De appelbooom

Zie je die twee prachtige rode appels op de foto? Dat is de oogst aan onze appelboom! Ik ben er reuzetrots op. Drie jaar geleden kocht ik het boompje en zette hem in een pot. Het eerste jaar verwachtte ik er niks van. Het tweede jaar bloeide hij maar kwamen er geen appels. Mijn schoonmoeder, die toch behoorlijk wat van tuinieren weet, zei een beetje meewarig dat appelbomen niet in een pot horen en dat er echt geen appels aankomen. Maar ik gaf het nog niet op. In het voorjaar liep het boompje weer uit, weer bloeide hij en jawel... er groeiden twee appels aan. Nog een weekje en dan zijn ze rijp voor de oogst! 

 

Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar ik merk bij mezelf dat ik behoorlijk ongeduldig ben. Ik wil resultaat zien van wat ik doe. Ik start een praktijk en wil dan dat ik binnen een jaar een wachtlijst heb. Ik begin een studie en lees het liefst alle boeken al vooruit. Ik schrijf een boek en in gedachten ben ik al met de volgende bezig. 

 

De afgelopen maand heb ik nogal problemen gehad met mijn rug. De oorzaak is niet helemaal duidelijk maar er is een tussenwervelschijf verschoven en mijn SI-gewricht heeft een optater gehad. Met vreselijke pijn meldde ik me de ochtend nadat we terug kwamen van vakantie bij de huisarts. Met pijnstillers en een verwijzing voor de fysiotherapie stond ik een half uur later bij de fysiotherapeut in de kamer. Een paar dagen later kon ik starten. Ik vond dat het wel op mijn manier kon gaan: Snel! Behandelen, oefeningen mee, aan de slag! Helaas. De fysiotherapeut dacht er anders over. Hij legde me uit wat er aan de hand was en schreef me rust voor. Ik kreeg een minimaal aantal oefeningen mee, want eerst moest ik herstellen voor ik weer kon bouwen. 

 

Ik nam het niet zo serieus en bleef zo veel mogelijk alles doen. Nou ja, voor zover de pijn en Jan Willem dat toelieten. Twee keer in de week bezocht ik de fysio en ik voelde echt wel iets van verbetering. Afgelopen weekend was Jan Willem een weekend weg. Dat leek me een mooie gelegenheid om de tafel eens flink te schuren en weer in de olie te zetten. Het lukte best redelijk, mijn rug werkte mee, alleen had ik de volgende dag behoorlijke pijn in mijn been. Maandag mocht ik weer naar de fysio, die gewoontetrouw vroeg hoe het ging. Ik vertelde hem dat het met mijn rug best goed ging, maar dat ik pijn in mijn been had. Wat testjes, onderzoekjes en toen de vinger op de zere plek! Au! ‘Wat heb je gedaan dit weekend?’ vroeg de beste man. ‘De tafel geschuurd...’ Ik kreeg geen preek, maar ik zag met de ogen in mijn rug een hoofdschuddende fysiotherapeut staan, terwijl ik op mijn buik op de behandeltafel lag. Ik heb het geweten. Er volgde een diepgaande massage om mijn gewrichten en spieren weer los te krijgen, met als resultaat een blauwe plek van ruim 10 cm. op mijn bil. 

 

‘Je zit in een revalidatieproces!’ zei de fysiotherapeut. En daar zit ‘m bij mij de moeilijkheid. En misschien bij jou ook wel. Ik hou niet van processen. Ik hou alleen maar van het resultaat! En daarmee ontneem ik mezelf een heleboel en geef ik mezelf stress en onrust. Ik ben een wat koppige leerling, maar na de sessie van afgelopen maandag heb ik toch wel wat geleerd. Ik mag stoppen me te focussen op het resultaat en leven met hoe het nu is. Eigenlijk mag ik mezelf net zo behandelen als het appelboompje. Geen vruchten? Nou, en, het boompje is ook mooi genoeg om van te genieten! Misschien volgend jaar vrucht. 

