Vakantie soap (Epiloog)

Inpakken en wegwezen

Als ik vanmorgen mijn ogen open doe weet ik het meteen! Vandaag gaan we naar huis. Heerlijk. Ik heb geen idee hoe laat het is, want Damian logeerde vannacht bij mij en heeft een knuffel voor de wekker gezet. Hij slaapt nog lekker en ik ga er heel stilletjes uit. In de woonkamer kijk ik op de klok. Half zeven! Ha, dat is mijn ‘thuis-ritme’. Mijn lijf weet het blijkbaar al. 

 

Ik start rustig op. Even een kopje koffie, kijken of er nog wat gebeurd is op facebook, even wat lezen en dan ga ik alvast inpakken. Systematisch gaat alles weer in de kratten en de tassen. Als de jongens wakker zijn en ontbeten hebben doen we alles in de auto en om kwart over 9 rijden we ‘De Leistert’ af. 

 

Terugblik

In de auto hebben de jongens het over de vakantie. Ze hebben er allebei van genoten. Ieder op hun eigen manier hebben ze het leuk gehad. Ze hebben meegedaan met activiteiten van het animatieteam, contact gemaakt met andere kinderen en met de leiding van de activiteiten. 

 

‘Ik weet hoe die ene jongen van het animatieteam heet!’ zegt Mike. Damian puzzelt even welke hij bedoelt maar weet dan over wie hij het heeft. ‘Jurk!’ zegt Mike overtuigd. Ik kom niet meer bij achter het stuur. ‘Ik denk dat je Jörg’ bedoelt.’ probeer ik. Ha ha... dat klopt inderdaad. Het was iets met jurk, maar precies wist hij het niet meer. 

 

Damian heeft maar één klacht. De wifi. Die haperde af en toe waardoor hij met regelmaat uit zijn spelletje werd geknikkerd. Des te beter is het thuis weer!

 

Mijmeren

Terwijl de jongens in een Donald Duck pocket verzonken zijn laat ik ook mijn gedachten over de vakantie gaan. Het is omgevlogen. Ik heb een prima vakantie gehad. Afscheid nemen van JW was echt niet leuk, maar gelukkig kwam Pauline me al snel daarna gezelschap houden. Maar ook van de dagen alleen met de jongens heb ik genoten. Ik heb heerlijk kunnen lezen, puzzelen, nieuwe ideeën gekregen, blogs geschreven en ontdekkingen gedaan waar ik mee verder kan. 

 

Ik heb het best goed gedaan zo in m’n uppie met de jongens. In gedachten geef ik mezelf een schouderklopje. Ik hoop dat ik het vakantietempo en vooral de zijn-modus nog even kan vasthouden als ik thuis ben. Nog negen dagen te gaan en dan komt Jan Willem weer thuis! 

 

Home sweet home

Om kwart voor elf rijden we onze straat in. Het blijft een gekke gewaarwording. Alsof je nooit bent weggeweest. Er valt net een heftige regenbui, maar we kunnen voor de deur parkeren. Ik doe de voordeur open en de katten komen luid miauwend op ons af. Mijn verstand weet dat het ze alleen om eten te doen is, maar de rest van mijn zijn weet zich heel erg welkom

 

Wat een heerlijk groot huis hebben we toch! Op de tafel ligt de post netjes op een stapel. De buren hebben voor onze katten gezorgd en de post bij de deur weggehaald. We halen de belangrijkste dingen uit de auto en doen de rest als het later droog geworden is. 

 

‘Ik heb verbinding!’ roept Mike binnen no time. Kijk dat bedoel ik... thuis is waar je wifi automatisch verbinding maakt. 

 

Groei

Als de regenbui gestopt is moet ik echt even in mijn tuintje kijken. ‘Hoe zou het met de komkommer zijn?’ vraagt Damian zich af. Er groeit een komkommer aan de andere kant van het hek... erdoorheen gekropen op zoek naar de zonnigste kant denk ik. We kijken om het hoekje! Wow! Hij is super groot geworden. Vanavond eten we hem op! Ook de tomaatjes zijn rood geworden en de drie appels aan mijn boom hangen er nog en zien er goed uit. De meloenplant staat opeens in bloei en een late aardbei is voorzichtig rood aan het worden. 

