Het Arendsnest

Het Arendsnest
Gezinshuis de Vlerken is een feit. Maar zo’n 9 jaar geleden zijn we al gestart met stichting het Arendsnest. Die tijd staat nog voor in mijn geheugen. Twaalf jaar geleden verhuisden we van Boskoop naar Waddinxveen omdat we een ‘woning met potentie’ hadden gezien. Een uit vier verdiepingen bestaande woning die op een hoek in een rustige wijk stond. We hoefden niet lang na te denken en kochten het huis. Het huis was ooit gebouwd als kantoorwoning met een praktijkruimte beneden, de woonkamer en keuken op de eerste verdieping en op de tweede verdieping en de zolder waren de slaapkamers en de badkamer.
Ons gezin groeide en er kwamen steeds meer pleegkinderen bij. We werden een projectgezin en het begon bij ons steeds meer te kriebelen. Zouden we ons helemaal kunnen richten op deze bijzondere groep kwetsbare kinderen? Zouden we er nog meer in huis kunnen nemen en dan samen full time voor hen zorgen en hen begeleiden? We begonnen te rekenen en te tekenen. Het huis zou verbouwd moeten worden. Er zouden meer slaapkamers moeten komen en een extra badkamer. De keuken zou naar beneden moeten, de trap dicht, de woonkamer beneden uitgebouwd (een serre) en op zolder zou een dakkapel moeten komen. Een mega-verbouwing. Wie zou die gaan betalen? We hadden wel wat spaargeld en we konden nog een extra stukje hypotheek nemen, maar dat was niet genoeg. We hadden hulp nodig. Onze organisatie kon ons niet helpen omdat het ons eigen huis was. Wat bleven er dan nog voor mogelijkheden over?
We besloten een stichting op te richten: Stichting het Arendsnest.

Ongelofelijk
We voelden ons een beetje bezwaard, want wie waren wij om om geld te vragen? Niks voor ons eigenlijk. We waren gewend om te sparen en te werken voor wat je nodig hebt. We vroegen hier en daar om advies en maakten toen een lijst van wat we nodig hadden aan materialen, diensten, gereedschap, meubels en kleine en grote benodigdheden. Daarna gingen we op zoek naar bedrijven die ons zouden kunnen helpen. We stuurden onze eerste mails met gerichte vragen en wachtten af. Wat er gebeurde was onvoorstelbaar. Van alle kanten kwamen er reacties. Bedrijven uit het hele land wilden ons ondersteunen. We kregen verf, deuren, beslag, meubels, tegels, vloeren, bouwblokken, een afvalcontainer, verlichting, betonpalen die gratis de grond in werden geramd om de serre te ondersteunen, een enorme korting op de bouw van de serre, waardebonnen, kortingspassen, giften en ga zo maar door. We voelden ons aan alle kanten gedragen en gesteund. We kregen een enorme drive om ervoor te gaan. Het was een megaklus maar we kregen zoveel steun en hulp dat het niet uitmaakte. Het lukte en we konden het financieren! Na maanden verbouwen telde ons huis 7 slaapkamers, 2 badkamers, een prachtige uitgebouwde woonkamer en was ook de tuin opnieuw betegeld. We waren er klaar voor. Jan Willem stopte met zijn baan bij de Bob en we breidden uit naar 5 kinderen. Alles liep goed, er waren goede voorzieningen vanuit de organisatie waar we voor werkten en het Arendsnest dommelde een beetje in. Af en toe kwam er nog een gift binnen waar we iets van kochten voor de kinderen maar we redden het ook wel zonder.

De vlerken
Toen in mei ons leven op z’n kop kwam te staan doordat de afdeling projectgezinnen gesloten zou worden en wij onze baan als gezinshuisouders zouden verliezen kwam bijna direct ook het Arendsnest weer in onze gedachten. Zouden we nieuw leven in het Arendsnest kunnen blazen? Zouden we misschien via die stichting door kunnen starten? Weer gingen we om tafel met een aantal mensen en was onze buurman bereid om ons de voor- en nadelen van de verschillende ondernemingsvormen uit te leggen. We besloten om een nieuw bedrijf in het leven te roepen waaronder we ons gezinshuis zouden kunnen laten draaien en het Arendsnest te gebruiken waar het ook voor was opgericht: Ondersteuning!
De Vlerken, zoals ons gezinshuis heet, zal straks gaan draaien met inkomsten vanuit de gemeente. Inkomsten die bedoeld zijn om de kosten voor levensonderhoud en de nodige zorg en behandelingen te kunnen betalen. Maar wij willen meer dan dat. We willen dat de kinderen die bij ons wonen een net zo gewoon leven hebben als ieder ander kind. Dat ze op een sport kunnen als ze dat willen, of een instrument kunnen leren bespelen. Of als een vlerkje een hobby heeft willen we daarin kunnen voorzien. Er zullen kosten zijn die er in elk gezin zijn zoals nieuwe fietsen, op vakantie gaan, een abonnement op een tijdschrift, speelgoed, boeken en spelletjes. Als er een nieuw kind in huis komt, zullen we het een nieuw en fris kamertje willen geven. En omdat wij werken met kinderen die in hun leven heel veel hebben meegemaakt willen we graag individueel ook met de kinderen dingen ondernemen. Een dagje erop uit met een kind dat nog nooit de onverdeelde aandacht heeft gehad kan wonderen doen!