 

Leven bij de dag en genieten van het moment. Dat scheelt een hoop frustratie. Als je gefocust bent op het doel (in mijn geval: alles weer pijnvrij kunnen doen), dan loop je frustratie op en kijk je voortdurend naar datgene dat nog niet lukt. Daardoor vergeet je te genieten van al die andere dingen die er wel zijn en waar je juist nu, nu dat andere niet lukt, tijd voor hebt. 

 

Gister mocht ik weer naar de fysio. Ik liet hem het resultaat zien van de behandeling van maandag. De blauwe plek die inmiddels bijna zwart is geworden. Ik kreeg een massage die dit keer niet pijnlijk was en ondertussen praatten we wat over dat wonderlijke lijf met al die spieren en gewrichten. Ik kreeg geen extra oefeningen mee. Gewoon doorgaan waar ik al mee bezig was. Niet forceren, geduld hebben, de tijd het werk laten doen. 

 

Ik bekijk de twee appeltjes nog een keer vanavond. Ze zijn mooi, maar één heeft aan de achterkant een bruine plek. Er heeft een worm ingezeten denk ik. Wat maakt het uit? Ik heb er maandenlang van kunnen genieten. Ik heb ze zien groeien en verkleuren. Ik heb het hele proces van bloem tot appel van dag tot dag gevolgd. Het resultaat is eigenlijk helemaal niet zo belangrijk! De weg ernaar toe is veel boeiender. Misschien is dat wel de betekenis van de plaat die bij ons aan de muur hangt:

“Happiness is not a destination, it’s a way of life”

Ik ga de komende tijd weer extra bewust genieten van de goede momenten in iedere dag! Doe je mee? Als we elkaar af en toe eens op de hoogte brengen van onze dankbare momenten dan stimuleren we elkaar om op een positieve manier in het leven te staan. Wie weet wat voor een appeltjes oogst we dan volgend jaar hebben!