 

Ik realiseer me dat je groei veel beter opmerkt als je er niet op gefocust bent. Als je een tijdje niet kijkt dan lijkt het veel harder te gaan. Elf dagen geleden was er nog geen één tomaatje gekleurd en was de komkommer nog een stuk kleiner. Een mooie les die wel past bij de afgelopen weken. Soms moet je het leven gewoon z’n gang laten gaan. 

 

De keerzijde is er ook want mijn enige kamerplant, die al behoorlijk depressief was toen ik vertrok, heeft nu echt de geest gegeven. Gestorven aan een chronisch aandachtstekort. Tragisch. Gelukkig heb ik de cactus van Majorie nog!!! Gekregen bij mijn boekpresentatie en absoluut de plant met de grootste overlevingskans bij mij thuis. 

 

Eind goed, al goed

Ik app met JW dat ik weer thuis ben. Stuur een paar mailtjes naar voogden die met vakantie gaan, blader de post door, en ga op m’n gemak uitpakken. Ik haal boodschappen, doe een wasje, alleen de pyjama’s en de handdoeken van vandaag hoeven nog, want de rest heb ik allemaal op vakantie al gewassen. 

 

Ik haal de pakketjes op bij de buren. Ik heb mezelf nog drie boeken cadeau gedaan om in de vakantiestemming te blijven. Tas na tas raakt leeg en als het piepje van de droger klinkt ligt de rest al in de kasten. Ik vouw de was op, bel m’n schoonmoeder even om te zeggen dat we veilig thuis zijn en maakt eten. De komkommer heb ik geplukt en serveer ik bij de maaltijd. Hij smaakt nog lekker ook! 

 

Ik zit aan tafel. Mijn laatste vakantieblog. Ik ga het missen. Het was weer leuk om te doen. Schrijven is gewoon heerlijk en het ruimt mijn hoofd op. Ik kijk de kamer rond. Er is weinig meer zichtbaar van onze vakantie. Maar ik voel me wel anders dan voor ik vertrok. Rustiger, ontspannen, opgeladen, energiek en uitkijkend naar wat de komende tijd ons gaat brengen. 

 

Maar wat er ook op ons pad gaat komen, van één ding ben ik deze vakantie overtuigd geraakt:

Als dit het is, dan is het goed!

Mijn... Bijbeltekst (4)

Een dagje overgeslagen omdat ik nu ik met twee kids, zonder man, op vakantie ben ik gewoon geen tijd heb om me even te concentreren op het schrijven. Maar nu kan het even, dus bij deze: Mijn Bijbeltekst voor vandaag...

"Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven." (Prediker 9:9)

Mochten er mensen meelezen die nog altijd in de veronderstelling zijn dat de Bijbel een zwaar en moeilijk verteerbaar boek is... geloof mij, er staan ook hele leuke, wijze, verrassende en inspirerende dingen in!
Het boek Prediker is wel één van mijn favoriete Bijbelboeken. Ik houd van de manier waarop de schrijver een beschouwing geeft over het leven en daaruit allerlei conclusies trekt. Ook uit dit boek kun je een aantal hele "zware" teksten halen, maar het is maar waar je de nadruk op legt.
Voor mij springen de teksten over genieten er steeds weer uit.
Geniet op alle dagen van je leven die God je heeft gegeven!
Een opdracht. Zo staat het er. Genieten als beloning, als cadeau dat God geeft om dit soms pittige leven vol te houden.
Genieten mag! Genieten moet!

Ik schreef het al eerder in een ander stukje. Genieten heeft te maken met dankbaarheid. Met naar hoe je in het leven staat en waar je naar kijkt. Kijk je naar wat er goed ging vandaag, of kijk je naar die dingen die anders hadden gemoeten of waar je niet aan toe bent gekomen? Focus je je op alle problemen waar je hoofd vandaag vol mee was, of denk je terug aan die leuke ontmoeting die je zomaar in de supermarkt had? Ga zo maar door...
Ik zeg vaak: geniet van de kleine dingen! De grote dingen zijn zo vaak complex met haken en ogen en mitsen en maren. Maar het geluk zit 'm in de kleine, dagelijkse dingen.

