Recept om in de puree te raken

Inspirerend

In het eerste jaar van mijn studie aan het Kempler Instituut Nederland las ik een boekje van Bruno-Paul de Roeck. ‘Gras onder mijn voeten’ heette het. Het was mijn eerste kennismaking met Gestalttherapie. De schrijfstijl van Bruno-Paul smaakte naar meer en dus keek ik of hij nog andere boeken op zijn naam had. Jawel! Ik zag een boek die ik alleen om de titel al kocht: 

 

RECEPTEN OM IN DE PUREE TE RAKEN 

doe-het-zelf-therapie

 

Fantastisch bedacht. Ik las het boekje in één adem uit. Soms pijnlijk herkenbaar en soms ook helemaal niet, maar één ding werd me duidelijk: als jij je eigen recept kunt schrijven om in de puree te raken, dan weet je ook hoe je er weer uit kunt komen! 

 

Uitgeschakeld

Vorige week had ik een masterclass over ondernemen. In de pauze sprak ik even met mijn buurvrouw. Opeens hoor ik achter me de stem van Pauline, een vriendin die de masterclass ook bezocht: ‘Hé, voel jij je lijf nog wel?’ Ik ben me nergens van bewust, draai me om en vraag: ‘Hoezo?’ ‘Ik giet water in je nek en je geeft geen krimp, geen reactie, zelfs niet even een rilling of schrik!’ zegt Pauline. Ik voel met mijn hand in mijn nek. Het is inderdaad nat. Ik schrik. Ik heb mijn lichaam weer eens uitgeschakeld. 

 

De volgende dag heb ik studieweekend en tijdens het rondje waarin we vertellen hoe het gaat doe ik nog een dappere poging om te zeggen dat het echt heel goed gaat. Maar het blijft bij één zin. Dan komen de tranen, een warrig verhaal, bezorgde reacties van medestudenten en een aanmoediging van de trainers om er dit weekend mee aan de slag te gaan. 

 

Dat doe ik. Ik krijg een enorme huilbui, praat met medestudenten, deel mijn gevoel, huil nog meer, praat nog meer en het gevoel in m’n lijf komt terug. Ik krijg overal pijn. Maar het voelt goed. Als thuiskomen bij mezelf. Pauline gooit weer water in mijn nek en ik reageer: ‘Getver!’ ‘Je doet het weer!!!’ is haar enthousiaste reactie. 

 

De komende tijd wil ik gebruiken om stil te staan. Een betere vriend te worden van mezelf. Ik ben dankbaar, want ik was op tijd. Geen burn-out of zware overspannenheid. Maar ik ben gewaarschuwd. Ik start met het schrijven van mijn recept om in de puree te raken...

 

Recept

Ingrediënten  

- Veel (verschillende) plannen / projecten bedenken 

- Voornamelijk met anderen bezig zijn 

- Een flinke scheut twijfel aan jezelf 

- Doorzettingsvermogen 

- Weinig slaap 

- 24/7 beschikbaarheid zowel persoonlijk als via mail/social media 

- Een paar eetlepels Messiascomplex 

 

Bereidingswijze 

Om tot een zo succesvol resultaat te komen is het aan te bevelen de onderstaande stappen in een zo hoog mogelijk tempo uit te voeren.

1. Schrijf een boek (of zorg voor een andere activiteit of prestatie waarmee je in de belangstelling komt te staan). Na het verschijnen van het boek zorg je dat deze zo snel mogelijk in de openbaarheid komt en onder de aandacht wordt gebracht van diverse kranten, tijdschriften en vooral media (televisie en radio).
   
2. Blog, deel berichten op facebook, zorg voor publiciteit, maak winacties en deel je enthousiasme en passie met zoveel mogelijk mensen. Spoor anderen aan om op z’n minst ook met zo’n tempo door het leven te razen. Sla geen dag over want uit het oog is uit het hart.
   
3. Als er niet snel genoeg reactie komt vanuit radio of televisie, ga er dan zelf actief achteraan. Regel een interview dat op een commerciële zender wordt uitgezonden. Publieke omroep mag ook, zolang het maar spraakmakend is.
   
4. Leg tijdens het interview in grote lijnen je levensverhaal op tafel zodat mensen aangespoord worden om je boek te kopen, bij jou in therapie te gaan of contact zoeken. Uiteraard geef je zoveel mogelijk bekendheid aan het verschijnen van het interview.
   
