gij mijn stem,
des morgens leg ik het U voor, en zie uit.
(Psalm 5:4)
Ik weet niet hoe het bij jou gaat, maar ik sta lang niet iedere ochtend fris en fruitig, vol energie en daadkracht op. Er zijn dagen dat ik bij het wakker worden het liefst mijn dekbed weer over mijn hoofd wil trekken en net doen alsof de nacht nog lang is, ik geen gezin heb om voor te zorgen en geen verantwoordelijkheden.
Dagen dat je bij het opstaan weet dat je een afspraak hebt waar je geen zin in hebt maar waar je niet onderuit kunt. Dagen waarop ik gewoon geen zin heb in de stress van het leven met kinderen met complexe gedragsproblemen.
Dan is het gebed uit Psalm 5 helpend.
In plaats van met een rugzak vol tegenzin of zorgen aan je dag te beginnen mag je 's morgens al je sores bij God kwijt. Wat een luxe eigenlijk, het leven met God! Je hoeft je eigenlijk helemaal niet druk te maken, maar je mag gewoon je bagage bij Hem achter laten en aan je dag beginnen. Het allermooist vind ik nog wel dat er staat: "... en zie uit."
Het klinkt verwachtingsvol. Zo van: Heer, hier heeft U al die dingen waar ik niks mee kan, de energie niet voor heb of niet durf... alstublieft! Ik kijk uit naar de onverwachte wendingen en verrassingen die U voor me heeft klaarliggen vandaag."

Zoiets als die spreuk zegt: "Heer, ik ben ervan overtuigd dat er vandaag niets zal gebeuren dat U en ik niet samen aankunnen!"
Ik, als zelfstandige en soms behoorlijk eigenwijze vrouw, vergeet het met regelmaat en ga dan wanhopig op eigen houtje mijn dag door. Met alle gevolgen van dien. Het zijn vaak de verloren dagen. De dagen waar ik op terug kijk en denk: tjonge.... wat heb ik nou eigenlijk gedaan vandaag, waarom was ik zo chagrijnig tegen m'n kinderen, had ik nou echt geen tijd voor een gezellig praatje met m'n collega?

Deze tekst lijkt een beetje op de woorden van Jezus: "Zoek eerst Mijn koninkrijk en al het andere ontvang je bovendien!"
Het is een soort ruil aan het begin van de dag: "Heer, ik ga aan de slag in Uw koninkrijk, U mag aan de slag met mijn dingen..." En reken maar dat het dan goed komt!
Misschien ben jij je dag vandaag verkeerd gestart, geen probleem, neem even een break en begin opnieuw:
"Heer, hier is mijn dag... alstublieft! Ik kijk uit naar waar U mij gaat gebruiken vandaag!"

Zorgen... wat doe je ermee?

Een Haarlemse therapeute
Masseerde een man zijn kuiten
Ze deed het heel hard
Hij riep toen vol smart
"Mijn darmen die komen naar buiten!"

Ik weet nog hoe trots ik was op deze zelfgeschreven limerick... ik zal een jaar of 14 zijn geweest en in de tweede klas van het HAVO hebben gezeten toen we voor Nederlands een limerick moesten schrijven.
Het gedichtje kwam terug in mijn gedachten toen ik van de week een keer wakker lag 's nachts en bedacht hoe bizar de situatie in mijn lijf op dit moment is. Mijn maag en een stuk van mijn darm zomaar omhoog gekomen door mijn middenrif en mijn long weggedrukt.
En dat terwijl ik (op twee keer na) eigenlijk nooit pijn of klachten heb gehad... Nu is mijn vermogen om pijn te negeren wel iets beter ontwikkeld dan bij de gemiddelde Nederlander en is mijn pijngrens behoorlijk aan de hoge kant, maar toch... het blijft een wonderlijk verhaal.
Nadat ik vorige week de boodschap van de dokter te horen kreeg stond mijn leven even flink op z'n kop. Ik was echt goed van de kaart. Het idee dat het er zo bij mij van binnen uitziet, de operatie die eraan komt, maar misschien nog wel het meest: de tijd erna... vloeibaar eten en... rust... twee maanden niet tillen, geen vaatwassers in-of uitruimen, geen wasmanden de trap op-en af sjouwen, geen bedden verschonen, niet stofzuigen, geen boodschappen doen die zwaar zijn, etc. etc.