Ik heb genoten vandaag. Niet omdat alles goed ging of omdat ik op vakantie ben. Genoten van de kleine momenten:
- Mijn koffie die ik met hulp van een keukenrolpapiertje toch kon zetten :)
- Allerlei vogels en eenden op ons terras die we natuurlijk lokten met broodkruimels.
- De zon die weer ging schijnen na een hele ochtend regen.
- De heerlijke boslucht.
- Een konijntje dat door het gras huppelde.
- De opmerkingen van mijn puberpleegdochter.
- Van een afstandje bekijken hoe Damian volledig in zijn eigen gespeelde verhaal opging.

Ik kan een net zo lange rij maken van dingen die vandaag lastig waren of waar ik me aan irriteerde. Maar ik doe het niet. Ik kies ervoor me te focussen op de dingen die een lach op mijn gezicht brengen.
Je zou maar Damian naar bed aan het brengen zijn en lekker aan het voorlezen, terwijl er opeens op het raam gebonkt wordt. Doe je het gordijn open staat Sabrina daar met een groot vel papier met daarop "HAAI"! Damian de slappe lach, ik de draad van het verhaal kwijt. Gemaand tot rust en vrede waarna er wederom een bonk op het raam volgt en Sabrina daar weer staat met een vel: "DOEI"... Op zulke momenten weet je weer waar je het allemaal voor doet.

Geniet op elke dag! Misschien is het vandaag niet gelukt... begin er dan morgen gewoon mee! Het geldt voor elke dag die God je geeft!

Drukverslaafd...

Vandaag precies 30 dagen geleden stopte abrupt mijn haastige bestaan. Weliswaar gepland, want ik had nog vier weken vanaf het moment dat ik hoorde dat mijn binnenkant gereconstrueerd zou worden middels een grote operatie. Die vier weken gingen op z'n Judiths, zoals ik dat noem. Er werd een lange to-do-list gemaakt met alle mogelijke klusjes die nog gedaan moesten worden voordat ik naar het ziekenhuis zou gaan. Van ramen zemen tot stofzuigerzakken vervangen. Van kasten opruimen tot voorraad inslaan. Van boeken en tijdschriften halen tot medicijnen voor de kinderen regelen. Ieder plekje in huis moest schoongemaakt zijn, want na de operatie zou ik het allemaal twee maanden uit handen moeten geven. Ik maakte afspraken met mijn cliënten die ik soms maar met moeite los kon laten, wetend dat ze midden in een proces zitten waarbij ze wel wat steun kunnen gebruiken.
Ik had het druk. Heel druk.

Eerlijkheidshalve moet ik bekennen dat ik het niet alleen die vier weken heel druk had. Eigenlijk doe ik al jaren mee aan de trend die we met name in ons rijke westen zien: een haastig, druk leven. Een leven geleid door afspraken in de agenda, overvolle planningen, deadlines, dubbele afspraken, schijnbaar onbelangrijke dingen afraffelen, achterstallige klusjes uitstellen, steeds het gevoel hebben dat je net niet helemaal klaar bent, leven op stress en adrenaline. Geen tijd genoeg... of zoals Brené Brown het in haar boek zo treffend noemt: Drukverslaafd...

Een tijdje geleden had ik een gesprek met iemand in mijn praktijk die absoluut niet drukverslaafd was... bijna het tegenovergestelde van mij. Ik hoorde hoe zij haar dagen beschreef, wat ze deed en niet deed. Hoe ze genoot van de dagelijkse dingen die voor mij meestal als "o shit, dat moet ook nog gebeuren" worden afgeraffeld. Al luisterend legde ik mijn eigen, drukke leven ernaast en ik merkte dat haar verhaal iets vredigs had, en mijn leven vooral onrust.
Maar daarentegen hadden al die drukke, altijd bezig zijnde mensen, deze vrouw een soort schuldgevoel gegeven: "Ik doe niet genoeg... ik werk niet buitenshuis... etc." Wat choquerend eigenlijk... blijkbaar hebben we met elkaar een norm gemaakt: Je hoort er bij, je bent waardevol, je betekent iets, als je het druk hebt!