5. Reacties per mail, messenger, app of anderszins beantwoord je in principe binnen het uur. Mocht het echt niet anders kunnen, bij wijze van uitzondering, kan het de volgende dag (maar dan maak je wel uitgebreid excuses). Je reageert persoonlijk, betrokken, stelt vragen die uitnodigen tot een vervolgcontact (je bent immers ook oprecht nieuwsgierig en wilt die ander helpen om ook op jouw level van leven te komen). Zo zorg je dat de stroom berichten niet afneemt of tot stilstand komt.
   
6. Omdat je ook na het interview aan je publiek wilt laten weten hoe goed het met je gaat, blijf je actief bloggen en berichten. Alleen facebook is niet voldoende, dus blaas ook je twitter account nieuw leven in en zorg dat je iedere dag ten minste één nieuwe connectie op Linked-In maakt. Netwerken is immers belangrijk om het succes ook voor de toekomst te garanderen.
   
7. Ga zo laat mogelijk naar bed en sta zo vroeg mogelijk op. Zo kun je tot in de late uurtjes reageren op berichten en in alle vroegte je mails alweer beantwoorden. Jij mist niks en de mensen missen jou niet.
   
8. Als er mensen zijn die persoonlijk contact willen omdat ze zich herkennen in je verhaal dan ga je daar op in. Zo kun je nog meer geven en worden al die lege dagen in je agenda die je voor jezelf had gereserveerd opgevuld met wat nuttigs. Bovendien ben jij misschien wel de enige persoon op aarde die zij gaan tegenkomen en die hen helemaal begrijpt.
   
9. Ga ondertussen bedenken wat je volgende missie wordt. Stilstand is achteruitgang. Je moet in beweging blijven. Maak een lijst met boeken die je nog wilt schrijven. Maak een lijst van verlangens en dromen en ga daarbij uit van ‘the sky is the limit’. Denk groot, droom groot, doe groot.
   
10. Alles wat op je pad komt grijp je met beide handen aan. Extra interviews, spreekbeurten, mensen die een beroep op je doen, misschien kun je nog wat praktische hand- en spandiensten doen voor mensen in je omgeving.
    
11. Als je denkt dat je pijn hebt of moe bent, zeg dan tegen jezelf dat iedereen wel eens een mindere dag heeft. Het is onzin om daar rekening mee te houden. In principe ga je gewoon door. Opgeven is voor watjes. Heb je het vermogen om te dissociëren, maak daar dan gebruik van. Zo houd je lichamelijke klachten op afstand tot ze zo groot zijn dat je niet meer kunt lopen, bij de huisarts, fysiotherapeut of in het ziekenhuis belandt.
    
12. Neem gevoelens als ‘twijfel’ ‘onzekerheid’ ‘min over jezelf denken’ uitermate serieus. Zie het als een aansporing om nog meer te laten zien wat je in huis hebt. Is iemand kritisch over jouw optreden of bijdrage, maak dat zo groot mogelijk. Krijg je complimenten, wuif die weg.
    
13. Als bovenstaande punten nog niet voldoende hebben opgeleverd en je nog niet helemaal in de puree zit, oriënteer je dan op een studie die je naast je 4-jarige Post HBO erbij kunt doen. Efficiënt in vele opzichten: het vult je agenda, het vult je hoofd, het geeft weer stof om over te bloggen en je kunt weer extra uitdelen van wat je geleerd hebt.
    

Geschatte bereidingstijd 

- Voor lichte tot matige gevoelens van stress en onbehagen: enkele weken. 

- Voor lichamelijke klachten neigend naar uitputting: 3-6 maanden. 

- Voor een stevige burn-out: tenminste 6-12 maanden, maar hoe langer je het volhoudt des te meer effect. 

 

Evalueren

Evaluatie is het verzamelen, interpreteren en presenteren van informatie teneinde de waarde van een resultaat of proces te bepalen.

Het voelt nog een beetje onwerkelijk. Gisteravond thuisgekomen van het laatste opleidingsweekend van het eerste jaar EPH/GGT aan het Kempler Instituut.  Wat een jaar, wat een opleiding, wat een trainers, wat een groepsgenoten...