Hulp nodig
Voor al die extra’s, maar ook voor de gewone dingen, hebben we jullie hulp nodig. Dat hoeven geen grote bedragen te zijn, want alle beetjes helpen! Dat mag eenmalig of periodiek, niets is verplicht. Dat mag heel doelgericht op het moment dat we een speciaal project hebben maar mag ook in het algemeen zodat wij het naar eigen inzicht ten goede laten komen aan onze vlerken!

Het rekeningnummer is: NL56 RABO 0144 9549 74 t.n.v. stichting het Arendsnest.

We hebben al van veel mensen ontroerende en hartverwarmende reacties gehad en we kijken uit naar wat de komende periode ons gaat brengen! Stichting het Arendsnest heeft de Anbi-status en dus is uw gift aftrekbaar van de belasting!

Kijk voor meer informatie op de webstite: www.stichtinghetarendsnest.nl
Heel hartelijk dank voor jullie betrokkenheid!
Met elkaar bouwen we een veilig nest voor onze Vlerken!

Van: Boventallig naar: De Vlerken

Boventallig

29 mei 2016. Ik publiceer een blog met als titel: ‘Status Boventallig’. De afdeling waar Jan Willem en ik werken zal gesloten worden en ons leven en dat van de kinderen die bij ons (en onze collega’s) geplaatst zijn staat opeens op losse schroeven. We zijn aangedaan, boos, teleurgesteld, we snappen er niets van, maar één ding staat vast: Wij willen voor de kinderen blijven zorgen! 

Mijn blog wordt gelezen en roept veel op. Hij wordt volop gedeeld en binnen een paar dagen is hij zo’n 200.000 keer gelezen en staat onze telefoon roodgloeiend. Journalisten van dagbladen, programmamakers en politici willen er alles van weten en vanuit het hele land krijgen we reacties en tips. Het is overweldigend en we nemen even gas terug. Zo in de belangstelling staan is niet echt iets voor ons, maar er is ook een andere kant. Blijkbaar leeft dit onderwerp en zijn er heel veel mensen die hart hebben voor deze kwetsbare groep kinderen! Dat doet ons goed en geeft ons energie. 

Regisseur van je eigen bestaan

We besluiten niet verder af te wachten wat onze werkgever wel of niet doet maar gaan aan de slag. We werken in onze organisatie al jaren met de slogan: ‘Regisseur van je eigen bestaan’, dus laten we dat dan maar waar maken! We zetten alle mogelijkheden op een rij en beginnen met afspraken te maken bij diverse instellingen voor gezinshuizen, hebben een fijn gesprek met de wethouder van de gemeente Waddinxveen en oriënteren ons op een toekomst als zelfstandige. Voor ons een hele stap. We hebben altijd in loondienst gewerkt, met alle zekerheden die daarbij horen. 

Gelukkig hebben we mensen om ons heen die er verstand van hebben en die ons advies kunnen geven. 

Langzaam maar zeker merk ik dat mijn lamgeslagen gevoel omslaat in vechtlust. Niet dat ik de strijd aan wil gaan met mijn werkgever, want daar staat het besluit inmiddels toch vast, maar ik wil vechten voor de kinderen en hun toekomst bij ons! Ik wil dat wij die veilige en stabiele plek kunnen blijven bieden, ook aan andere kinderen die het nodig hebben! We zijn pas begin 40, we kunnen dit werk nog jaren doen en we hebben nog energie genoeg! Het begint te borrelen en mijn blik gaat naar voren, naar de toekomst. Jan Willem is nog voortvarender dan ik. Hij verdwijnt achter de computer en als ik begin juni een weekend in Engeland ben met mijn vriendin krijg ik een berichtje van hem: ‘Ik heb het ondernemingsplan en de begroting zo goed als klaar!’ Wow! Dat is nu net het stuk waar ik tegenaan zou hikken om aan te beginnen, maar hij doet het gewoon. ‘Nu nog een naam voor ons gezinshuis’, bericht hij er achter aan. 

De Vlerken

Een naam kies je niet zomaar even. Hoewel… we hadden al goed aanknopingspunt. Een jaar of 8 geleden, toen we startten als projectgezin, moest ons huis een grondige verbouwing ondergaan. Er moesten extra slaapkamers komen, een tweede badkamer, de benedenverdieping moest uitgebouwd worden en de keuken moest van de eerste etage naar beneden. Het was een megaklus die we zelf moesten bekostigen. We besloten een stichting op te richten zodat mensen en bedrijven mee zouden kunnen helpen: 

Stichting het Arendsnest.
Arenden bouwen een veilig nest op een hoge plek. Zowel moeder- als vader arend broeden, houden het nest schoon en ze zorgen voor aanvoer van vers eten. Als de tijd rijp is duwt de arend zijn jonge kuikens uit het nest zodat ze gedwongen worden om te vliegen. Dat is een stap die vraagt om vertrouwen op het eigen kunnen van het jong. De arend moet erop vertrouwen dat het jong zelf kan vliegen. Erg eng voor de ouder, maar als ze deze stap niet nemen zal het nooit leren vliegen. En het mooiste: als de arend ziet dat het een kuiken niet lukt om te vliegen, zweeft ze onder het jong en vangt het op haar rug op. Net zolang tot het zelf kan vliegen! 

