Kinderen voor de overkant

Het is niet voor het eerst dat ik een blog schrijf over Marije & Richard die in een jaar tijd hun twee zoontjes Levi en Ezra moesten loslaten en teruggeven aan hun Schepper. Vandaag was een bijzondere dag waar we de laatste maanden enorm naar toe hebben geleefd. De presentatie van Marije’s boek: ‘Kinderen voor de overkant’.

Ik herinner me de stukjes van Marije op facebook waarin ze schreef over de kleine Levi die toen nog veilig in haar buik zat, als de dag van gister. Levi, van wie al aan het begin van de zwangerschap bekend werd dat hij anencefalie had. Buiten de moederschoot zou er voor hem geen leven mogelijk zijn. Levi, bestemd voor de hemel, maar met zoveel liefde gedragen en gekoesterd door Marije. Marije schreef openhartig en kwetsbaar over de tijd dat ze Levi bij zich droeg. Ik werd geraakt door haar berichtjes en door de manier waarop Richard en Marije van hun nog ongeboren mannetje hielden en hoe ze Eva en Boaz betrokken bij en voorbereidden op de geboorte en het sterven van Levi.

Al snel hoopte ik dat ze al die schrijfsels zou uitbrengen in een boek. Maar, bescheiden als Marije is, wilde ze daar niet aan denken. Ze schreef vooral voor zichzelf en om haar herinneringen vast te leggen. Levi werd geboren en na 33 uur van hem genoten te hebben, hem intens geknuffeld en gekoesterd te hebben, ging hij naar zijn hemelse Vader. Na het overlijden van Levi begon Marije alle stukken die ze geschreven had te verzamelen en ik had het voorrecht ze te mogen lezen. Langzaam maar zeker ontstond er toch een boek. ‘Misschien gewoon alleen maar voor mezelf...’ zei Marije een keer tegen mij. Ik dacht: ‘Het wordt een boek voor velen!’

Het verhaal van Levi was ontroerend en prachtig. Zijn korte aardse bestaan was zo vol betekenis geweest. Een boek waard! Maar het verhaal ging verder. Marije en Richard verwachtten weer een kindje en weer bleken er ernstige zorgen te zijn. Een periode van twijfel, onrust, vragen en onzekerheid volgden. Toch was er ook hoop en geloof. Vertrouwen in een goede afloop. Ezra werd geboren met een ernstige hartaandoening. Hij onderging, klein als hij was, al na een paar dagen een operatie. Marije en Richard leefden in het ziekenhuis en in het Ronald McDonalds huis. Eva en Boaz werden door de opa’s en oma’s opgevangen. Thuis bij Marije en Richard stond alles klaar om de kleine Ezra te verwelkomen. Maar het liep anders en na 3 weken overleed Ezra aan complicaties en ging ook hij naar zijn Schepper terug. 

 

Marije twijfelde. Een boek over Levi, dat was mooi, een verhaal dat af was, maar rondom het leven en overlijden van Ezra speelden zoveel andere, verwarrende gevoelens. Vragen, twijfels, boosheid, emoties die heftig waren... alles liep door elkaar heen. Er was geen mooi verhaal. Waarom mocht ook Ezra niet leven hier op aarde? Ik moedigde Marije aan om toch verder te schrijven. Want, zouden mensen zich juist niet herkennen in de worsteling en vragen waar Marije doorheen ging? Zou dat juist niet waardevol en bemoedigend zijn? 

 

Het boek is er gekomen. Een boek met een treffende titel: Kinderen voor de overkant. Vandaag komt hij officieel uit. Een tafel vol boeken in de hal van de zaal waar Marije haar boek zal presenteren. Ik heb thuis al een boek, gekregen van Marije, maar koop er nog twee extra. Eén om weg te geven en één voor mijn praktijk zodat ik die kan uitlenen aan mensen die een vergelijkbare situatie meegemaakt hebben. Ik maak even een praatje met de moeder van Marije. Wat is het een toch een dubbele dag vandaag! Blijdschap omdat het boek er gekomen is maar verdriet en leegte om het gemis van Levi en Ezra.