Het laatste weekend was een bijzonder weekend. Anders dan alle anderen maar zeker zo intensief, enerverend en leerzaam. Dit weekend stond in het teken van evalueren. Ik weet niet wat voor beeld jij bij evalueren hebt. Ik dacht bij een evaluatie vooral aan een afgeraffeld stukje tekst met voornamelijk steekwoorden, overwegend positief van toon die je schrijft omdat je snel naar huis wilt aan het eind van een cursusdag of training.
Inmiddels weet ik beter.

Voorafgaand aan het weekend werd van ons, studenten, verwacht dat we aan al onze medestudenten een evaluatie toestuurden waarin we onze mening gaven over het functioneren van diegene, onze kijk op waar iemand het volgende jaar verder mee aan de slag zou kunnen gaan en wat jij daarin voor die ander kunt betekenen. Daarnaast kon je aan de slag met de evaluatie van je eigen proces en leerdoelen van het afgelopen jaar en hoe de opleiding voor je relatie van invloed en betekenis is geweest, mochten de partners daar ook hun zegje over doen en om het af te maken werd er ook van je verwacht dat je de opleiding én de trainers evalueerde. Alle evaluaties moesten voor het evaluatieweekend binnen zijn. In het laatste weekend werd voor iedereen een half uur tijd ingepland om de evaluaties te bespreken en aan te vullen waar nodig.

De afgelopen weken druppelden de evaluaties binnen in mijn mailbox. Het waren stuk voor stuk cadeaus met inhoud! Ontroerende reacties, vlijmscherpe observaties, wensen, leerpunten, bemoedigingen, aanmoedigingen, complimenten en kritische noten waar ik nog eens goed op wil kauwen. Natuurlijk blikte ik zelf ook terug op het jaar, mijn ontwikkelingen en leerdoelen en wierp ik een voorzichtige blik op het komende jaar. Ik bereidde mijn half uur voor het weekend voor door, hoe kan het ook anders, een stuk te schrijven.

Afgelopen donderdag was het zo ver! Jan Willem en ik reisden af naar Niftrik, voor ons inmiddels een vertrouwde locatie en om 10.00 uur startte het weekend. Ik hoefde niet heel lang op mijn beurt te wachten want donderdag middag stond mijn half uur al ingepland. Toch wel wat gespannen, maar vooral met heel veel zin las ik mijn epistel voor:

Wat een jaar! Wat een opleiding! Wat een trainers! Wat een groep...

Het is niet voor te stellen dat ik jullie zo'n tien maanden geleden nog niet eens van naam kende. Ik weet nog hoe de namenlijst kwam en ik jullie probeerde op te sporen via facebook... onzeker als ik me voelde. Ik kan me er nu niets meer bij bedenken. Toen ik hoorde dat we over iedereen een evaluatie moesten schrijven dacht ik: Wie heeft dat bedacht? Heeft dat zin? Wat is het nut ervan? Ik geef toe: misschien was het wel de oude onzekerheid: Wat zou iedereen echt van me vinden?

Het schrijven van de evaluaties vond ik eigenlijk wel een mooi proces. Alsof je in slow motion door het jaar heen gaat. Alles passeert de revue nog een keer. De mooie momenten, de moeilijke momenten, de humor, het verdriet, de irritatie en het plezier, en niet te vergeten... de spanning die soms tijdens het rondje al boven m'n hoofd groeide...

Ik heb jullie evaluaties gekregen en heb ervan genoten. Wat een herkenning, wat een scherpe blikken van sommigen, wat een mooie woorden, wat een goede leerpunten waar ik in kan groeien. Ik heb bij sommigen hardop gelachen en bij anderen was ik echt ontroerd. “Wat doe je nou?” zei JW op een avond toen ik opstond om een zakdoek te pakken. “Oh, ik heb weer zo'n evaluatie binnen...” 

Ik zal kort terugblikken op mijn evaluatie en die mengen met jullie reacties.

Wat vond ik van mijn functioneren dit jaar, en wat vonden anderen ervan?