Het Arendsnest werd een groot succes. Aan alle kanten waren er bedrijven en particulieren die hun steentje bijdroegen. Soms heel letterlijk, door gratis stenen / bouwblokken beschikbaar te stellen. We kregen aan alle kanten hulp aangeboden: Gratis palen de grond in, gratis verf, tegels, deuren, beslag, vloeren, meubels, diensten en waardebonnen. Er kwamen giften waarmee we de kamers voor de kinderen in konden richten en waarmee we speelgoed konden kopen. Het was een geweldig tijd waar we nog steeds met verwondering en dankbaarheid op terug kijken! Toen de verbouwing voorbij was en ons projectgezin draaide bleef het Arendsnest bestaan als stichting met een Anbi-status, maar werd het een wat slapende onderneming. We wilden geen slaatje slaan uit de goedgeefsheid van mensen en we redden ons prima. 

Het Arendsnest kwam meteen in onze gedachten toen we een naam voor ons gezinshuis moesten kiezen. Het moest er mee te maken hebben! En hoe gaaf zou het zijn als we ook het Arendsnest weer nieuw leven in zouden kunnen blazen als we voor onszelf beginnen. Betrokkenheid genoeg, hebben we gemerkt de afgelopen weken! Jan Willem kwam al snel met ‘De Vlerken’. 
Het klikte meteen bij mij. Ik houd van spelen met taal en vlerken heeft nu eenmaal een dubbele betekenis. Een vlerk is een vleugel, maar ook een vlegel! Bij mij komt meteen de tekst in gedachten uit die prachtige Psalm: ‘Met Zijn vlerken beschermt Hij u, en onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht…’ (Psalm 91:4). Vanuit die bescherming mogen wij de aan ons toevertrouwde kinderen weer beschermen en op laten groeien. Hoe veilig is dat! 

En vlerken, deugnieten, vlegels, dat zijn het zeker! Maar wel in de leuke zin van het woord, hoewel het soms ook enorm pittig kan zijn als je geconfronteerd wordt met ingewikkelde vormen van gedrag. Wij willen de “vlerken” waar wij voor mogen zorgen, helpen om zelf vleugels te ontwikkelen waarmee ze kunnen uitvliegen en misschien zelfs wel later in hun leven weer aan anderen een veilige schuilplaats kunnen bieden. Onze missie is een lange termijn investering in de maatschappij! 

De Vlerken. Dat is het geworden! Per 1 juli officieel ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Een eerste echte stap. We zijn er nog lang niet, dat realiseren we ons. We zijn op dit moment heel druk bezig om te kijken of we ons als gezinshuis kunnen aansluiten bij de Driestroom, zodat we onder de vlag van een betrouwbare en professionele organisatie vallen. Er zijn nog hobbels te nemen die te maken hebben met de inkoop van de zorg voor de kinderen. Kunnen we voldoende zorg inkopen om straks goed te kunnen draaien als gezinshuis en zodat we de juiste behandeling aan de kinderen kunnen geven? 
Er moeten nog veel dingen geregeld worden omdat we straks niet meer in loondienst zijn, maar er zijn ook praktische zaken. Wellicht moet er nog wat verbouwd worden omdat de Driestroom andere eisen stelt aan de indeling van de woning. De computer die ingeleverd moet worden omdat die van onze werkgever is, de schoolkosten, de kosten die de kinderen maken voor sport of scouting of andere hobby’s. Want wij vinden dat de kinderen die bij ons wonen een zo gewoon mogelijk leven moeten hebben en aan de gewone dingen moeten kunnen deelnemen! 

Uw hulp is nodig

Kortom: Er is werk aan de winkel! Wij zijn hard bezig, onze hersenen, telefoons en computers draaien overuren terwijl het gewone leven natuurlijk ook gewoon doorgaat en de zomervakantie voor de deur staat waarin de kinderen thuis zijn en dus extra zorg nodig hebben! Wilt u ons helpen… dat zou geweldig zijn! Binnenkort krijgt de website van Het Arendsnest een update en zullen daar weer concrete projecten en doelen staan waarmee u ons kunt steunen! 

Maar ook nu kunt u al een gift overmaken op de rekening van het Arendsnest (NL56 RABO 0144954974 t.n.v. stichting het Arendsnest in Waddinxveen). Uw gift is belasting aftrekbaar en komt geheel ten goede aan De Vlerken en de vlerken! 

Boventallig voelen we ons allang niet meer. We zijn echt heel erg nodig en wat is het fijn dat er zoveel mensen betrokken zijn en meeleven! Blijf dat vooral ook doen, dat helpt echt! We houden jullie op de hoogte van de ontwikkelingen.