De afgelopen 30 dagen ben ik cold turkey afgekickt van drukverslaafd zijn. De eerste dagen gingen goed, onder invloed van een paar uur narcose, een flinke hoeveelheid morfine en een lijf dat alleen maar pijnsignalen uitzond. Maar toen begon het gevecht met mezelf. Toch even de was in de droger stoppen? Die Playmobil die rondslingert kan ik toch best oprapen? Hoezo kan ik niet even een nieuwe fles cola uit de kast pakken? Twee weken rustig aan doen is toch lang genoeg? Dan kan ik best wel een stukje avondvierdaagse meelopen...
Ik werd meteen terug op mijn plek gezet door mijn lichaam. De pijn kwam terug. Ik kreeg er een ontsteking bovenop, werd weer in het ziekenhuis opgenomen. Natuurlijk roep ik heel hard dat dat iedereen kan overkomen, en dat dit gewoon vette pech was. Maar als ik eerlijk ben, moet ik gewoon toegeven dat ik te hard van stapel ben gelopen.

Waarom eigenlijk? Wat wil ik bewijzen? Voor wie wil ik zo snel mogelijk weer aan de slag?
Heb jij het je wel eens afgevraagd waarom je het eigenlijk altijd maar druk moet hebben? Kun je geen nee zeggen? Leef je om aan andermans verwachtingen te voldoen? Vergroot haast de kwaliteit van je leven of je geluk? Ben je een meer tevreden mens als je altijd maar bezig bent? Geniet je eigenlijk wel van het leven? Hoe kijk jij terug op je dag als je 's avonds naar bed gaat? Of ga je slapen met in je achterhoofd alweer het drukke programma voor morgen?

Deze week lijken de afkickverschijnselen van mijn drukverslaving wat voorbij te zijn en ervaar ik een rust van binnen die ik nog niet eerder had. Ik ben de hele week pijnvrij, maar heb helemaal niet het gevoel dat ik van alles moet. Mijn huis is schoongemaakt door twee lieve dames. Mijn strijk is gedaan door een vriendin. Er is voor ons gekookt. Ik heb de dagen heerlijk doorgebracht. Gelezen, wat administratieve klusjes gedaan, muziek geluisterd, geslapen, heel voorzichtig weer een stukje gefietst, genoten van het zonnetje, een kaartje gestuurd, wat berichtjes gestuurd naar mensen die dat wel kunnen gebruiken, nagedacht over mijn toekomst, een nieuwe opleiding gekozen, stil geweest, gebeden en bijbel gelezen.
Vanuit die rust heb ik nu zin om volgende week weer aan het werk te gaan. Maar wel met aanpassingen in mijn agenda! Ik dacht aan een verhaal dat Jan Pool vertelde, vorig jaar op de bijbelschool. Hij vertelde dat hij echt geen "nee" kon zeggen als mensen wat aan hem vroegen. Het ging ten koste van zijn vrouw en kinderen, want als anderen wat vroegen dan ging dat voor alles. Tot op de dag dat zijn vrouw tegen hem zei: Jij kunt heel goed nee zeggen! Want iedere keer als je "ja" zegt tegen iemand anders, zeg je "nee" tegen mij!

Waar zeg jij "nee" tegen als je "ja" zegt tegen weer een afspraak, een verplichting, overwerk of misschien wel een taak in de kerk?
Hoe zit het met jouw drukverslaving? Wat levert het je op, of misschien een betere vraag: wat mis je daardoor?

Drukverslaving? Ik reken er mee af! "Ik concentreer me op het genieten..." is een van mijn favoriete spreuken, afgeleid van wat Prediker ons in zijn boek al voorhoudt:

Daarom, zo heb ik vastgesteld, is het maar het best voor een mens dat hij vreugde put uit alles wat hij onderneemt... (Pred. 3:22)
Het is daarom goed en weldadig voor een mens
wanneer hij zich aan eten en drinken te goed doet, en geniet van alles wat hij heeft verworven... dat is een geschenk van God (uit Pred. 5)
Het is beter te genieten van iets tastbaars dan te grijpen naar iets onbereikbaars. (Pred. 6:9)
Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur, Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet...! (Pred. 9:7-10)

Ik daag je uit... neem midden in je overvolle agenda eens een uurtje om jouw drukverslaving onder de loep te nemen en besluit om meer te gaan genieten!!!