Er druppelen steeds meer mensen binnen. Familieleden die ik herken van de afscheidsdiensten. Vrienden en gemeenteleden die hebben meegeleefd. Dan zie ik ook de vrouw voor wie ik het boek gekocht heb. Ze is er samen met haar vriendin. Allebei hebben ze hun kindje verloren, zonder logische verklaring, terwijl ze zo’n beetje uitgerekend waren. Ze zijn aan weerskanten van Levi en Ezra begraven. Wat een verdriet, wat een gemis! Ik geef haar het boek en we praten wat. Ik ben geraakt door hun verhaal en hoop dat het boek van Marije herkenning en troost zal geven.

Dan is het woord aan Marije. Die lieve, moedige, sterke vrouw. Wat ben ik trots op haar! Daar staat ze, vol emotie maar toch... vastberaden. Ze vertelt hoe het boek ontstaan is en mijn herinneringen buitelen over elkaar heen bij het zien van de foto’s die op het scherm achter haar getoond worden. In de gang rennen Eva en Boaz achter elkaar aan. ‘He, mama is aan het praten!’, hoor ik Boaz roepen. Heerlijk, hoe de zwaarte en de lading aan deze grote zus en broer voorbij gaat. Ik ben ontroerd en veeg een paar tranen uit m’n ogen. Marije spreekt haar wens uit, dat het boek voor mensen hoop zal brengen. Dat weet ik wel zeker! Het is mijn gebed dat het boek bij de juiste mensen terecht zal komen. 

 

Er zijn hapjes en drankjes en mensen praten na. Onder de indruk, trots, ontroerd, dankbaar en toch ook een beetje verdrietig spreek ik nog een paar mensen en dan gaan we op huis aan. Ik weet zeker dat vanavond mensen gaan beginnen met lezen. Levi en Ezra zijn in hun hemelse huis maar leven door het boek heen toch ook een beetje verder hier op aarde. Hun levens, hoe kort ook, hebben een spoor nagelaten. Een diep spoor. Een hobbelig en ongelijk spoor ook, maar toch, een goed spoor! Een spoor dat leidt naar onze eeuwige bestemming waar zij al zijn. Het beste komt nog als we allemaal aan de overkant zijn gekomen. Wat een weerzien zal dat zijn. Dan zal het allemaal goed zijn en zullen vragen verstommen en tranen gedroogd worden. 

 

Wil je het boek van Marije kopen? Stuur haar dan een berichtje: 

kinderenvdoverkant@gmail.com 

255 Pagina’s / € 19,95

Als één lid lijdt...

"Als één lid lijdt, lijden alle leden mede..." Bewogen klinken deze woorden uit de mond van de drummer van het aanbiddingsteam deze ochtend. Op het podium staat vandaag een niet compleet team. Het keyboard is onbemand. De toetsenist, Richard, is thuis bij zijn vrouw Marije en hun kinderen.
Afgelopen vrijdag is Levi geboren. Levi, over wie ik al eerder schreef, die door de anencefalie die bij hem was vastgesteld niet buiten de baarmoeder zou kunnen leven. Bijzondere en intense maanden liggen zijn voorbij gegaan en vorige week zondag kwamen we als kring, moedergroep, muziekteam en gemeente bij elkaar om samen met Marije en Richard te bidden voor de komende week, voor de bevalling, voor Marije, voor Levi, voor Richard en natuurlijk ook voor hun kinderen Eva & Boaz. Een emotionele avond, een avond van verlangen, van hoop, van troost en samenzijn.
Vrijdagmiddag kwam het bericht dat Levi geboren was en dat hij leefde!
33 uur mochten Marije en Richard hem koesteren als hun zoon, hem vasthouden, knuffelen, hem voelen en hem al hun liefde geven. Toen moesten ze hem loslaten en ging Levi naar huis, naar zijn hemelse Vader.