Geraakt

Heel af en toe overkomt het me. Dan word ik geraakt door een tekst uit de bijbel. Ja, je leest het goed. Af en toe. Ik ben nu eenmaal geen supergelovige die elke dag en ieder uur "in de Heer" is, alleen maar in de bijbel leest en mijn gedachten slechts laat rondcirkelen om alles wat met God en geloof te maken heeft. Ik ben christen, hoop dat door wat ik zeg en doe (en soms ook laat), iets mag laten zien van de enorme liefde die God voor ons heeft en wens vurig een verschil te maken in deze kille wereld met al zijn nood en ellende. Maar dat betekent niet dat ik voortdurend op een roze wolk leef wat geloof betreft. Bijbel lezen is niet altijd het liefste wat ik doe als de kinderen naar school zijn en ik even een uurtje niets om handen heb voor ik naar mijn werk ga. Ik moet me er soms gewoon toe zetten, mezelf voorhouden dat net zoals het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is, die ik dus niet zomaar moet overslaan (al heb ik meer trek in een stroopwafel of een zak drop), een paar happen van het woord van God echt van levensbelang zijn. Ik ben daarbij in het voordeel dat ik een gestructureerd en redelijk gedisciplineerd mens ben. Dus lees ik elke dag een paar teksten, soms een paar hoofdstukken, afhankelijk welk van de 66 Bijbelboeken ik lees. Gister was daar weer eens een moment met een gouden randje. Ik lees op het moment in Genesis, het begin van ons bestaan, de eerste mensen, de eerste missers, het geduld van God met Zijn van het padje afgeraakte mensen. Ik was bij de geschiedenis van Jozef beland. Jozef, wie kent hem niet? De meesterdromer die onderkoning werd. Dat is in een notendop het leven van Jozef. Voorgetrokken door zijn vader, gehaat door zijn broers, verkocht als slaaf, vals beschuldigd, in de gevangenis gezet en op wonderlijke wijze onderkoning van Egypte geworden. De verhalen staan in de kinderbijbel, worden op de kleuterschool en de zondagsschool verteld, en al met al hebben de meesten van ons een vrij mooi plaatje in ons hoofd van het leven van Jozef. God zou toch maar zo in je leven aan het werk zijn... Oh ja? Nou... ik benijd Jozef niet. Natuurlijk is het subliem om als Israëliet rechtstreeks vanuit de gevangenis tot de rechterhand van de farao van Egypte gemaakt te worden. Dat willen we allemaal wel meemaken (of misschien in onze tijd: vanachter ons aanrecht of bureau vandaan geplukt te worden om een of andere hoge functie te mogen vervullen waar we nooit van hadden kunnen dromen). Maar de weg die Jozef aflegde naar die dag toe... willen we die ook? Lees het hele leven van Jozef eens en probeer er eens bij te bedenken dat datgene wat in een paar hoofdstukken beschreven staat een periode van tientallen jaren in beslag heeft genomen. Hoe zouden wij het doen als we door onze broers en zussen uitgekotst worden omdat je het lievelingetje bent van je ouders, of omdat jij net even een streepje voor hebt bij je baas. Hoe zouden we reageren als we vals beschuldigd worden terwijl je juist je stinkende best doet om te laten zien wat je in huis hebt? Stel dat jij in een kwaad daglicht wordt gezet terwijl je met de beste bedoelingen een gemeentelid of een vriend geholpen hebt? Hoe reageer je? Laat je het gebeuren en wat doet het met je relatie met God? Vertrouw je Hem dan nog steeds, dat Hij je leven leidt? Of reageer je gefrustreerd en boos? Jozef blinkte uit in trouw en ijver, toen hij als slaaf in het huis van Potifar terecht kwam. Hij deed zijn werk zo nauwgezet dat Potifar hem zijn hele huis en huishouding toevertrouwde. Toen Potifars vrouw haar oog op Jozef had laten vallen en met hem wilde aanpappen, hield Jozef voet bij stuk en wees haar af. Wat een getuigenis! Wat een persoonlijkheid! Dacht je dat bij Jozef de hormonen ook niet door het lijf zullen hebben gegierd? Een jonge knul van in de twintig... geen vriendin, geen vrouw, aantrekkelijk gevonden worden door de vrouw van je baas... stel je voor... Maar Jozef bedankte en hield stand. We weten wat er gebeurde. Potifars vrouw beschuldigde hem vals van aanranding en Jozef wordt in de gevangenis gezet. Daar zit hij... wat zou er in hem zijn omgegaan? Wat zou er in mij omgaan? En dan die tekst... me inlevend in Jozef, nadenkend over hoe ik me zou voelen in zo'n situatie, me afvragend welke plaats God daar dan in zou hebben staat er in Genesis 39/40:

"Zo kwam Jozef in de gevangenis terecht. Maar de HEER stond hem terzijde en bewees hem zijn goedheid door ervoor te zorgen dat Jozef bij de gevangenbewaarder in de gunst kwam. Jozef kreeg de leiding over alle gevangenen en hij hield toezicht op het werk dat ze deden. De gevangenbewaarder had geen omkijken naar wat aan Jozef was toevertrouwd, omdat de HEER hem terzijde stond en alles wat Jozef ter hand nam voorspoedig liet verlopen... Enige tijd later maakten de opperschenker en de opperbakker van de koning van Egypte zich schuldig aan een vergrijp tegenover hun heer. De farao was woedend op deze twee hovelingen, en liet hen in bewaring stellen in de gevangenis van de commandant van de lijfwacht, de gevangenis waarin ook Jozef zat. De commandant droeg Jozef op hen te bedienen.... Toen Jozef de volgende morgen bij hen kwam, viel het hem op dat ze er slecht uitzagen. ‘Waarom kijkt u vandaag zo somber?’ vroeg hij deze hovelingen van de farao, die samen met hem in de gevangenis van zijn meester zaten..."

