(Ver)wonderen

Hoe gaat het? 

Donderdagmiddag half 5. Ik bel aan bij Aat en Lia. Eén keer in de twee weken op donderdag ga ik bij Lia langs. Ze zit in haar rolstoel bij de eettafel. Aat schenkt koffie in en we kletsen even over hoe het gaat. Raar trouwens om de vraag ‘Hoe gaat het?’ te stellen aan iemand die lijdt aan MS en die niet veel meer kan dan haar hoofd gebruiken. Vrijwel alle lichaamsfuncties zijn uitgevallen in de loop van vele jaren. Eten en drinken kan Lia nog, als er tenminste iemand in de buurt is die haar helpt om het voedsel in haar mond te krijgen.

Geen grappen God

Aat vertrekt na de koffie richting het centrum en Lia en ik praten met elkaar. ‘Ik ben een boek aan het lezen’, vertelt Lia. Ik realiseer me dat een boek lezen voor mij iets heel anders betekent dan voor Lia. Ik ga vaak als een malle door een boek heen. Mijn ogen vliegen over de regels, ik sla stukken over die ik niet interessant vind, soms val ik in slaap als ik lees en ga ik de volgende dag weer verder waar ik gebleven was.

Als Lia een boek leest staat het boek op een leesplankje voor haar en moet ze na iedere pagina vragen of iemand de bladzijde wil omslaan. Lia leest ‘Geen grappen God’ van Corlien Doodkorte. Ik ken het boek, heb het toen het nog maar pas uitgekomen was, in één adem uitgelezen. In het boek vertelt Corlien hoe ze door een wonder van God voor de dood wordt weggerukt en voor 90% geneest van inmiddels vergevorderde Parkinson. Ik stel voor om een stuk voor te lezen, pak het boek uit de boekenkast en kijk waar de bladwijzer ligt.

Leven na een wonder

In ‘Geen grappen God’ is Lia aangekomen bij het gedeelte na het wonder. De artsen hebben het wonder bevestigd, Corlien kan allerlei dingen die ze jarenlang niet meer kon, medicijnen worden afgebouwd en toch... Ze voelt zich verward, vervreemd. Leven met een ernstige ziekte, afscheid nemen van vrienden en familie, daar had Corlien haar weg in gevonden. Maar nu opeens is alles anders. Er is weer levensverwachting, maar dat leven weer omarmen, durven geloven dat het wonder blijvend is, dat er weer tijd hier op aarde is, dat blijkt moeilijk te zijn.

Ik lees voor en af en toe stop ik even. Dan praten we samen over wat we gelezen hebben. Hoe zou het zijn als je zo’n wonder meemaakt? Stel je voor dat Lia morgen weer zou kunnen lopen en haar handen weer zou kunnen gebruiken. Het is niet voor te stellen en we kunnen ons de moeite van Corlien met het wonder goed indenken.

Ik lees verder. Over de worsteling met het wonder. Natuurlijk is er dankbaarheid, ook van mensen om haar heen. Tegelijk zijn er ook zoveel vragen. Waarom zij wel, en zoveel anderen niet? Hoe kan het dat er voor iemand jaren gebeden wordt en er niets gebeurt en bij haar wel? En wat als de ziekte terugkomt?
We praten er samen over door. Wat is er ook voor Lia veel gebeden. Wat heeft ze zelf gebeden en is er door anderen gebeden. En nog steeds. Wat een teleurstelling kan dat ook opleveren. Of twijfel. Bid ik wel goed genoeg? Geloof ik wel genoeg? Het zijn allemaal menselijke vragen waar geen sluitend antwoord op komt.

Verwonderen

Voor mij is Lia een voorbeeld. Wat heb ik in de loop van de tijd dat ik bij haar kom diep respect gekregen voor deze gelovige vrouw. Zo zou zij zichzelf nooit beschrijven, maar ik ben onder de indruk van dit prachtige mens. Zoals zij haar ziek zijn draagt, hoe ze langzaam maar zeker haar zelfstandigheid heeft in moeten leveren, nu volledig afhankelijk is van de zorg van anderen en hoe door alles heen haar geloof in God stand heeft gehouden.