Van alle kanten werd hulp aangeboden, maar ik voelde me vooral bezorgd en gespannen... Ik sliep er zelfs slecht van en mijn dromen waren chaotisch.
Afgelopen zondag gingen we naar de kerk. Het was een voor mij bemoedigende dienst waarin werd voortgeborduurd op het thema waar ik zelf eerder die week al mee bezig was geweest: Gods plaats in het lijden. Terwijl ik naar de woorden luisterde kwam er iets van rust over me heen: Het loopt God niet uit de hand! Hij heeft mijn leven, met alles erop en eraan, IN Zijn hand!
Aan het eind van de dienst kwamen de kinderen binnen om aan iedereen twee rozen te geven. Een om zelf te houden, één om weg te geven. Het was een mooi moment, ik zag de ontroering bij sommige mensen en zelf moest ik ook even iets wegslikken toen mijn lieve schat Damian als eerste zijn twee rozen aan mij gaf.
Na afloop van de dienst kwam iemand naar me toe en zij gaf mij één van haar rozen. "Deze is voor jou! En de tekst die op het kaartje staat ook!"
Ik las het kaartje:
"U mag al uw zorgen op God afwentelen, want U ligt Hem na aan het hart..." (1 Petrus 5:7)

Wow... een boodschap van God zelf aan mij! Aan mij! De roos kreeg een ereplekje op de kast en elke keer als ik er naar keek bracht ik me de tekst in herinnering. Ik dacht erover na. Wat stond er eigenlijk? Opeens viel me iets op.
"U mag al uw zorgen op God afwentelen..." Zorgen zijn dus een realiteit! Toen Petrus zijn brief schreef wist hij blijkbaar van de zorgen die er waren. Zorgen in de gemeente misschien, of ziekte, vervolging of andere problemen. Er waren zorgen, er zijn zorgen. Ik heb zorgen. Dat is niet vreemd of dat is geen gebrek aan vertrouwen of geloof, of zonde, nee, het is de realiteit waarin we nu leven. Er kunnen dingen zijn in je leven waar je je zorgen om maakt! Grote dingen, kleine dingen, dingen die een ander misschien wegwuift, maar die voor jou een enorme berg lijken.
Zorgen, die zijn er, maar... wat doe je ermee? Laat je je er helemaal door in beslag nemen? Krijg je er slapeloze nachten van? Neemt het al je energie weg? Heb je geen aandacht meer voor anderen om je heen? Kun je nergens meer van genieten?
Dat is niet de bedoeling! Lees het maar: "U mag al uw zorgen op God afwentelen..." 
Ik ben een beelddenker, en als ik het woord "afwentelen" lees dan zie ik in gedachten zo'n zware steen die in de weg staat en het pad versperd. Jan Willem had ooit eens van die grote stenen voor zijn aquarium gekocht. Loodzwaar waren die dingen, en degene die hij niet nodig had had hij in de tuin gezet. Toen ik op een mooie middag de tuin wilde opruimen stonden die dingen me in de weg. Ik wilde ze verplaatsen en probeerde ze op te tillen. Tevergeefs. Te zwaar. Ik dacht na wat ik zou doen: ze laten staan en me eraan ergeren, vragen of JW ze een keer weg wilde halen? Opeens wist ik het: als ik er nou eens tegenaan duwde, zou ik ze misschien naar een andere plek kunnen rollen. Het lukte. het begin was het lastigst, maar toen er eenmaal beweging in zat kon ik de steen stukje bij beetje door de tuin rollen naar een betere plek.

U mag al uw zorgen op God afwentelen... Inderdaad... die loodzware stenen zorgen moet je niet optillen, daar ga je aan onderdoor! Je moet ze niet zelf willen dragen. Je mag ze in beweging krijgen en de goede kant opduwen: naar God toe... Makkelijk? Niet echt, want zie maar eens die eerste beweging erin te krijgen... maar eenmaal aan het rollen, gaat het steeds beter!
En merk je dat je toch de neiging krijgt om de steen weer op te pakken? Doe je handen open en laat de steen vallen! Duw je zorgen maar letterlijk van je af, naar God toe. Jij ligt Hem na aan het hart! Denk maar eens aan de mensen om je heen die jou na aan het hart liggen. Wat wil je voor hen doen als je ziet dat ze moeite of zorgen hebben? Helpen!

In mijn gedachten zag ik God glimlachend naar me kijken: Wat doe jij Juud? Ga je die steen optillen, of ga je hem een flinke duw geven Mijn kant op! Ik sta al klaar om je te helpen!

Ik ben aan het duwen geslagen... heb een lijst gemaakt van dingen die nog moeten gebeuren en waar ik straks hulp bij nodig heb en ben vastbesloten om alle aangeboden hulp te accepteren. Zo zorgt God voor mij, als ik mijn zorgen aan Hem geef! Alleen maar met open handen kun je iets ontvangen. Niet als je je handen vol hebt aan de stenen die je met je mee zeult!
Heb jij zorgen, blokkeert een steen je misschien wel de weg of je hele uitzicht?
Wentel je zorgen af op God... je ligt Hem na aan het hart!

Gisteravond was het kringavond. Aan het eind van de avond sloot iemand af met de woorden: "Ik heb een tekst, kijk maar wat een ieder ermee doet... "U mag uw zorgen op God afwentelen, want u ligt Hem na aan het hart..."
Ik ging ontroerd naar huis.