• Ik heb mezelf dit jaar overwonnen door ultiem kwetsbaar te zijn. Ik heb voor het eerst in mijn leven in het openbaar verteld over mijn dissociatieve stoornis, mijn orkest dat ik heb leren dirigeren. Ik heb dingen gedeeld uit mijn verleden en heb de moed gevonden de confrontatie daarmee aan te gaan. Die kwetsbaarheid was voor velen een voorbeeld, zo heb ik terug gelezen in jullie verhalen.
• Iemand schreef: “Als ik jou zie krijg ik hoop en geloof ik dat de mens zoveel aankan en sterker kan worden uit de ervaring van zijn leven!” Ik zeg: AMEN!
• Ik heb dit jaar superhard gewerkt aan mezelf, zowel persoonlijk als in mijn werk en aanpak met mijn cliënten. Wat ik daarover terugkreeg van jullie kwam in woorden zoals: Gedreven, energiek, bruisend, aanstekelijk, levenskracht, prettig, inspirerend, powerwoman, grappig, humoristisch, volwassen, open, krachtig, dapper, gul, nononsense, verbinder, moeder van de groep, levensgenieter, veelzijdig, integer, wijs, prachtig.
• Mijn lieftallige echtgenoot omschrijft dit als volgt: Juud ontwikkelt zich als een speer van een dood vogeltje naar een... tja wat voor soort eigenlijk... i.i.g een vrij assertieve soort met een grote bek... een beetje streberig soms...

En daarmee kom ik meteen op datgene waar ik verder in wil komen en waarin jullie denken dat ik nog iets te doen heb.

• In mijn eigen evaluatie omschreef ik het als volgt: Volgend jaar wil ik leren om “van binnen naar buiten te werken”. Ik wil leren om dichter bij mezelf te komen, mezelf serieus te nemen en daar ook dan wat mee te doen naar buiten toe!
• De opleiders omschreven het iets minder subtiel... “Je bent veel te bescheiden. Je mag veel brutaler worden, meer ruimte innemen en geloven dat wat jij in te brengen hebt waardevol is! Hmm... ja... duidelijk verhaal... dat wil ik wel!
• Een aantal van jullie deden er nog een schepje bovenop: Je mag nog veel meer van je zelfonthullingen laten zien! Je mag wel wat strenger zijn naar anderen! Jij bent alle ruimte van de hele wereld waard! Je mag meer van jezelf laten horen want je hebt waardevolle input. Kom meer voor jezelf op! Neem vaker de regie! En wat dacht je van deze: Ik vind dat je verder mag komen in het ongegeneerd alles eruit gooien. Ik gun je dat je een keer ongegeneerd ontploffen gaat als iemand iets tegen je zegt waar je niks mee kunt. (Dit is geweldig... dit doe ik in mijn dromen met grote regelmaat!). En deze opmerking spande de kroon: “Wat mij betreft MOET je meer lawaai schoppen en stennis maken...”

Oké... ik ga ervoor... ik voel me uitgedaagd... zet je maar schrap mensen!!!

Ik heb er zin in, vind het spannend, dat ook, maar wil het leren omdat ik denk dat jullie gelijk hebben... Ik mag er zijn en alle ruimte innemen die nodig is.

Een ander punt dat persoonlijker is, en ook relatiegerelateerd, is de verbinding tussen mijn lijf en de rest van mijn zijn. Ook hierin wil ik groeien en nieuwe dingen gaan ontdekken. Als ik jullie moet geloven zou daar voordeel in kunnen zitten...
Vorig weekend heb ik daar een voorzichtig begin mee gemaakt. Ik had zo gedacht: Seksualiteit is meer iets voor het tweede jaar... dus... volgend jaar maar eens aan de slag met mijn lijf. Daarmee ook hopend dat ik mijn verlangen naar intimiteit zal groeien en Jan Willem en ik daardoor nog dichter bij elkaar zullen komen. Best een aardig relatiepuntje om aan te werken dacht ik zo... lijkt me veelbelovend!

Waarom moet ik nu denken aan een eerder gemaakte opmerking door een trainer: “Aanstoten en aftrekken...” Of aan die van een groepsgenoot: “Klaarkomen is lekker, maar niet de hele dag!”

Wat ik daarin van jullie nodig heb om verder te groeien?

• Uitdaging, geprikkeld worden (fout woord natuurlijk in deze context)
• Humor
• Confrontatie

Maar als ik jullie evaluaties gelezen heb gaat dat helemaal goed komen en is er nog veel meer in de aanbieding voor mij. Een paar aanbiedingen waar ik graag gebruik van ga maken:

Humor, vriendschap, koffie, persoonlijke reacties, ervaringsverhalen, knuffels, nog meer humor, een schouder om op uit te huilen, bescherming, en.... drank...
Iemand die het komend jaar regelmatig voor me gaat staan en zegt: STOP!
Iemand die schijt heeft aan mijn kracht en mij letterlijk gaat stilzetten en me een knuffel geven. En als ik dat niet fijn vind? Jammer dan... ik heb het gewoon nodig!