"Toen Jozef de volgende morgen bij hen kwam, viel het hem op dat ze er slecht uitzagen..." De letters leken even in neon-kleuren uit mijn bijbel te springen. Jozef die in de meest beroerde omstandigheden van zijn leven, in de gevangenis waar hij onschuldig zat, uiteindelijk ook nog eens omdat zijn bloedeigen broers hem als slaaf verkocht hadden, heeft oog voor de ander!!! Hoe is dat mogelijk? Waar ik wellicht navelstarend mezelf zou beklagen, vooral zou kijken naar wat mij allemaal is overkomen en aangedaan, bekommert Jozef zich om het wel en wee van zijn medegevangenen. Wat een les! Hoe is dat met mij? Hoe is dat met jou? Waar zijn wij de hele dag mee bezig? Met onze gevangenis? Met de slechte omstandigheden, met een baan waar je het niet naar je zin hebt, met een ziekte die je onder de leden hebt, met je verleden waarin je door mensen bent afgewezen of misschien wel misbruikt? Waar praat ik over als ik bij het schoolplein sta te wachten op mijn kinderen? Klaag ik steen en been over wat er allemaal niet goed gaat, of zie ik die moeder staan die er de laatste tijd toch wel heel moe uitziet en vraag ik eens hoe het gaat? Wat doe ik in de kerk? Heb ik kritiek op wat er allemaal fout is, wat er nog veranderd moet worden en welke blinde vlekken ik zie, of bel ik diegene op die ik eerst iedere week nog zag, maar die langzaam maar zeker via een achterdeurtje vertrokken is? Jozefs blik was naar buiten gericht! Hij keek niet naar zijn eigen beklagenswaardige omstandigheden, maar hij lette op de ander! Het viel hem op dat de gezichten van de schenker en de bakker somber stonden. Hij zag het verschil met de andere dagen, hij had dus blijkbaar al langer op hen gelet! Hij was betrokken ben hun welzijn. Kunnen we deze les als een soort tovermiddel gebruiken om het ons voor de wind te laten gaan? Welnee... we weten hoe het met Jozef verder ging. Na deze dag duurde het nog ruim twee jaar voordat God hem uit de gevangenis haalde en Jozef onderkoning werd. Twee jaar... laat het eens op je in werken! Twee jaar, dag in dag uit, onschuldig vast. Maar elke dag opnieuw was Jozef daar weer voor de andere gevangenen: "Goedemorgen, ik kom uw ontbijt brengen, heeft u goed geslapen vannacht?" Voel jij je gevangen, misschien wel onterecht? Zit je gevangen in de omstandigheden waar je wellicht niets aan kon doen? Zit je gevangen in je lichaam omdat je beperkt bent of chronisch ziek? Gevangen in je psyche of je denken omdat je een stoornis hebt of een onverwerkt trauma? Gevangen in je relatie omdat het allang geen rozengeur en maneschijn meer is, omdat er conflicten zijn of een ijzige stilte. Misschien voel je je zelfs wel gevangen in dit leven en lijkt de dood voor jou de beste oplossing. Ja... dat kan, en dat komt veel vaker voor dan we ons realiseren. Lees eens op je gemak de geschiedenis van Jozef. Niet als mooi verhaal met een goede afloop, maar je inlevend in zijn situatie, jouw leven op zijn leven leggend, kijkend naar hoe hij ermee omging, en... hoe hij God daarin een ereplaats gaf... Ik geef geen garanties in tijd, maar ik mag je wel wijzen op Gods beloften. Ik weet niet of jij binnen twee jaar uit jouw gevangenis bent of wat Gods plan is met jouw leven. Maar één ding weet ik heel zeker: Ook jij en ik mogen op het punt komen waarop Jozef aan het eind van zijn leven kwam toen hij tegen zijn broers zei: "Jullie hadden kwaad tegen mij in de zin, maar God heeft dat ten goede gekeerd, om te bewerken wat er nu gebeurt: dat een groot volk in leven blijft." (Genesis 50:20). Of, zoals het in Romeinen 8:28 staat: "Wij weten nu, dat God alle dingen doet medewerken ten goede voor hen, die God liefhebben, die volgens zijn voornemen geroepenen zijn." Richt je blik naar buiten en word bevrijd uit je gevangenis!