Vandaag in de kerk delen we met elkaar het nieuws. Zien we prachtige foto's van het gezin, van Levi. Bidden we voor hen, spreken we uit hoe verdrietig het is, maar ook wat een troost het is te weten dat Levi echt thuis is waar hij geen pijn of lijden zal kennen. Er is verdriet, er wordt gehuild en dat mag.
Als één lid lijdt, lijden alle leden mede... het is voelbaar. We geven elkaar een hand en zingen de woorden uit psalm 133. Ik hou nooit zo van het kleffe gedoe, maar vandaag is het goed. Even voelen dat je niet alleen bent, verbonden zijn met elkaar, met Richard en Marije, maar vooral met God die alles, ja echt alles, in Zijn handen heeft!
Hij heeft niet even de andere kant op gekeken toen Levi's prille bestaan begon. Hij heeft geen moment van paniek gekend toen Hij zag dat Levi's hersentjes niet gingen groeien. Hij hoefde Zich niet te verontschuldigen bij Marije en Richard omdat Hij een weeffout maakte. Hij kijkt veel verder dan de negen maanden die achter ons liggen. Hij was erbij, Hij is erbij en Hij zal erbij zijn.
Vanuit ons perspectief kunnen er vragen en twijfels zijn, maar vanuit Zijn perspectief is Levi's bestaan zinvol, gewenst, gepland en past Levi net zo goed in Gods bestemmingsplan als het leven van iemand die 93 wordt.
Dat neemt het verdriet niet weg, maar het maakt wel dat het geen uitzichtloze, zinloze situatie is.

Ik laat de liederen over me heen komen, luister naar de preek, vier het avondmaal en laat me raken door het prachtige lied dat klinkt als de beker met wijn door de rijen gaat. Ik kende het niet, maar de tekst is zo toepasselijk:


I never said that I would give you silver or gold
Or that you would never feel the fire or shiver in the cold
But I did say you'd never walk thru this world alone
And I did say don't make this world your home

I never said that fear wouldn't find you in the night
Or that loneliness was something you'd never have to fight
But I did say I'd be right there by your side
And I did say I'll always help you fight

'Cause you know I made a promise that I intend to keep
My grace will be sufficient in your time of need
My love will be the anchor that you can hold on to
This is the promise, this is the promise I've made to you

I never said that friends would never turn their backs on you
Or that the world around you wouldn't see you as a fool
But I did say like me you'll surely be despised
And I did say My ways confound the wise

I didn't say you'd never taste the bitter kiss of death
Or have to walk thru chilly Jordan to enter into rest
But I did say I'd be waiting right on the other side
And I did say I'll dry every tear you've cried

'Cause you know I made a promise that I've prepared a place
And someday sooner than you think you'll see me face to face
And you'll sing with the angels and a countless multitude
This is the promise, this is the promise I've made to you

So just keep on walking don't turn to the left or right
And in the midst of darkness let this be your light
That hell can't separate us and you're gonna make it thru
This is the promise, this is the promise I've made to you
Oh, this is the promise, this is the promise I've made to you

De woorden en klanken brengen vrede in mijn hart. God belooft ons niet dat ons niets zal overkomen, maar Hij belooft dat Hij erbij is en ons door alles heen vasthoudt. Zijn liefde en kracht zijn er op momenten dat wij niet verder kunnen. Tot op die dag dat al het lijden, alle ziekte, zelfs de dood niet meer zijn zal. Dat er een weerzien zal zijn met Hem zelf, met allen die ons voorgingen. Vandaag kunnen we niet anders dan stellen dat we in een gebroken wereld leven en dat die gebrokenheid ons ook treft. Nu in het leven van Richard en Marije, morgen misschien bij jou of mij. En dat doet zeer. Dat kost tranen. Tranen die er mogen zijn, emoties die er mogen zijn. Maar als we het licht van Gods liefde op die tranen laten schijnen, zal de regenboog tevoorschijn komen. De boog van hoop en zekerheid dat God trouw is. Dat Hij draagt. Elke dag.
Levi is thuis, een week van afscheid nemen zal volgen. En daarna de leegte, de momenten van diep gemis... maar ook... de herinneringen aan deze bijzondere periode, aan het wonder van een leven van 33 uur.
De dienst is voorbij en samen zingen we het Onze Vader. Vol overgave kan ik het meezingen: Want van U is het koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid, tot in eeuwigheid. Amen!  Alles, alles is in Gods handen.
Langzaam fiets ik naar huis. Ik voel de zon op mijn gezicht schijnen. Dankbaar voor het leven, dankbaar voor Levi, stil biddend om kracht, troost en vrede voor Richard, Marije, Eva en Boaz. Dag aan dag zal God hen dragen!