Ik heb er alle vertrouwen in dat volgend jaar op z'n minst zo waardevol wordt als dit jaar en met zeker zoveel groeimogelijkheden! Ik kan niet anders zeggen dan... bedankt mensen! Ik hou van jullie en... ik hou van mij!

Ik zuchtte letterlijk van opluchting bij het uitspreken van de laatste zinnen. Het bleef even heel stil in de groep. Een goede stilte. Het voelde als respectvol. Daarna mocht Jan Willem ook nog wat toevoegen en kwamen er opmerkingen vanuit de groep en vanuit de trainers. Mooie aanvullingen en ook pijnlijke constateringen. Openheid en kwetsbaarheid zijn goed, maar het kan ook betekenen dat je daardoor soms afscheid moet nemen van mensen of relaties. En dat kan pijnlijk zijn. Dat heb ik afgelopen jaar ook ervaren. En toch, toch geeft het vooral een gevoel van vrijheid als je mag zijn wie je bent, met al je ervaringen, met je pijnlijke plekken en met je kwaliteiten.

De studiedagen verstrijken. We hebben er drie achter elkaar. Evaluaties afgewisseld door inbreng, referaten, een korte lezing en intervisie. De avonden brengen we tot in de late uurtjes door op het terras van het hotel waar we onder het genot van ijs en drank onze inmiddels befaamde "nacht EPH" houden. Waar we schateren van het lachen, een traantje wegpinken en stevig discussiëren over alle aspecten van het leven. Gister, zaterdag, nemen we afscheid van elkaar. Voor sommigen een definitief afscheid omdat ze maar één jaar doen, voor anderen een tijdelijk afscheid. Ik behoor gelukkig tot die laatste groep en ben blij dat ik hierna nog drie jaar mag!

Ik kijk nog even naar de definitie die ik bovenaan deze blog schreef: "Evaluatie is het verzamelen, interpreteren en presenteren van informatie teneinde de waarde van een resultaat of proces te bepalen." Voor mij is het duidelijk: Dit jaar had ik niet willen missen. Uitermate waardevol. Zowel voor mij persoonlijk als voor mijn relatie met JW. Maar zeker ook voor mijn professie en de manier waarop ik als hulpverlener opereer. De evaluaties bewaar ik als een kostbaar cadeau en zo af en toe zal ik ze tevoorschijn halen om me in herinnering te brengen dat ook ik waardevol ben! Niet perfect, maar goed genoeg! Van waarde, van betekenis, uniek, talentvol, gedreven en humoristisch.
Eigenlijk zou ik willen zeggen: Geef jezelf ook zo'n cadeau en doe een jaartje Kempler!

Een ervaring rijker...

Eigenlijk heb ik het al jaren. Zo rond de lente, meestal na de Pasen, begint het te kriebelen. Ik struin het internet af op zoek naar opleidingen die ik ooit nog eens wil volgen. Wat past er het best bij mij? Wat kan ik goed gebruiken in mijn praktijk? Waar kan ik persoonlijk door groeien? Aanbod is er genoeg, dus lees ik en twijfel ik, zoek ik verder, kom ik toch weer terug en meestal doe ik er uiteindelijk niets mee. Maar dit jaar was het anders. Tenminste, het resultaat. Ik zocht en vergelijk, ik twijfelde, ik zocht verder, maar uiteindelijk kwam ik toch terecht bij het Kempler Instituut Nederland waar een (1, 3 of) 4-jarige opleiding aangeboden werd. EPH/GGT ofwel Ervaringsgerichte Psychosociale Hulpverlening en Gestalt Gezinstherapie. Ik las de website door en begon steeds enthousiaster te worden. Begin juni schreef ik me in. Een avontuur, maar daar hou ik van!