Ik gun Lia ook zo’n wonder, zo’n Goddelijk ingrijpen. Tegelijk besef ik dat een wonder van genezing misschien spectaculair lijkt, maar dat het getuigenis van Lia, hoe zij leeft met God ondanks haar ziekte misschien nog wel een veel groter wonder is. Wij denken zo menselijk, zo ‘als het met ons maar goed gaat’. We vergeten dat juist in de moeilijke periodes van ons leven we bijzondere ontmoetingen met God hebben. Dat hoe donkerder het in ons leven is, hoe helderder het Licht kan schijnen in ons leven. Nee, niet altijd, lees de psalmen maar. Maar eerlijk is eerlijk, als het ons voor de wind gaat, we succesvol zijn en alles van een leien dakje loopt, hebben we God helemaal niet nodig en vergeten we maar al te snel hoeveel we aan Hem te danken hebben.

Al lezend en pratend verwonder ik me. Wat hebben wij een supergave, trouwe, onnavolgbare, verrassende, genadige, liefdevolle God die betrokken is bij ons leven. Eén van mijn favoriete bijbelteksten komt in mijn gedachten:

Want mijn gedachten zijn niet uw gedachten en uw wegen zijn niet mijn wegen, luidt het woord des Heren. Want zoals de hemelen hoger zijn dan de aarde, zo zijn mijn wegen hoger dan uw wegen en mijn gedachten dan uw gedachten. (Jesaja 55:8-9)

Een tijd om te dansen

Als Aat weer thuis komt ronden we ons gesprek af. Ik ga op huis aan en zal over twee weken weer terug komen. Zal er in de tussentijd een wonder gebeuren? Op de fiets gaan mijn gedachten terug naar bijna een jaar geleden. Mijn boek ‘Adem in, Adem uit’ kwam uit en op een feestelijke avond mocht ik het eerste exemplaar én een ingesproken versie aan Lia overhandigen. Ik wilde mijn boek aan haar opdragen. Als dank voor wie zij is, en als bemoediging omdat ik zeker weet dat ook voor Lia er een dag komt dat zij weer gezond zal zijn. Misschien hier op aarde, misschien straks, thuis bij onze God en Vader.

Als ik thuis ben haal ik mijn boek uit de kast en sla het open op de eerste pagina:

‘Voor Lia, 

Er komt een tijd 

dat ook jij kunt dansen.’ 

Tot die tijd wil ik doen wat ik kan, dankbaar zijn met hen die een wonder meemaken, meeleven en meelijden met hen die op wat voor manier ook lijden en vol verwachting en verwondering dit leven leven.

Meer lezen?

Geen grappen God. Worstelen met wonderen (Corlien Doodkorte)
Adem in, Adem uit. Leven in het ritme van Prediker 3 (Judith Stoker)

Beide boeken zijn te bestellen in de webshop van Vrij Zijn.

Vakantie soap (5) Respect

Wisseldag

Vandaag is het vrijdag, dat betekent dat het wisseldag is op het park. Mensen vertrekken omdat hun verblijf erop zit. Huisjes worden schoongemaakt en de volgende groep mensen staat alweer klaar om aan hun vakantie te beginnen. Wij mogen nog een week blijven, maar toch is het ook in ons huisje wisseldag. 

Mijn vriendin Pauline met haar zesjarige dochter Sara vertrekken vandaag weer naar huis. Ze hebben twee nachtjes bij ons gelogeerd. De jongens vonden het geweldig, want die mochten met z’n drieën op één kamer slapen. Bovendien is Pauline altijd wel in voor een spelletje of een potje badminton, dus een extra spelpartner, én een fanatieke! 

Vanzelfsprekend

Ik heb enorm genoten van de dagen met Pauline en Sara. Ik ken Pauline van de opleiding aan het Kempler Instituut. We zitten bij elkaar in de groep en we hebben een geweldige klik met elkaar. We lachen wat af, want humor houdt je op de been als het leven soms tegenzit. 

Pauline heeft een prachtige dochter, Sara. Ik ben dol op haar. En tegelijk heeft Sara me stil gezet bij de kwetsbaarheid van het leven. Want waar andere zesjarigen naar groep 3 gaan, gaat Sara een paar dagdelen per week naar een speciale opvang. Sara krijgt sondevoeding en kan niet gewoon naar het toilet. Ze heeft altijd zorg nodig en toezicht. Ze kan niet lopen of praten en altijd moet Pauline alert zijn omdat epileptische aanvallen op de loer liggen. 