Ergens in juli bezorgde de post de studiemap van de opleiding. Ik begon gretig te lezen en werd hoe langer hoe enthousiaster. Hoewel... eerlijk is eerlijk... ik las ook dingen die ik me van tevoren niet zo gerealiseerd had. Dat de nadruk ligt op de praktijk, dus veel oefenen, intervisie, supervisie, ja... zelfs cliënten meebrengen en daarmee aan de slag gaan onder toeziend oog van de trainer. Ik schoof het maar een beetje naar de achtergrond. Eerst maar eens beginnen met de eerste hoofdstukken en het huiswerk voor de eerste bijeenkomst. Ik bestelde het bijbehorende boek en voelde me bijna weer de 18-jarige student die aan haar MWD-studie begon. Vol enthousiasme ging ik er tegenaan. Natuurlijk meteen een uittreksel maken en de bijbehorende huiswerkopdrachten. Die waren pittig. Met de billen bloot. Uit wat voor gezin kom jij? Welke invloed heeft dat gehad op jouw autonomie (zorgen voor jezelf) en verbondenheid (zorgen voor de ander), en hoe doe jij dat nu in jouw gezin? Ik was blij dat ik de afgelopen jaren echt geleerd heb om open te zijn over mijn leven / mezelf. Die hobbel hoef ik in ieder geval niet meer te nemen.

Gisterochtend was het eindelijk zover. De allereerste cursusdag. Via de mail had ik een namenlijst gehad (en natuurlijk iedereen voor zover mogelijk even opgezocht op facebook) en  daarmee liep de spanning bij mij op. Maar liefst 22 mensen... een volwaardige klas... met allemaal onbekenden. Ik reed op mijn gemak naar Niftrik, genietend van een cdtje en de mooie luchten. Wat onwennig zocht ik een plekje in de zaal en keek nieuwsgierig naar de binnenkomers. We gingen van start. Natuurlijk met een kennismakingsronde. Wie ben je, wat doe je, wat zijn je leerdoelen? Mijn strategische plek, ergens halverwege de kring, gaf me voldoende tijd me voor te bereiden.
Het was boeiend om de diversiteit in de groep te horen en tegelijk te concluderen dat heel veel mensen eigenlijk dezelfde leerdoelen hebben (meer jezelf durven zijn, meer voor jezelf opkomen, durven confronteren). Na het rondje werden wat praktische zaken besproken. Onder andere werd er een groeps/dagleider gevraagd voor de middag. Zonder na te denken zei ik maar dat ik het wilde doen... je kunt het maar gehad hebben...

Ik ga geen verslag schrijven van de eerlijke en persoonlijke inbreng van mijn medecursisten, maar ik ben onder de indruk. Vrijdagmiddag, zaterdagochtend en zaterdagmiddag bracht één  iemand een situatie in in de groep en mocht hij/zij zijn eigen therapeut uit de groep kiezen waarna een gesprek starten waarbij de trainer dan af en toe bijstuurde of ingreep. Ik ben geraakt. Wat een mooie methode is Ervaringsgerichte Psychociale Hulpverlening... Natuurlijk heb ik er nu alleen nog maar een beetje aan gesnuffeld, maar toch... Wat mooi hoe je als hulpverlener jezelf, wat jij ervaart, wie jij bent kunt gebruiken als instrument om de ander te ontmoeten, tegemoet te komen en te helpen. En ja, dat vraagt kwetsbaarheid. Maar, kun je verwachten van degene die tegenover je zit dat hij kwetsbaar is als jij het niet wilt zijn? Het gaf me ook een gevoel van vrijheid dat ik als hulpverlener niet in een “rol” hoef te kruipen, maar dat ik gewoon mezelf mag zijn.
Het waren intensieve dagen waar alles in zat. Gezelligheid, koffie, lekker eten, serieuze gesprekken, spanning, emoties, wrijving, ontlading, nieuwe inzichten, theorie die praktisch wordt, tranen van het lachen en tranen van verdriet. Ik heb intens genoten en kijk uit naar wat de komende 9 weekenden ons gaan brengen.
Gelukkig hoef ik geen maand te wachten, want bij deze opleiding hoort ook intervisie, wat zoveel wil zeggen als dat je met een klein groepje tussen de bijeenkomsten door een keer bij elkaar komt. En... ik heb het getroffen... samen met vier bijzondere, unieke, hele verschillende vrouwen, mag ik een jaar optrekken en zien wij elkaar over twee weken alweer!

Nu lekker thuis, benen op de bank en onder het genot van een goed glas wijn alle indrukken laten zakken. Ik houd jullie op de hoogte en wie weet kan ik jullie ook warm maken om een jaartje van je leven apart te zetten om kennis te maken met deze prachtige manier van in het leven staan! Want... in onze groep zitten echt niet alleen maar doorgewinterde hulpverleners... Iedereen is welkom!