Met Sara is niets vanzelfsprekend. Ook in deze dagen heb ik dat zo vaak gemerkt. Je kunt haar niet even op de bank zetten en zelf wat anders gaan doen, om maar een voorbeeld te geven.

Sara doet me vaak denken aan Lia, de vrouw aan wie ik mijn boek Adem in, adem uit heb opgedragen. Lia die MS heeft alleen haar hoofd nog kan gebruiken. Ook voor Lia is niets vanzelfsprekend, en dus ook niet voor haar man en de mensen om haar heen. 

Pure liefde

Je zult misschien denken dat mensen als Sara of Lia vooral zorg vragen. Maar niets is minder waar. Ja, ze hebben zorg nodig. Ze hebben continu hulp nodig en een toeziend oog. Handen, armen en benen die doen wat hun handen, armen en benen niet kunnen doen. Maar de afgelopen dagen heb ik vooral ook zoveel van Sara gekregen! Ze praat niet, maar ze maakt contact. Op haar manier, met haar geluiden en bewegingen. Ze is altijd in voor een grap of iets geks. Ze vraagt de aandacht van de jongens als die haar even links laten liggen en ze weet precies wat ze wil. Wat heb ik genoten van dat heerlijke mensje die zo op haar eigen manier liefde geeft. Die laat merken dat ze het gezellig vindt dat je er bent. Of die aangeeft dat ze de dag zat is. 

Pure liefde, er is niets onechts aan. Ze is gewoon helemaal zichzelf. Niet alleen maar lief, leuk en aardig, maar ook nukkig of gefrustreerd/gespannen als haar lijfje haar in de weg zit. 

Respect

Rond het middaguur vertrekken Pauline en Sara. Een auto vol spullen voor twee personen. Er kan weinig meer bij. De buggy, de aangepaste loopkar, verzorgingsspullen, een verzwaringsdeken, speelgoed... We hebben het gezellig gehad. Maar Pauline heeft twee halve nachten gemaakt omdat Sara vanaf 3.00 uur wakker was. En gisteravond was er toch een insult dat Sara vloerde. Ik was blij dat ik er even kon zijn voor Pauline, maar besefte me dat in negen van de 10 gevallen ze er alleen voorstaat. Alleen dealen met de spanning die het oproept, alleen besluiten nemen, alleen Sara observeren en de medicatie pakken die nodig is. 

Ik heb respect voor Pauline, maar ook voor al die ouders die een kindje hebben waarbij het opgroeien niet vanzelfsprekend is. Waar zorg is, waar soms levensbedreigende ziektes zijn, waar een volgende verjaardag niet logisch is. Respect ook voor ouders die het alleen moeten doen. Die de zorg voor hun kinderen niet kunnen delen met een partner. Die iedere nacht en elke dag moeten klaar staan en niet even hun man of vrouw kunnen vragen. 

Omzien naar elkaar

Misschien heb jij in je omgeving ook zo’n Sara, of zo’n Lia. Of misschien ken je iemand die er alleen voorstaat. Dan zou ik je willen vragen om eens te bedenken wat jij kunt doen. Het hoeft niet groot te zijn. Het hoeft geen dagen te kosten. Het hoeft niet wekelijks. Maar als we nou allemaal een heel klein stukje zorg zouden meedragen van elkaar, wat zou de wereld er dan beter uit komen te zien!

Paulines, Sara’s, Lia’s... ze zijn niet zielig! Allerminst. Het zijn de beste mensen om mee op te trekken en om in je leven te hebben. Om in te investeren en aan te geven. Om tijd mee door te brengen. Zielig, nee, absoluut niet, maar ze kunnen wel een paar extra handen gebruiken! 

En weet je wat het mooie is, je krijgt er zoveel voor terug! Het is precies dat zinnetje uit het boek van Mitch Albom dat ik van de week citeerde: Ik dacht dat me werd gevraagd iemand een dienst te bewijzen, maar eigenlijk werd me een gunst verleend. (Uit: ‘Heb vertrouwen’)

Ik kan niet anders zeggen: Bedankt dat jullie er waren Pauline & Sara! We hebben enorm van jullie genoten, heerlijk gelachen, gezelligheid gehad en samen kunnen zorgen. Voor nu en nog eens!